Het leven in Batouri gaat verder. Vandaag is weer een bewolkte dag. Er is regen op komst. De laatste 2 dagen is er weer stroom, de 2 dagen ervoor was er stroomcoupure, wat ook wil zeggen dat na die 2 dagen – of al vroeger – het water op is. De watertoren van de stad kan tijdens de coupures geen water meer bijpompen uit de grond. De voorraad wordt dus niet meer aangevuld, maar omdat er zoveel fitten in de pijpen zitten en er zoveel lekkende of kapotte kraantjes zijn, is op een wip en een knip alle watervoorraad van Batouri opgebruikt.
Gelukkig hebben wij in onze tuin een eigen waterput met draaipomp en kunnen we dus ook verder wanneer de kraantjes in huis leeg gelopen zijn. We spoelen het toilet dan door met emmertjes en nemen een douche met een bekertje. Simpel en gemakkelijk.
Doro maakt zich klaar om zondag met haar 2 jongste dochtertjes naar haar dorp te vertrekken en er 2,5 weken verlof te nemen. Op 24 augustus keert ze terug om permanentie te houden in de Centre wanneer t Suzanne mij naar Yaoundé brengt (25 augustus). Het aftellen is dus echt begonnen nu. Doro noteert nog werkwijzen en weetjes, want “weldra vertrek jij terug naar België”. t Suzanne vraagt me lijstjes te maken en zaken te noteren zodat zij ook op de hoogte blijft van wat ik hier allemaal uitgespookt heb. Ik werk naarstig voort aan de panjes voor de Zusters en beloofde ook enkele keukenschorten te maken voor Christophe.
Maar eerlijk gezegd denk ik ook soