Kameroen

Wensen zijn voorgevoelens van hetgeen je in staat bent daadwerkelijk te realiseren. (Goethe)

Mus spreidt haar vleugels binnenkort nogmaals over het afrikaanse continent.
In Kameroen strijk ik 3 maanden neer.
(juni - juli - augustus)

Mijn tante én meter én nonneke woont en werkt ongeveer 10 jaar in Batouri - Kameroen (daar voor bijna 20 jaar in Congo).

Als kleine meid beloofde ik haar al dat ik haar zou gaan bezoeken en mee zou helpen bij haar bezigheden. Ze is verantwoordelijke voor het ziekenhuis en coördineert de bouw van enkele kraamklinieken in de regio.
Nu is het dus zo ver! Ik ga vertrekken. Wat me allemaal te wachten en te doen staat, weet ik nog niet.
Eén ding is zeker, de mus-naaimachine gaat mee!

vanaf 3 juni meer avontuurlijk nieuws...

de reis, het pad,... niet de bestemming

terug thuis...

een heerlijk weerzien met stef, eindelijk. de reunie voelt zo natuurlijk na 4 en een half weken scheiding.
er valt natuurlijk veel te ontdekken, tenslotte gebeurt en verandert er wel wat gedurende meer dan een maand. spannend dus en fijn. maar ook heel vertrouwd en aangenaam, dus heel comfortabel om weer 'thuis' te zijn in het gezelschap van mijn soulmate. we zijn dan ook nooit echt alleen geweest. heerlijk toch!

maar vooraleer dat heerlijk weerzien te kunnen ervaren nog een zeer stevig reisschema om van het eiland tot in brussel te komen...
maar ook dat overleefd een mens.

na zoveel dagen intensief yoga beoefenen en regelmatig mediteren, wordt je iets beter in de kracht van het nu - het leven in het moment. dat helpt enorm als je zo'n stevige reis voor de boeg hebt.
eerst de boot.
de golven, de horizon, de zonsondergang, het voelen van de wind door je haren, het verdwijnen van ko phanang uit het zicht, afscheid van hele mooie dagen; de deugddoende yoga, de inspirerende nieuwe vrienden, het culinair-orgastisch vegetarische eten, het warme maar met de zeewind superaangename weer, sommige blue lagoon-lijkende stranden, de elastische tijd, ...
dan de bus.
op weg naar het station, suratthani by night, eten op straat, drankvoorraad aankopen voor de komende 12 uren trein, wachten in het station, 1 uur vertraging...
heerlijke treinbedden, gordijntjes voor elk bedje, de kadans over spoorbiels, een heerlijke nachtrust, het glijden door thaise landschappen, rijstvelden, bananenbomen, kleine stationnetjes, ochtendlijke marktrituelen, de ganse familie op een bromfiets, wemelende mieren in het ochtendverkeer, binnen frisse airco, buiten zwoele warmte...

en dan eindelijk bangkok.
het hartelijke weerzien in en met de hoofdstad, de laatste solo rit op de tuktuk - toch nog beetje wringen met al die bagage ;-), de laatste vruchtbare shopping, het laatste avondmaal - pad thai - op straat, het droeve afscheid maar mogelijk niet voor altijd, ...

afscheid & terugkeer

ok, dit is het.

ik zit hier voor de laatste keer achter de computer in het anande resort.
heb vanmorgen mijn laatste yogaclass meegedaan.
stilaan neem ik van iedereen afscheid en doe ik alles voor een laatste keer.
ik blijf het pakken van mijn rugzak maar uitstellen maar dat zal seffes toch moeten gebeuren.

na alle emoties en evoluties vind ik het jammer om hier weg te gaan maar ben ik ook wel een beetje gebrand om weer naar huis te komen.

rond 16u neem ik een taxi naar tongsala daar neem ik om 17u de boot naar turasani. dan de bus op naar 't station, vermoedelijke aankomst tussen 20u & 20u30. nog 3 uurtjes tussentijd en dan akkeakketuuttuut naar bangkok.
11u15 terug in de big city, nog een dagje rondkuieren en shoppen.
tegen 21u inchecken in de luchthaven en dan over istanboel naar brussel.

het einde is in zicht.
ik kom eraan...

dikke knuffels xxx

the struggle & het genieten

maandag 3 augustus

start van een nieuwe yoga week.
eerste ochtendsessie die ik bijwoon. het beoefenen van de yoga voelt fijn, vertrouwd, geruststellend, ontspannen. het leggen van contacten daarentegen vraagt veel inspanning. het loopt niet zo vlot.
caroline kom ik als eerste weer tegen. korte begroeting, goed geslapen...? bij de inschrijving wordt opgemerkt dat er veel belgen deelnemen aan de yogalessen. ik heb er nog geen een ontdekt, laat staan gesproken.
tegen 11 u een hapje eten, ik vraag of ik me bij 2 meisjes uit zweden mag zetten. een fijne babbel. de ene into yoga, de andere hangt terwijl in haar hangmat en de rest van de tijd liggen ze aan het zwembad. ik vang ook op dat er in de kamer over me een vlaams meisje zit. ze is vandaag met een detoxkuur begonnen. ze zal dus ook dicht in de buurt blijven, maar we hebben nog geen contact gelegd.
na m'n heerlijke falefelburger met houmous, onderneem ik een strandwandeling. zie het niet zo zitten vandaag weer uren in mijn hangmat te hangen of meten te stranden aan het zwembad. beetje beweging en zeelucht zal me goed doen. misschien dat de wind mijn gedachten ook wat uitwaait?
ondertussen zit ik wat te schrijven op het strand, daarna vat ik de terugtocht weer aan. het valt me op dat ik nog veel bezig ben met TIJD en dan vooral met hoe deze op te vullen. niks moet, alles kan en toch ben ik niet helemaal ontspannen, de vraag of ik meer moet ondernemen, werpt zich meermaals op. wat voor 'zinnigs' kan en zou ik moeten doen wanneer ik geen yoga doe? hoe spendeer ik mijn verblijf hier nuttig? hoe ontsnap ik aan mezelf? ;-)
is het dat? is het echt zo eng om helemaal alleen met jezelf te zijn? een boekje bij de hand helpt alvast zodat de vragen neergeschreven kunnen worden.
het antwoord...? is er dat? en als het er is, wil ik het dan echt weten?
op de terugweg zal het nog eens goed mogen waaien... ;-)

uiteindelijk ben ik net op tijd terug voor het hier als gek begint te regenen. geen ophouden aan, bakken uit de hemel, alles door en door nat.
mijn eerste regenbui die ik tijdens de dag meemaak.

om 16u weer yogales; 12 zonnegroeten, verschillende asanas, meditatie en diepe relaxatie. kan ik me nog meer rust voorstellen?
de strandwandeling en de regenbui hebben alvast een deeltje van mijn muizenissen doen opwaaien en wegspoelen, maar lang niet allemaal.
de avond wordt vervolgd met een lezing over vegetarisme. voor mij niet zo heel veel nieuws onder de zon.
terug op mijn kamertje grijp ik opnieuw naar mijn vertrouwde 'troost'kanalen. gsm in de aanslag, berichtjes van en naar belgie doorkruisen opnieuw het luchtruim.
goddank voor deze fenomenale uitvinding! en bedankt aan de sms'ers!
ik vond gister troost bij de synchrone meditatie met stef. vandaag doen we het opnieuw, een kleine houvast, een grote steun.


dinsdag 4 - woensdag 5 - donderdag 6 augustus

is het mijn stilaan hersteld zelfvertrouwen, of het wennen aan de omgeving, de intensieve yoga, het stukje bij beetje loslaten van de focus op sociaal contact en zelfbescherming...???
er verandert stilaan iets. er komt meer contact, zonder heel hard naar te zoeken of moeite voor te doen.
na de yogales samen ontbijten met 2 brazilaanse madammen, daarna praatje met de zweedse meisjes, dan op terras bij mijn vlaamse overbuurvrouw. een helse stortbui dwingt ons zelfs samen in haar kamer. na de regen enkele tevergeefse pogingen op het internet. en alweer tijd voor de namiddag yogasessie. time flies! :-) wie had dat ooit gedacht?
de avondlezingen zijn ook elke keer interessant. en zo vliegt de dag voorbij.

woensdag herhaalt zich hetzelfde fenomeen, de tijd tussen 2 yogasessies lijkt korter (ik zou bijna durven schrijven, te kort) te worden.

eindelijk op internet (voor de eerste indrukken op ko phangan - de post van woensdag dus) zoals jullie toen konden zien heb ik hard gewerkt om mijn blog wat bij te werken.
ben heel erg blij dat ik hier ondertussen wat luchtigere woorden kan neertypen.

de confrontatie was groot.
niet dat ik ondertussen alles overwonnen heb - ben nog niet echt weggeweest van het resort en de school (moet dat?) - maar voel me veel vrijer in mijn hoofd.

voor sommigen is dit waarschijnlijk ook allemaal wat teveel van het goede om dit proces helemaal mee te doorleven. never mind.
ik ben blij dat ik het eens kan ventileren. beetje exhibitionistisch zeker? ;-)

dus na de downs nu eindelijk wat ups. hen die ik verjaagd heb, zijn nu terug wat save met positieve verhalen. de evolutie is alleszins fascinerend. ik heb hier geen detox nodig, ik reinig dag na dag mijn gedachten.

donderdag: FULL MOON, dus parties op de zuidstranden van het eiland. agama yoga doet fullmoonmeditatie. de illusie dat ik geen terugreis naar bangkok hoefde te boeken en ik misschien vanzelf terug zou zweven is ondertussen al doorprikt. het was niet zo intens of spectaculair dan ik gedacht had maar niettemin een leuke ervaring.

ondertussen heb ik sacha uit engeland leren kennen. een ongeloofelijke madam. het klikte vanaf het eerste moment (en ik zette de eerste stap, toen ik alleen en vol zelfvrtrouwen in het restaurant mijn eten bestelde :-)) ze detoxt hier. we maken veel plezier, hebben ook al zeer serieuze gesprekken gehad. na de fullmoonmeditatie waren we blij dat we met mekaar konden wisselen van gedachten en doen dat ook vaak kritisch over andere dingen hier in de school.
morgen na de vrijwilligersbijdrage (karma yoga)(meehelpen bij het beplanten van de tuin aan de nieuwe yogahallen) trekken we samen eropuit om het eiland te verkennen. wordt vast veel fun!

voor hen die zich vragen beginnen te stellen. mijn naam is nog steeds ilse, ik draag nog steeds (gewone) kleren, eet alleen wat minder vis en veel veggie en experimenteerde 1 dag raw vegan, denk en doe nog steeds hetzelfde maar geniet van de yogasessies en haal het mijne uit de lezingen.
een avontuur als een ander. zeer interessant, rustgevend en inspirerend, maar absoluut nog met beide voeten op de grond!
en ben content :-)


het begint nu te korten.
maandagnamiddag verlaat ik het eiland en neem ik de nachttrein naar bangkok. nog een dagje in de chaos, tempelbezoek, thai massage, shopping op kao sanroad,... en tegen 21u naar de luchthaven. dinsdagavond 23u30 take off for belgium...

see you all very soon!
love you lots! x

2de tussendoortje

typ mijn 'dagboek' met wat delay.

voel me dus ondertussen al heel wat beter.
de verder evolutie volgt nog op de blog, maar ik zit hier vandaag al bijna 2 uur te typen

wees dus niet ongerust.
ik ben van mening dat ik niets hoef achter te houden in mijn evolutie, dus ook de slechte dagen niet. de mooie verhalen zullen dus nog volgen maar 't wordt dik tijd dat ik efkes van dit bakje verdwijn.

tot heel gauw!

ilse x

thailand - part II: Ko Phangan, agama yogaschool

zondag 2 augustus

op zoek naar rust, innerpeace en yoga.

vrijdagavond rond 18u vat ik mijn lonely travellersavontuur aan.
een bus- en bootreis om u tegen te zeggen waar ik op dit moment liever niet aan terugdenk, maar waar ik later misschien wel de grap of relativiteit van kan inzien. momenteel wordt ik geconcumeerd door onrust, eenzaamheid en onzekerheid. het vraagt bakken energie. in mijn hoofd gonst telkens opnieuw dezelfde vraag; "waarom zo hoognodig alleen, zo ver de uitdaging gaan zoeken? is dit het nu?" als een mantra... en hij werkt... zeer effectief... om mijn zelfbeeld, -vertrouwen en -respect stilaan met de grond gelijk te maken. ben ik darom hier?
NEEN!
zaterdagavond na een dutje en douche en wat smsjes over en weer naar stef verman ik mezelf om nog deel te nemen aan de laatste yogales van de week met daarna nog een lecture. ik herinner me weer waarom ik met yoga begon...

vandaag was er geen yoga - zondag. de dag invullen en ontspannem doorkomen is een helse klus. wat gisteravond of zelfs vanochtend nog fantastisch leek - een godganse dag rusten, luieren en ontspannen - lijkt nu (20u30) een eindeloze tijd. uitslapen rekt de nacht al een beetje, dus verkort de tijd die je actief zou kunnen benutten, alsook langzaam en uitgebreid douchen. garderobe uitkiezen - alsof er veel te kiezen valt uit een trekkersrugzak? - ontbijten in je eentje als enige aan een tafeltje. terug naar de kamer, in de hangmat op m'n terrasje, uren liggen lezen. beetje contact met overbuurvrouw - die binnen uurtje blijkt te vertrekken naar chiang mai?! verder lezen. andere buurvrouw ligt nu ook te lezen. we glimlachen... ze verdwijnt, komt weer terug, trekt bikini aan, verdwijnt weer, keert na enige tijd weer terug, het herhaalt zich nog enkele keren, tot ze zich weer in de hangmat nestelt. nu wordt er wat gezegd. ze blijkt een detoxkuur te doen, een goedgevuld programma van shakes drinken, kruidenpillen slikken, darmspoelingen, massages, sapjes drinken, sauna en ga zo maar door. geen langer interval dan 1.5 uur, dus wel even de tijd voor een babbel. caroline is 22, nederlandse en student cultuurmanagementswetenschappen, of zoiets, in amsterdam. we zitten hier nog samen tot zaterdag. misschien gaan we dan samen wel eens fietsen want dan eindigt haar detox en heeft ze eindelijk wat vrije tijd om iets van het eiland te zien.
ik daarentegen heb hopen tijd. vandaag - zondag. tegen 13u vertrek ik tevoet naar het dichtst bijgelegen "dorpje" voor een 7/11 (supermarkt) en een ATM (geldautomaat) halfuurtje heen, halfuurtje terug. wel wat bekijks want niemand wandelt, alles gebeurt hier met de scooter. dat durf ik echter niet, bovendien vraag ik me af hoeveel dorpjes verder ik dan best zou rijden om mijn tijd te kunnen vullen?! ;-)
om 15u - na een croissantje, soyamelkje en 2 mottige toastboterhammen met smeltkaasplakjes die toch heerlijk smaakten - hang ik opnieuw in mijn hangmat. lulu wang vult momenteel mijn tijd. haar heldere maan kan mijn aandacht enige tijd vasthouden. even vallen mijn ogen toe, ik schrik op van iets vremmds aan mijn hand. een nieuwe vriendin dient zich aan. een hondje nestelt zich bij mij op het terra. aan haar lenigheid te zien, gaat ze haar springende vriendjes overal te lijf. eens passeren bij stef met zijn kammetje zou haar deugd doen ;-)
daar is caroline weer. opnieuw wat tijd voor een babbel. reisverhalen gaan makkelijk van de hand. ondertussen valt de avond. misschien toch tijd om nog eens iets te eten? alleen dan, want caroline detoxt...
ik ga voor de vertrouwde padthai. als enige aan een tafeltje. algauw krijg ik gezelschap van een klagende poes. ik raak niet verder dan de helft van mijn bord. thaise hitte en belgische eenzaamheid beinvloeden de eetlust.
in die golf van eenzaamheid trek ik me terug in mijn bloedhete kamertje. smsjes aan en af. bellen we, bellen we niet? stefs goedheid wordt op de proef gesteld. tal van berichtjes leggen razendsnel de afstand belgie-thailand (en terug) af. hierboven heeft het vast even gezinderd...
om 21u (16u belgie) beslissen we samen te mediteren. dat is bij mij al geleden van het einde van mijn eerste week thailand. vanaf toen heeft mijn geest geen bewuste rustpauze meer gehad. vreemd dat ik dan nu een beetje uit mijn lood geslagen ben? ik denk het niet...
maar, oh my big buddha - zoals de thai het zo mooi zeggen - wat is het confronterend om alleen op reis te zijn!
al bij al weet ik dat het goed is wat ik nu doe. dat het een grote stap is en de verwezenlijking van een lang bebroed plan. nu het eindelijk zo ver is, lijkt het opeens allemaal zo zwaar, hard en moeilijk dat meteen terug naar huis geflitst worden nu even een lust zou zijn. maar ben ik daarom helemaal naar hier gekomen? ik denk het niet.
morgen maandag 3 augustua starten de yogalessen weer.
dagen met structuur en bezigheid. tijd voor een ontspannen geest.
misschien wordt het leven hier toch nog mooi? ;-)

Op doorreis naar Ko Chang

Na mijn laatste internetsessie dacht ik braaf en slim te zijn en kroop ik stilletjes in bed in de kamer waar liesbeth al sinds 20:30 in dromenland verkeerde.
De trekking was vermoeiend geweest qua inspanning maar vooral door de hitte EN door mijn wankele toestand sinds het innemen van de malariatabletten. Eens goed slapen zou me deugd doen en dus ook een wijze beslissing zijn.
Uit gewoonte en vooral om af te koelen nam ik eerst nog een koude douche - al had het water best nog wat kouder gemogen... onwaarschijnlijk hoe liesbeth al enkele uren in een diepe slaap verzonken was. hoewel ik twijfelde of ik toch ook niet nog even de stad in zou trekken naar de rest van de groep die zich vast goed amuseerde, koos ik voor de optie van mijn gezond verstand en ging ik voor de horizontale positie. Met wat belgische muziek op de oren om het geluid van de onontbeerlijke ventilator te temperen, vertrok ik naar dromenland. (+/- 23u45)
Big Buddha mag weten waarom, maar om 1u30 was ik alweer klaarwakker, badend in het zweet, exploderend van de hitte die van binnen naar buiten wou. Heel gek, maar ik zit er wel mee...
dan nog maar eens onder de douche en naar toilet. liebeth slaapt onverstoord verder. opnieuw wat muziek op de oren. het truckje werkt deze keer niet. +/- 2u, dus 22u in belgie, even smsen naar het thuisfront. evie vertrekt naar de zomerbar in antwerpen. stef zit na een lange wandeldag met juani op z'n hollands terrasje. ik kan de slaap niet vatten. nog wat parovitta's tegen een nachtelijk hongertje, de wakkere toestand houdt aan. gestommel in de gang, gelach en wensen voor een goede nachtrust... in het nederlands - 2u30 - de feestvierders van onze groep zijn thuis. ik ben klaarwakker. had dus toch beter voor de feestoptie gekozen!?
uren voor de wekker sta ik alweer onder een koude douche. wanneer mijn bed helemaal vol ligt met de inhoud van mijn rugzak en ik aan de inpakpuzzel wil beginnen, ontwaakt liesbeth langzaamaan uit een diepe slaap. een vlekkeloze nacht, 1 vlot parcours zonder nachtelijke interrupties, fris als een hoentje. ze kan er maar deugd van hebben!
tegen 7u40 wordt er op onze hotelkamerdeur geklopt. 2 thaise dametjes zijn er met onze op maat gemaakte spullen. 1 van de 2 murwt zich nog bij in onze kamer en dringt aan op een pasbeurt. tussen alle rommel en vuile kleren kruipen we in onze nieuwe garderobes. alsof we klaar zijn voor de suite van een prachtig trouwfeest. de nacht kan dus toch nog mooi eindigen ;-) (hier zijn het dus geen pompoenen om 12u en kan je dus wel in een prinses veranderen. geen feestjes in augustus? i'll be there ;-))
de topjes zitten als gegoten en zijn minutieus afgewerkt. de broek staat achteraan mijn taille wat te ver open. ik voeldoe dan ook niet aan de thaise pasvormen, in afrika daarentegen pas ik beter bij de vrouwelijke idealen... al zou ik er nog wat harder moeten oefenen ;-)
anyway, little thai lady verdwijnt opnieuw met mijn broek. om 11u moeten we vandaag uit onze kamers, om 10u55 staat ze opnieuw aan de deur. het wordt even heel stil: de broek gaat niet over mijn heupen..., of toch? geen zin om ze bij de 2de pasbeurt al aan flarden te trekken. van al het rugzak pakken sta ik wel een beetje in het zweet, even rustig ademhalen. daar gaat ie. de stralend zijden turkooisen broek past perfect. een iets langere rits was een oplossing geweest maar daar zijn ze hier niet op voorzien.
een goeie motivatie dus om thuis geen gram meer bij te komen... :-)

na de ochtendrituelen en het verlaten van onze kamers, duiken we nog een laatste keer chiang mai in bij wijze van afscheid. vanavond stappen we de nachttrein op naar bangkok, vanwaaruit we onmiddellijk verder reizen naar het eiland ko chang.
we verkennen chinatown nog even, pikken nog een tempel en een waanzinnige chinese "innovation" mee. primitiever dan de onze, dat wel, echt op zijn oosters maar super fascinerend: van offermaterialen over kleding, kruiden, vuurwerk, voeding, noem het en het is hier ergens te verkrijgen, al zal je even zoet zijn met het te vinden.
na dit chinese bad keren we stilaan terug naar de guesthouse, onderweg begint het te motregenen. ik ben in mijn nopjes, eindelijk wat verkoeling...

van aan de guesthouse worden we naar het station gevoerd, de trein staat al te wachten op het perron. we hebben allemaal vaste plaatsen per 2, dicht bij elkaar in de buurt. de trein is fris vanwege de airco, de zetels zijn breed en comfortabel. straks worden deze omgevormd tot perfecte bedden, afgeschermd met gordijntjes voor een optimale nachtrust. wanneer de trein in beweging komt, ontsteken we de kaarsjes voor dag's verjaardag. 34 (dus ik ben net niet de oudste ;-p) zijn t-shirt van "singha" (het locale pintje) trekt hij meteen aan. er worden nog gezelschapspelletjes gespeeld, kruiswoordraadsels gezamenlijk ingevuld, sommigen lopen op en neer naar de barwagon - waar het personeel helemaal mee uit de bol gaat?! - anderen lezen of kletsen nog wat. de lichten zouden om 22u inverbiddelijk uitgaan alsook zou de barwagon dan sluiten, in thaise tijd steekt dat allemaal iets minder nauw en kunnen we een halfuurtje langer van een pintje genieten. de lichten daarentegen blijken gewoon niet uit te gaan, wat voor de bovenslapers niet zo grappig is omdat de gordijntjes pas 10 cm onder het plafond beginnen. klaarlicht dus in mijn slaapholletje. ik mag liesbeths ooglapjes lenen en ga een heerlijke nacht tegemoet. fris, verduisterd en zalig wiegend op de kadans van voorbijglijdende spoorbiels. heerlijk! een volle nacht in dromenland.

van bangkok statie met de bus over land naar de overzet naar ko chang.
nog eens een 5tal uren bus, een uur boot, een uur songtauw (plaatselijke taxi - jeepversie van de tuktuk)
en dan eindelijk het veelbelovende strandverblijf om de vakantie af te sluiten. de groep nestelt zich in gezellige bungalows op 100m van de zee. het strandje lijkt gezellig en aangenaam. dat checken we later nog wel even... liesbeth en ik trekken nog even verder en hebben een nacht geboekt in de buddha view op bang bao pier, het volgende dorpje. the buddha view is een lounge restaurant boven de zee met gastenkamers. een van de uitbaters is jan snick, (medestudent in sint-lucas - 2 jaar hoger) ooit kreeg ik zijn kaartje, altijd bewaard en nu klaar om te ontdekken waar en wat het is.
heerlijk, zalig, rustig, paradijslijk, mooi, verbluffend, rustgevend, vriendelijk, lekker, deugddoend,...
heel fijn om jan nog eens te ontmoeten, we praten gezellig bij en luisteren naar mekaars verhalen. een schitterende plek om tot rust te komen, een fijn moment om even te onttrekken aan het leven in groep. ik geniet.
op de kaart treffen we voltreffers aan als tomaat mozzarella en chocolademousse. even heel decadent maar oh zo heerlijk!

de volgende dag - na een zalige nacht met superstille airco boven ons en klotsende zee onder ons - zijn we als herboren. de groep vindt ons op de pier. samen stappen we de boot op voor een dagje zee; snorkelen, zwemmen, zonnen,... een geslaagde dag.
's avonds nemen we chun hee nog eens mee naar de buddha view en doen we ons weer tegoed aan heel veel lekkers. we drinken, kletsen en lachen. jans gezelschap maakt het allemaal nog wat gezelliger. het uur van de taxi's is al gepasseerd maar we moeten nog terug naar onze bungalows. na een fotosessie in de buddha view en een laatste rondje op jans gezondheid, biedt hij ons zelfs een lift aan naar lonely beach, onze thuishaven. aangekomen nog eentje om de avond te besluiten. 't zijn hier echter halve liters, dus een lange babbel en wat dansen op het strand bij de strandbar maakt de avond nog gezelliger. wij zijn ondertussen al helemaal in de gin-tonic gevlogen ;-)
een superfijne avond!
dit ritueel herhaalt zich nog een tweede keer op lonely beach. jan is er die keer niet bij want ziekjes in bed met last van de luchtwegen.
we hebben een heerlijke tijd op ko chang, een fijne afsluiter van een toffe groepsreis.

natuurlijk dringt zich ook een terugreis op; songtauw, boot, bus, bangkok.
nog een laatste nacht in bangkok en een hele dag om nog wat laatste tempels en shopping te doen.

dan komt de tijd voor afscheid...
tegen 18u verlaat ik in siam II guesthouse de groep en ga ik naar de busstop. chun hee en liesbeth vergezellen me nog. het valt me toch wel zwaar. wat gaat dat allemaal geven, zo alleen?
18u45 de bus is er. rugzakken in het ruim, dikke knuffel aan liesbeth (chun hee is nog voor een allerlaatste massage gegaan)
en nu weg, verder naar ko phangan en de agama yoga school.

spannend!

tussendoor

even snel tussendoor...

zit nu terug in bangkok. vertrek hopelijk vanavond naar ko phagnan.
zo meteen ticket boeken.
gauw meer!

chiang mai zonder geheimen

nog steeds chiang mai.

ondertussen sinds gisteren terug van de trekking naar de bergvolkeren. ondertussen dacht ik dus dat ik toch een beetje kon zweten hier in thailand. nu weet ik dat ik vocht kan verliezen via elke centimeter van mijn lijf. man man man, ik geloof het zelf nog niet. echt onwaarschijnlijk hoe warm en drukkend het hier kan zijn en sommige mensen trekken dan dus toch hun stapschoenen aan, zwieren hun rugzak op hun rug en gaan op pad.
beklimmingen om u tegen te zeggen, voor mijn part dan toch. de triatleten onder ons hebben er duidelijk iets minder moeite mee. maar een jokergroep bestaat dan ook niet helemaal uit sportlui. gelukkig maar of ik had nog harder afgezien ;-)
de natuur was echt wel prachtig, de inspanningen mijn inziens dus bewonderenswaardig en de nevenactiviteiten ontspannend. een duik in de rivier, een bamboevlottentocht die iets spectaculairder mocht en een olifantentrip met gemengde gevoelens. je vraagt je best wel af wat je in zo een stoeltje bovenop dat imposant beest zit te doen, allemaal achter elkaar met begeleiders die hun dier constant aanporren en hen gebieden waar te lopen. op zich wel een mooie trip maar je kan je afvragen wat de meerwaarde ervan is en of het uberhaupt een waarde heeft deze dieren als toeristische attractie in te zetten. soit, een kleine filosofische noot tussendoor...

slapen deden we in bergdorpen bij gastvrije mensen in hun paalwoningen, voorzien van slaapplaats voor rondtrekkende groepen. weer even back to basic maar best aangenaam. broeiheet en niet altijd evident om met 14 in 1 ruimte te slapen. neem daar nog de psychedelische effecten van malarone-verbruik (malatiapillen) bij en dan schrijf je dus je nachtrust op je buik. of hij loopt uit je buik en je rept je een zestal keer per nacht naar die ingebouwde pot in de grond waar je geen toiletpapier mag ingooien... niet echt uitgerust dus. maar wel overleefd en al bij al het einde van de wereld niet. uiteindelijk wint toch ook de avonturier in jezelf en verbijt een echt globetrotter zijn miserie om ten allen tijde te genieten van het moois dat zich rondom haar voltrekt. prachtige natuur, onwaarschijnlijke geluiden en gewoon schitterend dat je van s werelds mooie plekken kan genieten.
bij terugkeer in chiang mai overvalt de drukte van een aziatische stad je dan wel even, maar even later onder de douchespoelt alle zweet samen met de laatste zuchten door de afvoer en blijft een tevreden mens over. een westers hapje in de stad kallefatert de verwende westerling dan weer op en een afsluitend degustiefje maakt dit jungle-avontuur alweer tot een schitterende belevenis en mooi gevulde pagina in het dagboek van een reiziger.

chiang mai biedt meer.
vandaag deed ik met liebeth tegoed aan een uitstap naar "the factories" op zoek naar haar fel gegeerde oosterse parasol. door sin van het guesthouse werd voor ons vervoer geregeld. eigenlijk niet goed wetend waaraan ons te verwachten, belandden we buiten het stadscentrum en kwamen we aan bij een zijde'fabriek'. we werden door een net gekleed hostesje onthaald net voorbij de inkompoort, kregen een bloemetje opgespeld en werden rondgeleid in een ruimte waar het verwerkingsproces van zijde werd uitgelegd. na een beknopte uitleg werden we naar de aanpalende ruimte begeleid. een showroom/winkel om u tegen te zeggen, bijna type schutterhofstraat, of hen die dat iets meer zegt den emernegildo zegna van vroeger onder ons in de armeduivelstraat. echt ni te doen, sjiek! maar we keken er onze ogen uit en onze handen jeukten, om te passen en uiteindelijk ook om geld uit te geven...
morgenvroeg zullen onze op maat gemaakte kleren in pure zijde afgeleverd worden in onze guesthouse. voor liesbeth een beige rokje en zwart topje. ik ben gegaan voor de turkooisen broek met zwart topje en met turkooisen print topje.
heel spannend!

deze avond hebben we nog een thaise kookcursus gevolgd. alle keukengeheimen zijn ons nu onthuld. een thema etentje bij het bekijken van de reisfoto's dringt zich dus wel op natuurlijk ;-)
't was leuk en lekker maar na ettelijke dagen tekort aan slaap, kreeg ik er een slagje van de hamer en bleek concentreren en genieten tot op het einde moeilijk.
de anderen trokken de stad nog in naar een gogobar, liesbeth ligt al te ronken sinds 20u30. ik probeer het risico te vermijden weer wakker te worden in het holst van de nacht en schrijf dus eerst mijn blog nog maar vol maar voel nu wel dat het slapensuur begint te naderen.

morgen stappen we na nog een laatste dag chiang mai, de verzadiging zal beraikt zijn, de nachttrein op naar bangkok waar we ineens verder zullen reizen met de bus naar ko chang, het eiland in het oosten vlak onder noord thailand vlak bij de camodjaanse grens. ik hoop er jan snick te ont;oeten in zijn resort, ben benieuwd. en voor de rest wacht ons nog een heerlijke welverdiende strandafsluiter!

tot op ko chang! binnen enkele dagen.

hopelijk alles goed in belgie?

groetjes!!!

pak chong , pimai, chiang khan, sukhotai, chiang mai

van pak chong naar pimai nu.
in de guesthouse worden we goed verwend met extra water voor onderweg, horden helpende handen voor het inladen van de minibusjes en een klein geschenkje. superenthousiast worden we uitgezwaaid en vertrekken we naar onze volgende bestemming. phimai.
onderweg enkele khmertempels te bezichtigen die een beeld schetsen hoe imposant de geloofsverering toendertijd was. het weer zit vandaag niet zo mee. druilerig en grijs maar drukkend warm. in onze plastieken regencapejes zweten we ons te pletter. sneller helemaal natgezweet onder de plastiek dan de regen die we trachten te ontlopen. eigenlijk zijn die paar druppels best verfrissend en van zware stortbuien blijven we tot nog toe gespaard.
ondertussen begint de khmerarchitectuur al zijn geheimen bloot te geven en raken we met deze tempels vlot vertrouwd. wat afwisseling is welgekomen. met onze geweldige kitsch-minibusjes rijden we verder naar de volgende bestemming, vlakbij phimai, waar we naar een gigantische boom gaan kijken. een soort park op zich. 1 boom maar de wortels schieten onder de grond terug uit en vormen zo een soort van sprookjespark. getooid met offerbloemenlinten en een hindutempeltje. een soort van animistische offerplek.
onderweg kijken we in ons busje nog naar een film, "the saint". ja hoor! alles mogelijk in deze kleine kitschkarren met een airco die de sfeer op peil houdt.

old phimai guesthouse ligt een beetje achterin in een steegje. de landlady is om en bij de 70, goedlachs en uiterst vriendelijk. een ongeloofelijk gezellige plek, waar we onze schoenen binnenshuis uit moeten doen. mijn voeten op de houten vloer
een heel huiselijk gevoel. na al dat rijden besluiten we niet al te veel maar te ondernemen en instaleert iedereen zich nog een tijdje op het terras voor het huis met een pintje, boek, gezelschapspelletje, kruiswoordraadel. in een ons door onze gastvrouw voorgesteld restaurantje worden we heel vriendelijk ontvangen en bediend door 2 katoey, de overbekende lady-boys van thailand. ze leveren prima werk en bezorgen ons een zorgeloze avond met heerlijk gevulde buiken.

het verblijf is echter maar kort. de volgende dag sporen we alweer verder naar nong kai. na 5 uur lunchen we hier eerst en worden verwelkomd met een vers opengehakte kokosnoot en superlekkere pad thai, geen kruimel meer over! in de namiddag tijd voor een surrealistisch beelden park waar wij de attractie zijn voor de plaatselijke schoolgaande jeugd ;-) s avonds komen we aan in chiang khan bij pim en huub (hij is er niet want in bangkok) jammer van deze keuze van guesthouse want we voelen ons hier een beetje de westerse melkkoeien. pim lijkt voor ons te weten wat we fijn zullen vinden en zal vrijpostig enkele activiteiten voor ons vastleggen. uiteindelijk bevalt alles ons wel maar hier is een communicatieverschil (of zelfs probleem) overduidelijk.
bij aankomst mag iedereen onmiddellijk aan tafel voor een uitgebreid maal met begeleidend optreden door de jeugd van de plaatselijke muziekschool. matthias en ik besloten vanmorgend op de trein echter hieraan niet deel te nemen en wij genieten van een gezellige avond tussen pot en pint in de gezellige straatjes van het kleine, stille chiang khan. heel gezellig en uiterst opgelucht dat we geen hele avond hoefden te kijken en luisteren naar tsjingel tsjangel bij ons eten. soms kan het wat teveel van het goede zijn...
zaterdag is iedereen dan vrij. de ganse groep, behalve chun hee, liesbeth en ik, gaat fietsen en bezoekt grotten. wij drie thuisblijvers genieten van heerlijk niets doen en kletsen. manicuren op het terrasje van de guesthouse met zicht op de mekong, echt idylisch! een heel stuk in de namiddag besluiten we toch nog even te gaan wandelen in het dorpje en komen de lustige fietsers ook thuis. we vinden een magische plek naast de mekong waar we met zijn allen dineren en genieten van het samenzijn. ik haast me hier spijtig genoeg snel naar het sanitair maar gelukkig blijft het bij 1 avond intensief toiletbezoek in ben ik er de volgende ochtend volledig vanaf. waarschijnlijk was de toch wel superlekkere soep een beetje te pikant en te vettig. ach ja, shit happens ;-)

van chiang khan naar sukhotai dan.
onderweg worden we gedropt aan het huay krating lake iets voorbij loei voor een uitgebreide lunch op een drijvend bamboevlot met rieten dak en een verfrissende duik in het zuivere water. en hoewel deze attractie dus opgedrongen werd door pim van de guesthouse in chiang khan, hebben we er toch van genoten.
het reizen is vaak erg lang en vermoeiend dus eerlijk gezegd is zo een ontspanning onderweg soms toch fijn.

in sukhotai belanden we in een schitterende guesthouse. heel stijlvol en gezellig en de gastheer spreekt frans! heel erg gek om dit te horen in thailand. blijkt dat hij 2,5jaar gestudeerd heeft in parijs. zijn bediening en toewijding is geweldig.
we springen hier nog eens de fiets op en verkennen het oude stadsdeel met opnieuw heel wat oude tempels en boeddha-beelden. t is bloedheet en drukkend vochtig, dus tegen de namiddag zijn we allemaal bekaf. meestal blijft het grootste deel van de groep liefst samen om te eten enzo. chun hee, liesbet en ik trekken er nog eens op uit in het stadscentrum om te gaan eten aan de straatkraampjes en te experimeteren met de thaise keuken. niet iedereen is even avontuurlijk ;-) de dessertjes zijn hier anders best erg te pruimen!

vanmorgen alweer de bus op naar chiang mai. dus hier zit ik nu achter een computer in een internetcafe. de indrukken waren vrij hectisch na een lange reisdag. morgen trekken we de bergen in. ik ben dus pas binnen enkele dagen terug in de bewoonde wereld.

nu dus nog rugzak pakken en nog even doorzakken bij een singha.

tot later!

zwetende lijven, krijsende gibbons en tempels in elke straat

hier en eerste berichtje voor de leeshongerigen...
de mijne is ondertussen gestild want we hebben net gedaan met eten; een heerlijke soep met kokosmelk, garnalen, geroosterde chili en typische aziatische groenten. yummie!

het wordt een kort berichtje. eerst en vooral omdat het internet in dit hotelletje gratis is en er dus heel veel gegadigden zijn. maar ook wel omdat ik na enkele heerlijke dagen toch al wel moe ben.
het is nu na tienen. na een heerlijke dag in de jungle en een duik in het verfrissende water van een idylische waterval, momenteel nog niet gedouchet, de rugzak moet nog gemaakt en ik hoop op een behoorlijk slaapje vannacht (kwestie van lengte, de kwaliteit is zoals gewoonlijk al meer dan behoorlijk geweest) t is hier ook een qwerty-toetsenbord, dus het gaat zowiezo niet echt vlot vooruit.

een snelle opsomming:
- goede vlucht brussel - istanbul = check
- behouden vlucht istanbul - bangkok = check
- fijne groep en toffe begeleidster chun hee = check

de aankomst in bangkok was niet echt chockerend, wel immens warm en klammig.
2 dagen bangkok zijn voorbij gevlogen. we deden ons tegoed aan heel wat nieuwe indrukken op allerlei manieren. een ontspannen boottocht in een longtailboat, een geweldige pad thai als welkomstdiner met een gezellige avondwandeling langs de vele eetkraampjes langs de straten. de tweede dag smeten we ons al meteen in een fijn avontuur - fietstocht door chinatown en de buitenwijken van bangkok. echt supertof! steegjes door, markten door, voorbij tempels, net niet over de vele slapende straathonden, op de longtailboot, door de brede buitenwijkstraten, door de bananenplantages, over bruggetjes, langs scholen,...
gezien we om 8uur al op de fiets zaten bleef er nog een hele lange namiddag over. tijd voor een bezoek aan de grand palace met o.a. de tempel van de smaragden boeddha, heel indrukwekkend complex, een streling voor oog en hart. zelfs onder de gedoseerde regendruppels heerlijk vertoeven. na deze eerste tempelduik nog niet voldaan en verder naar wat pho, waar de liggende boeddha zich bevindt, 15m hoog, 40 m lang. alweer impressionant. daarna met de tuk tuk terug naar het pension, tijd voor een afternoon nap ;-) zalig!!!!!

dinsdag trekken we op tijd verder, eerst met tuk tuk naar het station, we worden zeer bedreven om met onze grote rugzakken toch per 3 tot op onze bestemmimg te geraken. nog snel lopen naar het juiste perron en met zn 14 de trein op voor 2 uur, naar ayuthaya.
hier hebben we wel eens zin om wat te wandelen, dus schudden we snode tuk tukdrivers af en trekken we onze stoute schoenen aan richting oud stadsgedeelte om de vele ruines in khmer-architectuur te bewonderen. alweer om ter indrukwekkendst en tot de verbeelding sprekend.
s avonds nemen we opnieuw de trein naar pak chong waar we vandaag de jungle introkken. het khao yia national park is sjiek, voorzien van degelijke betonnen banen wat het wat steriel maakt maar eens je de weg verlaat en het groen in duikt zit je echt in de jungle. krijsende gibbons begroeten ons al gauw, of joelen ze ons uit? voor ons allessinds een machtig zicht, ook de olifant die we in de verte de bergflank zien beklimmen. de vele soorten spinnen, insecten, ook een schorpioen, neushoornvogel, slangen,... maken deze dag tot een geweldig avontuur. de kers op de taart de duik in het verfrissende water van de waterval uit de film van the beach. de leo ben ik in het water niet tegengekomen ;-)

morgen trekken we verder noord-oost met onderweg enkele khmer tempels op het programma tot we in pimai arriveren. alweer genoeg te beleven dus.

het moet allemaal een beetje beknopt (voor zover me dat lukt...) maar binnen enkele dagen is er wat vrije tijd int verschiet en dan kruip ik eens deftig in mijn pen.
nu toch al een beetje op de hoogte.
hopelijk alles ok in belgie? mooi weer?
hier heel warm, nog geen stortbuien, maar zweten als de beesten, zelfs ik,... je gelooft het vast niet maar het kan dus toch :-)

toedels! noedels
nog een laatste singha, dan douche onder en bed in.

Thailand, het land van de glimlach

nog enkele uurtjes voor afreis...
daar gaat ze alweer, hoor ik jullie denken. klopt! nog maar 9 maanden geleden stapte ik op het vliegtuig voor een heerlijke reis naar mijn geliefd afrika. maar een mens leeft graag in blijde verwachting en dus 9 maanden later, stap ik opnieuw op een vliegtuig richting onbekend azië. een bestemming die ik al enige tijd met veel nieuwsgierigheid gade sla. nu dus tijd om er een eerste stukje van te ontdekken.

hier zit ik dan...
vertwijfelend starend achter het scherm, nog volop in en uit te pakken wat er nu écht niet of net wél in die rugzak meemoet, nog eens wegend of het wel draagbaar zal zijn, de laatste afwas te doen (dat houdt me nog even hier en nu en helpt de zenuwen te bedaren), prutsend, frullend en wachtend me af te vragen wat me in godsnaam weer heeft bezield persé 4,5 week er op uit te trekken naar een voor mij totaal onbekend continent,...
the usual dus, vooraleer je aan een avontuur begint. een ontdekkingstocht die schijnbaar telkens weer onvermijdelijk blijkt, gezien een onstuitbare drang om te reizen mij keer op keer overmant.

ik probeer hier de komende weken weer wat van mijn indrukken na te laten. hoewel ik niet weet hoe goed me dit zal lukken? ik reis de eerste 3 weken in groep (JOKER) en trek nadien nog 12 dagen alleen verder. spannend!
wie zin heeft leest mee. en voor hen die gewend waren aan regelmatige www.tamtamafrikan.be-leesvoer (blog van mijn broer die sinds eind juni terug is van 10 maanden met de jeep, en zijn lief!, door west-afrika), kan ilsi-afrika misschien een schrale troost wezen.

dank aan allen die mij opnieuw steunen er voor te gaan.
altijd grote dromen, maar steeds weer dat kleine hartje...
jullie aanmoedigingen doen deugd!

tot binnenkort!

en geniet, dat zal ik zeker ook doen!

terug thuis

ondertussen ben ik een weekje terug thuis...

het valt me tamelijk zwaar te wennen aan het weer, de temperaturen, het licht, ook aan de sfeer, de mentaliteit, antwerpen, de drukte...
het zal wat tijd kosten opnieuw in het dagelijks leven mee te draaien. en verder stel ik me de vraag, zoals ik nog wel eens doe na een reis, of ik wel opnieuw mee wil? natuurlijk is dat retorisch. je kan niet 'niet meedraaien'. maar elke keer wanneer ik terugkom leer ik, dat er meer is dan het dagdagelijkse, meer dan werken, meer dan sleur. en dat moet je zelf maken. 't is niet alleen de zon, het exotische en het andere ver-weg-van-huis. 't zit vanbinnen, tussen de 2 oren en in het warme hart. en 't zal eruit komen en blijven borrelen, misschien wat doven en na een volgende speciale ervaring of reis weer opflakkeren. het moet blijven smeulen...

en daar werk ik aan... op mijn eigen -afrikaans- tempo! :-)


bedankt allemaal!
voor jullie interesse, jullie bemoedigende woorden, jullie steun, jullie uitdagingen, jullie vragen en antwoorden, ...

als je zin hebt in nog meer foto's en misschien wat uitgebreidere verhalen, laat maar weten dan plannen we een moment om gezellig samen te zijn.

groetjes,

ilsi-afrika x

einde in zicht

na een ochtendlijke vlucht over ontwakend zuid-afrika landen we rond 9u in johannesburg.
van het zuidafrikaanse lappendeken heb ik maar flarden geregistreerd. deze terugreis verliep heel wat rustiger waardoor ik toch eventjes heb kunnen wegdommelen, letterlijk en figuurlijk tussen de schapenwolkjes.

het is kil en grauw in johannesburg. opvallend hoe het weer zich al elke keer heeft aangepast aan mijn aanwezigheid. de regens zijn in johannesburg gestart sinds mijn aankomst half oktober, maar gelukkig steeds 's nachts. botswana was lekker warm (lees: soms heet), capetown werd terug warm en droog sinds onze aankomst en nu, een dag voor ik terug naar huis keer, hult johannesburg zich in een natte, grijze atmosfeer die de overgang naar het belgische weer makkelijker lijkt te maken. it makes sence!

gary wacht ons buiten aan de luchthaven op. het weerzien met zijn meisjes is hartstochtelijk. na de aandoenlijke knuffels en verleidelijke lachjes van emma kan hij haast niet geloven hoe moeilijk het voor mandy is geweest met emma. al zal daar nog verandering in komen... ;-)

deze namiddag gaan we naar Unity Gallery (mandy's werkplek) voor de booklaunch van andy's recentste boek. op weg naar jo'burgcity toont emma een staaltje van haar kunnen. gary lijkt nu overtuigd van mandy's verhalen. ik heb met hen te doen. een dergelijke aanval in de beperkte ruimte van een familiewagen. het is geen cadeau. voor mandy de zoveelste op rij, voor gary als bestuurder een test voor concentratie en zelfbeheersing.
in de gallerij hangt een gezellige sfeer. iedereen is blij en uitgelaten. vrienden en 'familie' zijn verenigd voor deze feestelijke gelegenheid. medewerkers worden in de bloemetjes gezet, 'familie' wordt gehuldigd, vrienden worden bedankt. performers geven het beste van zichzelf, dichters laten hun woorden klinken, een zangeres vult de ruimte met haar stem. het glas wordt geheven, bier en wijn vloeien smakelijk.
maar aan alle mooie liedjes komt een einde. afscheid dringt zich op. opnieuw was mijn tijd bij deze toffe, inpirerende mensen veel te kort maar gelukkig wel krachtig! bye robyn, lebs, irene, pat, andy, pierlo, thabo, thomzozo, blessered, lebo, tammy, andile, vuyo,... so many more.
met tranen in de ogen verlaat ik unity gallery, spijt om wat ik niet zal meemaken, verdriet om wie ik zal moeten missen en heel veel vreugde om wat ik allemaal heb beleefd!

tegen 19u gaan we naar restaurant 'the jungle'. de langverwachte sushi staat eindelijk op het menu! geloof het of niet maar 2 jaar geleden at ik hier voor't eerst mijn eerste rauwe vis, vanavond wordt de tweede keer. in tussentijd heb ik dus geen sushi meer gegeten, tot mijn allergrootste spijt... ik zal me dan ook stevig tegoed doen aan al dit heerlijks, wetende dat het hier ongeveer 1/3 van de prijs in belgië kost!?
darren en dehlia zijn al op post als wij arriveren, gary met zijn 2 vrouwen. vanaf maandag zal hij terug een tandje moeten bijsteken... geen 2 vrouwen meer voor de kook, de afwas, de opruim en zijn lunchbox...
puur genot, de inhoud van de spuuglelijke kitshboot die op onze tafel aanmeerde. de pittige wasabi zet de smaakpapillen wijd open, maar maakt de blik wat troebel. het zicht is dan ook bijzaak, vooral die afstotelijke boot dan toch. de smaak daarentegen viert hoogtij. de zalm smelt weg op mijn tong, de tonijn wordt kaviaar tussen mijn tanden. een schouwspel van smaken en aroma's. bij elke hap staat de wereld even stil, de oceaan opent in mijn mond; fris, diepgaand en 'oh i wish...' eindeloos. maar ook aan dit mooie liedje komt natuurlijk een eind.
darren en dehlia zijn 1 van de constanten in mijn bezoeken aan zuid-afrika. met zekerheid zie ik hen ook volgende keer weer terug. een kleine troost dat ik hen op facebook regelmatig kan begroeten. dus ook nu weer afscheid en tot ziens.


zondag 9/11

op woensdag 12/11 is het miekes verjaardag, maar dan ben ik alweer terug in belgië.
waarom doen we dan niet gewoon een pre-birthdayparty?
deze ochtend komen nanna en grandpa (de ouders van gary) (Pauline en pops zijn weg voor het weekend). we houden een verrassingsbrunch voor miekes verjaardag. ik heb me weer niet kunnen inhouden in de hema voor ik vertrok en heb vlaggetjes, servieten, plastiek tafellaken, balonnen, parasolletjes en een taartplateau meegenomen. de tafel ziet er enig uit! (al zeg ik het zelf!) mandy is al even uitgelaten. voor een goede gang van zaken en een poging tot het bewaren van het geheim, zit mieke in de living naar 'strawberry shortcake' (mijn absolute topper sinds ik 6 ben) te kijken. wanneer de tafel helemaal klaar is, enkel de eitjes nog in de pan geslagen moeten worden en we wachten op nanna en grandpa, kruip ik bij mieke in de zetel. zo kan ik nog een glimp opvangen van mijn jeugdidool en kan ik mieke afleiden van alles wat er in de eetkamer en keuken gebeurd.
wat een heerlijke brunch! lekker smullen en genieten van de laatste uurtjes bij mijn familie. en ik was ik niet natuurlijk als ik niet nog een lading chocolade had overgehouden tot het einde en kwam aandraven met een handvol cadeautjes voor de 2 zuidafrikaanse meisjes van mijn hart. "mus in afrika!" een verjaardagskroon met een mooie 5 en gepersonaliseerde t-shirts voor mieke en emma. de vreugde kan niet op. mijn meiden zijn supercontent!

en verder...?
mandy zou mandy niet zijn, als ze me in de namiddag niet nog zou meenemen naar een shoppingcenter en nog van hot naar her zou rijden. de spanning begint te stijgen. mijn valies is al wel ingepakt maar ik zou nog graag even douchen en mijn laatste spullen wegmoffelen in mijn bagage. en zullen we op tijd zijn in de luchthaven? als goede vriendin, gastvrouw en sista biedt mandy me ook nog een licht avondmaal aan. de familie schuift integraal aan tafel?! huh? en mijn vlucht? kom ik nog op tijd? je ziet het... ik ben al terug op de belgische manier aan't denken. een hele maand speelde tijd geen rol en nu begin ik voor 5 minuten al te panikeren. bovendien is die terugreis er eerlijk gezegd ook wat teveel aan. terug naar huis is die trip helemaal niet zo spannend. en zeker dat laaste stukje van zurich naar brussel met nota bene een halfuur vertraging!?$* terug naar huis betekent zo snel mogelijk terug bij stef zijn, daar hoeft niet meer teveel poespas aan vooraf te gaan!

een vlotte incheck, met 3 kg overgewicht zonder commentaar, een laatste glas met mijn maatje in de lobby van de luchthaven, een emotioneel afscheid met dikke knuffels en wazige ogen :-( , geen concrete plannen voor een volgend weerzien maar skype op onze beide computers, en dan ...
... door de gate ...
4 prachtige weken zijn gepasseerd.
eindeloos genoten van allesverwarmende zon, adembenemend mooie natuur, wemelende wereldstad, grillige en uitgestrekte landschappen, fascinerende culturen, nieuwe mensen, spannende ondernemingen, deugddoende vrijheid, een nieuw land, heerlijke maaltijden, interessante gesprekken, buikschuddende lach- en giechelsalvo's, ontdeugende kindersnoeten, ongekende gastvrijheid, bevrijdende tranen, zuidafrikaanse begroetingsknuffels, inspirerende artiesten, lieve vrienden, ...
en bovenal mijn maatje voor't leven!

al versta je geen sikkepit nederlands en is je afrikaans om mee te gieren;
allerliefste sista, bedankt, voor alles en vooral voor de onwaarschijnlijke vriendschap die ik koester en die me sterkt. jij maakt me mee tot de persoon die ik nu ben. thanks!

Capetown 03

vrijdag 7/11

exact een week geleden zat ik nog in kaapstad. weliswaar onze laatse dag maar ik heb nog genoten met volle teugen, vooral van de zon en de warmte, de gastvrijheid, het relaxe leven en de 'familie' rondom mij.

pas tegen de namiddag, wanneer susan terugkeert van kantoor (op vrijdag werkt ze maar een halve dag), komt er wat schot in het luilekkerleven. sommigen wippen na een snelle veeg van de handdoek bijna rechtstreeks van het zwembad in hun kleren en haasten zich naar susans auto op de oprit. vandaag neemt zij het roer over van ant. susan wil ons houtbay laten zien, aan de andere kant van 'de berg'. houtbay is een gezellig 'kustdorpje'. eigenlijk hoort het gewoon bij capetown maar het heeft in de loop der tijd zo'n beetje zijn eigen 'onafhankelijkheid' uitgeroepen.
we worden dus eerst weer op een panoramische rit meegenomen, moeten rond de berg en ook door een bos. alweer een heel andere kant van kaapstad en opnieuw om ter prachtigst. onderweg passeren we kirstenbosch, de botanische tuin waar zeer regelmatig concerten worden gegeven en waar het publiek kan neervleien op het amfitheatervormige grasveld met 'de berg' en de magnifieke botanische tuin als kader. (9 jaar geleden namen susan en ant me hiernaartoe!)
in houtbay wil mandy naar de outletshop van 'naartjie' kinderkleding om een voorraadje in te slaan ;-) het wordt een unieke belevenis. mieke zet meteen haar zinnen op een outfit en emma ontpopt zich tot volleerd shopaholic. ze plukt bij elke stap die ze zet een kapstokje van het rek en in een wip loopt ze met een tiental shirts, rokjes en broeken op haar arm. terughangen is geen optie! mieke overtuigen van een tweede andersuitziende outfit is ook geen sinecure. ze is zo gefixeerd op haar keuze dat ze niet begrijpt dat ze ook nog een tweede jurk of broek en shirt mag kiezen. welk kind moet je nu overtuigen dat ze 2 dingen krijgt? mandy en ik giechelen geamuseerd ;-) maar het lachen kan niet blijven duren... emma maakt het bond. in deze setting is ze duidelijk niet zo mommy-gefixeerd en hangt ze dus voor 1 keer niet aan mandy's rokken, maar er hangen genoeg rokjes voor het grijpen en die kans laat kleine mynx niet onbenut. wanneer mandy ingrijpt is de winkel te klein. we reppen ons naar de kassa. susan en mandy bedisselen nog snel een kerstcadeau-truck voor de kinderen. mieke die al staat te pronken in haar nieuwgekozen uitzet is alang vergeten wat ze als eerste set aangepast heeft. de verrassing onder de kerstboom zal geslaagd zijn...
houtbay heeft nog wat winkeltjes in petto. er moet ook gewinkeld worden voor het avondeten, braai. susan rijdt naar de haven. we kopen zeeverse vis. ziet er allemaal omterlekkerst uit! een citroen en de braai-instructies er gratis bij.
en de braai was om van te smullen!

een nachtelijke inpaksessie en opstaan op botswaans tijdstip.
om 5u brengen susan en ant ons naar de luchthaven. het afscheid is warm, hartelijk en emotioneel. foto's zullen uitgewisseld worden via facebook en contact gehouden via skype.
vanaf nu zal afscheid nemen een dagelijkse bezigheid worden. oh ja, morgenavond vlieg ik al terug naar huis - belgië.

Capetown 02

woensdag 5/11

uiteindelijk werd het dan toch geen tablemountain, noch de zee. deze wilde plannen waren buiten emma gerekend. sinds we in capetown zijn aangekomen is ze extreem mommy georienteerd. emma is 18 maanden oud. van de ene seconde op de andere kan ze van braaf en rustig spelen omkeren in paniekerig roepen en gillen om haar mommy en moet ze ook door haar opgepakt en getroost worden. we vermoeden dat het een combinatie is van verandering van omgeving, zeelucht, vermoeidheid en misschien wel nieuwe tandjes. maar wie zal het zeggen? zij in ieder geval nog niet. ze krijgt alles gedaan wat ze wil, zonder 1 woord te zeggen. mama en dada komen er vloeiend uit maar verder weinig of niets.

geen uitstap dus vandaag. emma slaapt, dat maakt het wat rustiger in huis. ik speel met mieke. rond half 1 besluiten sharon (schoonzus van susan uit engeland, 4 weken op vakantie in CT) naar de winkel te rijden. mandy blijft thuis met de kindjes. sharon, die hier al bijna een maand is, neemt de gelegenheid te baat om naar een winkelarea te gaan waar ze nog niet geweest is, vlakbij maar susan gaat er nooit. we lopen wat rond op de grote straat met winkeltjes en lunchhuisjes en genieten van onze kleine 'escape from home'. we shoppen in spar voor lunch en supper. ik maak vanavond voor de 4de keer chalupa's. :-) dit gerecht valt in de smaak, dus kan ik er maar beter mee scoren. na wat gezellige vrije tijd buitenshuis rijden we terug naar huis. de toestand thuis is kalm en tamelijk opgetogen. de meisjes lijken nogal uitgelaten. zou dit blijven duren?
een lekkere lunch van salade en tonijnsla wordt ineengeflanst. buiten op het zonnige terras naast het zwembad smaakt zelfs droog brood heerlijk! ik geniet van de zon en de buitenlucht.
de namiddag blijft lui en rustig, af en toe toch, tussen de pieken en dalen van emma door. jammer, mandy wordt er zowaar lastig van en soms kan ik haar geen ongelijk geven. we zwemmen, lezen, hangen, praten,...
tegen 16u besluiten mandy en ik, na aandringen van sharon, om onder ons tweetjes er even op uit te trekken naar de shoppingmall. dat stond, al was het maar voor even, zeker op mijn would-like-to-do-lijstje. mandy twijfelt lang, zolang dat, voor we de oprit afrijden, emma uitbarst in tranen en krijsen en mandy dus met een gebroken hart en een mega schuldgevoel de stad inrijdt.

heerlijk! met z'n tweeen kuieren we door het gepolierde en geairconditionde shoppingcenter. het is ondertussen jaaaaaren geleden dat ik in wijnegemshoppingcenter nog een voet heb binnengezet, maar hier geniet ik ervan. quality (shopping) time met mijn maatje in capetown. alle remmen los. met z'n tweeen in de pashokjes; ander modelleteje proberen, toch maar van maat veranderen, misschien ook een ander kleurtje? we halen onze hartjes op en onze bankkaarten leeg ;-)
na 2 uur shoppen en enkele telefoontjes naar het kaapse thuisfront wil mandy terug naar huis, NU! schijnbaar heeft emma nog 20 minuten gehuild maar bij onze thuiskomst was de vreugde zooooooo groot dat al haar verdriet compleet vergeten was.

nu moet het keukenwerk nog beginnen. mandy en ik zorgen deze avond voor het avondmaal. chalupa's en vegetarische wraps. een voltreffer, alweer.
een gezellige avond. iedereen is verzameld rond de tafel. zo vieren we sharons laatste avond in zuid-afrika. morgen vliegt ze terug naar huis.


donderdag 6/11

vroeg uit de veren.
ant gidst ons vandaag naar hermanus en belooft ons dat we walvissen zullen zien!? om 8u30 tenlaatste moeten we vertrekken want vanavond komt de boekhouder, dus moeten we op tijd terug zijn.
hermanus ligt 2u ten (zuid)oosten van capetown aan de kust. ik ben best opgewonden want heb nog nooit walvissen gezien... het wordt dus een spannende dag! ant is een zeer toegewijde gids die alles over heeft voor zijn gasten. een absoluut genot! hij kiest zorgvuldig zijn reisweg zodat we ook onderweg kunnen genieten van mooie uitzichten en interessante verhalen. ergens in een klein dorpje stappen we uit voor een familievoorraad aan gedroogd fruit en noten. in dit mini-kustdorpje bekijken we nog enkele winkeltjes en dra zetten we onze reis verder.
de spanning stijgt naarmate hermanus nadert. zullen we vandaag de grote zeereuzen kunnen begroeten? het blijft toch erg gek en wonderlijk wat je in dit land allemaal kan beleven en bewonderen. het blijft me verbazen en bovenal boeien. 1 ding weet ik nu al zeker, naar capetown kom ik zeker terug, ook al heb ik nu nog geen walvis(sen) gezien.
de geplande tussenstop op weg naar hermanus om wijn te kopen, slagen we over. het is kalm in de auto, hiervan moeten we genieten. het lot niet tarten...

we parkeren de auto vlak bij de zee. heel wat mensen staan op de klippen. beneden dobberen een moeder met haar kalf rustig in de baai. het lijkt hen helemaal niet te storen, te genieten onder het waakzaam oog van menig walvisspotter.
ik ben alleszins blij verrast en uiterst uitgelaten! walvissen! vlak voor mijn neus! het fototoestel doet weer overuren... een poging tot het vastleggen van onbeschrijfelijke momenten op de gevoelige plaat. het zullen herinneringen zijn aan een unieke ervaring, geen meesterwerken, maar wie kan dat wat schelen? ik weet dat het kleine zwarte vlekje een echte walvis was!
verder in de baai amuseren 2 andere kolossen zich kostelijk. vinnen floepen uit het water, staarten pletsen massa's water in het rond.
hier kan je uren naar zitten gapen. national geographics LIVE!
natuurlijk is dat buiten emma gerekend. na een goeie 3 kwartier stappen we voldaan weer in de auto en gaan we op zoek naar een lekkere lunch. onze primo gids brengt ons naar een gezellige plek met een heerlijke kaart. we smullen en vullen onze grommende buiken. zeelucht maakt je hongerig, dat staat vast.
via een andere weg rijden we rustig weer naar huis. een ander landshap, ondertussen ook weer ander weer, bewolkt en heel even vochtig.
de namiddag laat ons nog genoeg ruimte voor een duik in het zwembad, een boek in de zon/wolken/zon en heerlijk vakantiegevoel. rond 16u nemen we afscheid van sharon die terugvliegt naar engeland via dubai. een 18u durende trip, zij liever dan ik, goede reis.
in de vooravond wanneer het toch nog helemaal licht is, laadt ant zijn wagentje vol. alle meisjes mogen mee. ik zit vooraan, mandy zit met mieke en emma op de achterbank en in de koffer blinken bella en sheena, de ridgebacks. we gaan met hen een eindje wandelen in het park. een magische gebeurtenis.
op een paar tellen staan we aan het park. iedereen stapt uit, de honden krijgen hun leiband om. toch voor even. ant loopt met hen tot aan de eerste grasvlakte, doet hen zitten, spreekt hen vastberaden toe, maakt de leibanden weer los en geeft hen een duidelijke 'GO!'. dit heb ik nog niet veel gezien... als 2 pijlen uit een boog, schieten de vriendinnen uit hun startblokken. ze zijn vertrouwd met het park en weten precies waar er pret valt te beleven. op enkele seconden zijn ze uit het zicht verdwenen. de stoet loopt hen achterna, ant voorop, de rest van de meisjes achter hem aan. ik denk dat het een redelijk gek zicht moet geweest zijn...? na enige tijd zien we bella en sheena terug, ze razen voorbij en schieten op een nieuw doel af. in dit park jagen zij op eekhoorns... nog nooit beet gehad, gelukkig! ook nu weer zitten ze een exemplaar achterna. hun vastberadenheid er een te strikken is mateloos groot. hun toewijding is zondermeer bewonderenswaardig. de daaraan gepaarde selectieve doofheid voor ants signalen om ons te volgen, lijkt begrijpelijk. telkens opnieuw rennen beide honden terug naar die ene boom waar hun laatste slachtoffer in gevlucht is. vooral niet afhouden! de snelheid waarmee ze aan en af lopen is duizelingwekkend. niet voor niets werden deze rodhesian ridgebacks o.a. in kenia gebruikt om in groep leeuwen op te drijven om ze daarna te kunnen vangen. (geen jacht natuurlijk, ik denk eerder om de leeuwen te onderzoeken ofzo, ach ja, doet er niet zo toe. ridgebacks kunnen dus minstens even hard lopen als leeuwen, da's het punt). en vandaag was maar een kort wandelingske vanwege het jeugdige gezelschap. soms maakt ant de grote buitentoer van het domein, rond de sportvelden en door het park. maar zelfs vandaag hebben bella en sheena zich eens goed kunnen uitleven. hun tong hangt letterlijk ver uit hun bek en de kwijl lekt eruit. na zulke inspanning wil men al wel eens zweten. dit was een prachtig staal van nooit geziene snelheid en oogstrelende gratie. prachtige prestaties meiden!

en opnieuw genieten we 's avonds van een gezellig familiemaal met heerlijke kaapse wijn en hilarische verhalen. dit huis is absoluut ook ons huis. de gastvrijheid hier is onbeschrijflijk. ik voel me ook hier helemaal thuis.

Capetown

het weekendje weg bij bronwyn en craig was heerlijk. zondagochtend gingen we vissen en maakten een heerlijk alles-erop-en-eraan-breakfast om van te smullen.
het was heel fijn om samen wat tijd door te brengen.

zondagavond was dus alweer tijd op te pakken. maandagmiddag rond 15u vliegen we richting capetown. woehoe! ik ben zo opgewonden! inmiddels al 9 jaar geleden dat ik er geweest ben en dat ik dus mandy's tante susan, nonkel ant(hony) en nicht(je) fiona (21) heb gezien. wauw! het wordt fantastisch!

maandagochtend rijden mandy en ik nog door het centrum van jo'burg als 2 gekken, om vanalles te kopen en regelen voor mandy's werk. gelukkig krijgen we alles rond tegen 12u en zijn we net op tijd terug thuis om te lunchen en de laatste restjes in te pakken. pauline (SA mum) komt ons oppikken en zet ons af aan de vlieghaven. we zijn goed op tijd!? wat een uitzondering met mandy erbij ;-) en alles verloopt heel vlot en makkelijk. de vliegreis is een ander verhaal. emma heeft het moeilijk. ze krijst af en toe en raakt maar niet in slaap. al was het onze wens om 2 uurtjes rustig te zitten en haar uitgeslapen van het vliegtuig te laten stappen. no luck :-(

ant en fiona pikken ons op van de luchthaven. thuis in rondebosh wacht ons een warm en hartelijk onthaal. veel om over bij te praten na al die jaren! ondertussen zijn er 2 nieuwe honden in huis, beckie de zwarte labrador en elsa de rodhesian ridgeback zijn er niet meer, nu zijn het china en bella de ridgebacks. grote maar heel lieve honden die extra leven brengen in de brouwerij! de meisjes zijn een beetje bang van hen maar algauw blijkt dat de honden meer angst hebben voor de kleine meisjes.
we drinken wijn en genieten van een heerlijk avondmaal en er wordt erg veel gepraat en gelachen. alweer het heerlijke gevoel van thuis te komen. ik denk dat ik toch ergens connecties met dit land moet hebben... het voelt zo vertrouwd en "thuis".

dinsdag genieten we van onze eigen wagen. ant is deze ochtend vroeg naar jo'burg vetrokken voor zaken, dus kunnen wij zijn auto lenen tot woensdagavond. we zetten fiona af aan de universiteit, een prachtig gebouw met nog mooiere tuinen waar ze de hele dag zal studeren voor haar examen van donderdagavond. wij rijden verder naar de kust en volgen tot aan het natuurreservaat bij capepoint en kaap de goede hoop. ik ben hier nog nooit geweest, dus dit is een mooie kans.
ongelooflijk dat zoveel jaren geleden de vloten hier gepasseerd zijn. de kust is ruw en rotsig. kaap de goede hoop is een kleine baai met een zeer klein strandje. hier zijn ze dus aan land gekomen... capepoint is ruig en rotsig maar prachtig, zelfs een beetje magisch! ik geniet ervan met volle teugen. wel jammer dat stef niet hier is... natuurlijk wel in gedachten ;-) ik kan het niet laten een smsje te sturen.
na een fantastisch heerlijke lunch met een ongelooflijk zicht, rijden we stilaan terug de kustlijn af. op zoek naar een mooi stukje strand. onderweg stoppen we nog om de pinguins te gaan begroeten. emma is in slaap gevallen, dus mandy blijft bij haar en mieke en ik gaan samen naar onze waggelende vriendjes kijken. mieke ziet zelfs happyfeet!
het strandbezoek is heerlijk maar koud, het is al tegen vijven, de zon staat laag en er waait een stevige wind. maar toch heerlijk het zuidafrikaanse zand tussen mijn tenen te voelen.
vandaag woensdag, staat het strand nog eens op ons programma. maar eerst tablemountain. wel met de kabellift deze keer. 9 jaar geleden waagde ik me aan de klim. vandaag met de 2 meisjes is dat uiteraard geen optie.
we maken ons zo meteen klaar. hopelijk vind ik vanavond nog wat tijd voor een grondige update van mijn blog. mijn okavango-avontuur moet nog steeds afgewerkt worden. dus daar wil ik zeker werk van maken en ik wil jullie ook nog verwennen (of jaloers maken?) met wat fotootjes. ik doe mijn best.
nu eerst gaan genieten!

alles goed ginder? in ieder geval, het begint te korten nu... :-( maar het weerzien zal fijn zijn.

groetjes!

op visite

sinds gisteravond ben ik op visite bij bronwyn en craig. bronwyn studeerde samen met mandy in belgie in 2000 en woonde toen 3 maanden bij mijn ouders.

tegen 14u wordt ik opgepikt in de unity gallery (waar mandy werkt). nog even tijd voor koffie omdat ik nog enkele samples voor mandy aan het afwerken ben aan de naaimachine.
we doorkruisen de volledige noordrand van johannesburg want bonny woont in roodepoort in het noord-westen van jo'burg. onderweg stoppen we nog even om wat fruit en brood te kopen in de spar. aan de inkom van het shoppingcenter pronkt een gigantische kerstboom?! inderdaad ????!**** 30 graden, 31 oktober, zuid-afrika,... geef toe, het is een gek gezicht.














thuis worden we enthousiast onthaald door nigiri (hun vergiftigde :-( katje heette sushi). 't is een tekkeltje dat vanaf de eerste seconde mijn hart heeft gestolen. een superschattig puppietje (1jaar) dat bruist van energie en kattekwaad.
tegen zessen komt craig thuis, daartegen hebben bonny en ik al lustig bijgekletst, haar 3D ontwerpen bekeken en een deel van mijn reisfoto's bekeken. (bronwyn studeerde fine arts en specialiseerde in het maken en verwerken van handgeschept papier. ze werkte een vijftal jaar voor 'Pumani Paper' verbonden aan witstech (hogeschool-departement kunst) waar ze o.a. opleidingen papierscheppen verzorgde. maar besloot bij het begin van dit jaar om haar masters te behalen en koos voor een opleiding 3D-design. volgende maand studert ze af.)

bonny en craig nodigen me uit voor een etentje en de bioscoop - de film 'in bruges'. een supergezellige avond, veel gepraat over onze verschillende leefwerelden en de aantrekkingskracht tot mekaars cultuur. ik denk dat ik hen tenlaatste in 2010 wel kan begroeten in europa, hopelijk ook in belgie. dat is toch waar ze naartoe leven.



vandaag is een rustige, zonnige zaterdag.
straks gaan we lunchen met usha (studeerde ook fine arts in witstech en ik woonde tijdelijk bij haar in lenasia - indische township - toen ik hier studeerde). waarschijnlijk nemen we ook de gelegenheid om samen een tentoonstelling te gaan bekijken.

morgen wordt nog eens een vroege ochtend. niet om wildlife te spotten maar we gaan vissen. ter plaatse zullen we genieten van een self-catered-alles-erop-en-eraan-ontbijt met worstjes op de braai en heerlijke eitjes. een familie uitstap die misschien uitgebreid zal worden met een bezoek aan een leeuwenreservaat.

alweer superleuke dingen om naar uit te kijken en met volle teugen van te genieten.
ik kan nog niet goed vatten dat ik deze keer wel echt all over geweest ben en zoveel verschillende dingen kan en mag meemaken.
lucky girl!
happy girl!!!

hopelijk genieten jullie een beetje van mijn verhalen? ik vind het alvast superfijn jullie reacties te lezen en volg ook graag wat er allemaal aan het thuisfront gebeurd.
keep well! luv'ya all!!! cheers

Botswana - vervolg 3

op maandag gaat de tocht verder naar nata. soms gaat deze trip ook terug via palapye, maar omdat we morgen opsplitsen in 2 groepjes van 3 waarvan 1 groepje verder reist naar de vic-falls via zambia en de andere 3 (andy, amy en ik) terugkeren naar johannesburg, blijkt elephant sands in nata de beste verblijfplaats tijdens onze safari. wat maakt het uit? maakt het verschil?
klaarblijkelijk wel!
we hebben vandaag een drietal uurtjes gereden (maun - nata), da's 3u minder dan van maun naar palapye. als we arriveren staan we allen verstomd van de schoonheid van deze lodge, zonder overdrijven in the middle of nowhere. ttz "nowhere". het heet hier niet voor niets elephant sands. onze gastheer, een uitgeweken afrikaner (hij spreekt dat 'bekende' taaltje) uit ZA, verwelkomt ons hartelijk en bevestigt meteen dat we vanavond mee kunnen op een gamedrive. woehoe! dat klinkt goed. hij vertelt ook nog dat een uurtje voordat wij hier arriveerden er 3 olifanten zijn komen drinken uit het zwembad (nog geen 10m van de lodge)?! voor een frisse duik waarschuwt hij ons, want deze slurfdragers hebben er ook hun neus in gespoeld... ;-)
om 16u30 iedereen op post. de koelbox is gevuld, alle camera's zijn opnieuw opgeladen en daar gaan we in de open-safari-jeep. in deze streek leven heel veel olifanten. botswana heeft zowiezo een zeer hoge olifantenpopulatie, de jacht is echter verboden en er wordt streng toegezien op stropers. toch kampt botswana bijna met een overpopulatie en daarom worden soms olifanten naar buurlanden verhuisd.
algauw zien we een groepje olifanten bij een kleine waterput. op dit moment tref je heel veel dieren aan bij de waterputten omdat het erg droog is en de regens voorlopig uitblijven. zoals gezegd kunnen we nu veel dichter bij de dieren komen omdat we beschermd zitten in de jeep. de camera's klikken op volle toeren. toch bemerkt onze gids dat we straks pas echt van wal kunnen steken en een prachtreportage zullen kunnen maken bij de grote waterput.
we rijden nog wat verder en treffen een dode olifant aan. de kolos ligt roerloos op de grond, geveld door de hitte en de aanhoudende droogte. een aandoenlijk zicht; deze weerloze reus, levenloos. een klein beetje verder ligt het karkas van een buffel. dit was een leeuwenprooi, nadien volledig verteerd door hyena's en gieren. alleen de kop en voorpoten zijn nog intact, duidelijk geen delicatessen. de olifant, die er blijbaar al langer ligt, is nog onaangeroerd. de dikke lederachtige huid kan niet verscheurd worden door de gieren... zij zoeken eerst nog enkele andere lekkernijen en zullen pas terugkeren wanneer het olifantenvel door het teveel aan gassen in darmen en maag openspat. niet echt apeteitelijk maar wel de natuurlijke waarheid. leven en dood in de afrikaanse savanne zijn hard.
we rijden verder richting het tweede waterhole. onze chauffeur ben stopt zijn jeep en gebaart ons uit te stappen en stil te volgen. van tussen het struikgewas zien we grijze vlekken. in de verte staan een 30tal olifanten verzameld rond een waterplas. langzaam komen er nog meer exemplaren bij.
ben wenkt ons hem te volgen. nu verlaten we de bosjes en het struikgewas. hij leidt ons naar de zijkant van de open vlakte. voor wat andere bomen en achter een boomstam vatten we post. "geniet van het spectakel" zegt ben "en vergeet de zonsondergang niet...", voegt hij eraan toe. hij keert terug naar zijn jeep, komt naar ons toegereden en laadt de koelbox uit. voor ieder een fris pintje, cola of savanna. aperitief in the wild.

we blijven anderhalf uur gebiologeerd door deze prachtige setting. onze overburen trouwens ook; de olifanten staan rustig te drinken maar houden ons nauwlettend in het oog. een eenzame giraf flaneert voorbij, de zon zakt langzaam naar de horizon, de lucht kleurt oranje en warmroze. is this real? nog steeds schieten we plaatjes en proberen we dit unicum vakkundig vast te leggen. het blijft maar de vraag of de foto's een fractie zullen tonen van wat ik daar gezien, gevoeld, geroken en geproefd heb? hier geniet ik, ervaar ik, be-leef ik, bruis ik, ... "afr ik".
(ik ben ondertussen al enkele dagen thuis wanneer ik dit verhaal vervolledig. en nòg zit ik er middenin. 't is zo indrukwekkend en overweldigend. het pakt me en grijpt me. waarschijnlijk zal ik nog heel lang op dit afrikaans avontuur teren)
wanneer de zon achter de horizon verdwenen is, klimmen we allemaal weer in de jeep en nemen we afscheid van de grijze kudde. zij blijven hier waarschijnlijk bij het water of trekken straks verder naar een volgende waterpartij.

onderweg komen we nog wat olifanten tegen. na een eindje rijden naderen we een groepje van ongeveer 10. er heerst wat spanning in dit groepje de ene kolos duwt de andere en deze gaat verrassend genoeg op de grond. hij veert gauw recht. onze jeep rijdt verder. het gebeurt allemaal heel snel maar opeens geraakt een wijfje geirriteerd, haar kalfje loopt tussen de druktemakers, wij passeren,... en daar komt ze aangestoven. recht op onze jeep af...! iedereen schrikt verschrikkelijk. het wijfje stormt met opgeheven slurf en wapperende oren onze richting uit... ben gooit in hogere versnelling en geeft gas,
de jeep vliegt vooruit en het wijfje remt af... nog geen 2 meter van ons voertuig...
een drukte van jewelste in onze jeep, gemengde reacties, amy is als versteend, de macho's martijn en markus vinden dit pas de échte jungle, onze gids david naast mij op de achterbank heeft nog lustig zitten roepen naar de woeste olifant?!$*, ik ben muisstil...

op weg naar de lodge moeten de gemoederen wat bedaren, de adrenaline moet uit ons bloed, sommigen nemen nog een pintje, anderen zitten stil en sprakeloos. we rijden door een afgrijselijke stankwolk. de dode olifant van daarstraks ligt hier honderden meters vandaan maar de wind neemt de rottende geur met zich mee. ondraaglijk. dit brengt me terug in de realiteit. gelukkig zijn het niet onze lichamen die er roerloos bijliggen...
het blijven wilde dieren, daar valt niet me te spotten... respect voor de natuur!

het laatste avondmaal brengt ons weer op ons positieve. markus en ellen willen ons persée trakteren op een duits dessertje, een soort versnipperde pannenkoeken met banaan, alcohol en suiker. morgen trekken zij en martijn met david verder naar de victoria falls via zambia. de kant van zimbabwe wordt tegenwoordig stilletjes gemeden. hier scheiden onze wegen dus. morgenochtend om 5u keren amy, andy en ik met guillian (hij reed vandaag speciaal van pretoria naar nata +/- 1000km om ons morgen terug naar jo'burg te brengen) terug. het plan om vannacht onder de blote sterrenhemel te slapen wordt vanavond nog opgeborgen. rond 23u30 zetten we toch nog onze tenten op om nog een uurtje of 5 van wat nachtrust te kunnen genieten. de hitte, het vele reizen, het vroege opstaan en het leven in de bush maken het verlangen naar een korte maar welverdiende nachtrust toch groter. martijn zweert echter bij een nacht onder de sterrenhemel. tegen vieren hoor ik gehijg of toch een vreemde ademhaling buiten. enkele seconden later hoor ik "kssjt, ksjjjt,..." dat nadert. dan gaat de rits van de tent open. martijn is ervan overtuigd dat hij een luipaard of iets katachtigs voorbij heeft zien lopen en voelt zich toch niet helemaal op z'n gemak. hij duikt dus toch maar liever nog even de tent in ;-) een uurtje later is het afscheid en vertrek daar. het wordt een lange, vermoeiende 12u durende reis naar jo'burg.
knikkebollend, pratend, etend, slapend, nagenietend,... brengen we de komende dag door. jammer genoeg geraken we tegen 17u toch verstrikt in de files van de grootstad. eerst halen we andy en amy`s spullen op in de backpackers en daarna brengen we ze naar de luchthaven. vanavond vliegen ze nog naar cape town waar ze samen met haar ouders voor de eerste keer in deze laatste hun vakantiehuis in hermanus zullen logeren. uiteindelijk kom ik tegen 18u30 bij mijn sista en haar familie in sadiestreet aan. het is heerlijk om weer 'thuis' te komen en mijn verhalen te kunnen vertellen.
moe maar voldaan ga ik die avond naar bed, blij dat ik weer in mijn vertrouwde kamertje bij mijn zuidafrikaanse familie ben.

Botswana - vervolg 2

de rest van het verhaal volgt nog...

druk agenda en veel te schrijven.
dus nog even geduld!


hier gaan we dan eindelijk...

dumela ma! dumela ra! (dag mevrouw, dag meneer)

na de kennismaking met de ongeduldige meneer hippo keren we terug naar ons kamp. alweer staat ons een overheerlijke maaltijd te wachten en hoeven we maar gewoon aan te schuiven om onze bordjes te vullen en onze magen te spijzen. wat een luxe! dit is op en top klasse. 4-sterren bushcamp inclusief jungle-geluiden, nooitgeziene sterrenhemel en unieke ervaringen, zoals bijvoorbeeld gestoken te worden door (hoogstwaarschijnlijk) een schorpioen... vorige avond bij het afdrogen van de afwas, voel ik een venijnige prik boven mijn knie. meteen sla ik toe en geef een wreef op de zere plek om de vijand weg te slaan, maar dat was tegen beter weten in. het is een taaie tegenstrever, eentje op zijn hoede. zo gauw mijn hand mijn knie bereikt voel ik een nog veel stevigere prik in mijn wijsvinger. de lelijkerd, hij heeft me een tweede keer beet, ik piep en zwaai met mijn hand en wrijf om zo snel mogelijk van dat eng ding verlost te geraken. 't is al lang pikdonker en ik draag een zwarte broek, dus heb ik niet gezien wat mij zo lelijk heeft beet gehad. de steek pikt nog heel lang na. natuurlijk ontstaan er opnieuw hele scenario's in mijn hoofd... markus biedt me wat cortizonezalf aan. normaal absoluut geen fan, maar in deze setting aanvaard ik graag.


vanavond dus extra voorzichtig bij het afdrogen, niet meer te dicht bij bomen gaan zitten, een beetje strategisch in de rookrichting van het vuur (goggo's - insecten - houden niet zo van rook) en veilig tussen 2 reisgenoten in. de steek blijft nog enkele dagen pijnlijk en dik, er moet dus toch wat gif mee gemoeid geweest zijn, maar de vinger is er nog steeds, anders zou ik nu niet zo vlot zitten typen... laten we dus ook maar geloven dat het een schorpioen geweest is, dat klinkt stoer en maakt toch wel wat indruk. ;-)
onze laatste avond in de delta wordt (godzijdank) niet afgesloten met veel poeha en gezang en gedans dat kant en klaar aan de toeristen wordt opgedrongen. onze jonge locals mengen zich mee in onze gesprekken of trekken zich terug in hun tentjes of op hun slaapmatjes. we keuvelen nog gezellig na, genieten verwonderd van de meest betoverende sterrenhemel maar tegen tienen is ieders kaarsje toch ongeveer uit en klinkt de lokroep van een zalige nachtrust. de laatste nacht in de delta...

de laatste ochtend in de delta is alweer een vroege. rond 5u30 gaan we aan boord van onze mokoro's om naar een ander naburig eiland te varen. vandaag gaan we naar de hippo's kijken vanop het land. toegegeven, dit vind ik een iets aangenamere positie. opnieuw zien we een scala aan vogelpracht om en rond het water en genieten we van het ontwaken van de natuur. een familie wrattenzwijntjes loopt speels te grazen, naarmate we naderen, gaan zij telkens een beetje vooruit maar het blijft een enig gezicht. deze ochtend lopen we ook in de voetsporen van een hyena. het dier blijft onzichtbaar voor ons maar zijn sporen en uitwerpselen zijn maar enkele uren oud. vroeg in de morgend moet hij hier gepasseerd zijn op zijn ochtendlijke zoektocht. we maken nog een mooie wandeling over dit prachtige eiland. wanneer we 1 voor 1 vanachter de bosjes komen en verder lopen door de vlakte, merkt martijn, die ongeveer vierdes loopt, opeens een olifant op die staat te eten van een boom, een viiftigtal meter van ons vandaan. oeps! dit exemplaar had timba onze gids niet opgemerkt. onze fototoetellen in de aanslag. sommigen volledig gebiologeerd door deze zeer dichte aanwezigheid proberen zelfs nòg wat dichterbij te schuifelen. maar timba gebaart al snel dat we stil moeten zijn en snel moeten oversteken naar de volgende bosjes en uit de naar de olifant waaiende windrichting moeten verdwijnen. olifanten zien niet ongelooflijk scherp maar horen en ruiken als de beste. gelukkig is dit exemplaar erg tevreden tussen zijn bomen en eet hij rustig verder terwijl hij ons in het oog houdt. wauw! alweer een speciale belevenis en prachtig om deze laatste wandeling stilaan af te sluiten.






in ons kamp hebben timba's maten en david, onze Z.A. gids, al flink opgeruimd en ingepakt. na het ontbijt breken wij ook onze tenten op en bereiden we ons voor om afscheid te nemen van deze wonderbaarlijke plek en de terugreis naar het vaste land terug aan te vatten. we nestelen ons voor het komende anderhalfuur in onze comfortabele mokoro's en glijden tussen het riet de delta uit. wat een heerlijke trip! nu het afgelopen is voel ik me als een local in dit bootje, ik lig rsutig en relaxed te genieten van het landschap en de afrikaanse zon, de warmte kruipt onder mijn huid. ik ben doordrongen van dit prachtige stuk afrika. het is waar wat men zegt: "africa gets under your skin" believe it or not...





aan het einde van de delta staat de safaritruck ons opnieuw op te wachten, we zullen teruggebracht worden naar de sitatunga-camping, basic, maar een luxeoord in vergelijking met het eiland in de delta waar we ons de laatste 2 dagen niet hebben kunnen douchen. het warme water spoelt de laatste okavango-zandkorrels uit mijn haren en vantussen mijn tenen.
in de namiddag lonkt het glasheldere zwembadje bij de bar. een koele 'savanna' (zuidafrikaanse cider) als opkikker.


veel tijd om te luierikken aan het zwembad is er niet...
we hebben trouwens allemaal ingeschreven voor een vlucht in een 7-seat vliegtuigje over de okavango-delta. om 15u30 worden we in de luchthaven van maun verwacht. toch wel spannend om nu vanuit de lucht te kunnen zien waar we bijna 3 dagen hebben gekampeerd en rondgewandeld. ik ben zeer benieuwd en ook wel wat opgewonden. kleine vliegtuigjes zijn toch nog wat anders dan die jumbo's die aanvoelen als autobussen in de lucht. wat zal het geven en wat zullen we te zien krijgen?
het vliegtuigje ziet er alvast ok uit, de piloot ook. dat verstevigt het vertrouwen. ik ben er klaar voor, ready for take off!
algauw verdwijnt maun onder onze voeten, de huisjes en hutjes schuiven snel voorbij en daar is weldra de overgang tot de delta te zien. we zien zelfs tenten op een eiland en vermoeden dat wij daar ook gekampeerd hebben. de ooh's en aah's zijn niet uit de lucht. iedereen is uitgelaten en alert. om beurt schreeuwt iemand welk dier je beneden kan zien lopen. kuddes olifanten paraderen langs de waterpartijen, sommigen wagen zich zelfs aan een oversteek naar het volgende eiland. vanhieruit zijn de hippo's geweldig. we vliegen op +/- 500m hoogte en zien de nijlpaarden perfect in de grote waterplassen. dit is nog maar eens onwaarschijnlijk! wat een fantastische kers op de delta-taart.



een topper van formaat om dit safari-avontuur af te sluiten. of komt er misschien nog meer?

david overtreft zich vanavond nogmaals met een heerlijke braai (bbq) en heeft zijn sterren als top-safari-kok meer dan dubbelendik verdiend. de beschrijving op de packagetourswebsite is dus zeker niet gelogen!
de avond wordt gezellig afgesloten met een uitgelaten kaartspel in de bar. eigenlijk zijn we ondertussen een beetje verknocht aan dit spelletje met als inzet een 'kamphoudelijke' taak voor de verliezer zoals afwassen of de minibus helpen inladen... de nodige portie winnersgeluk is dus belangrijk! ;-)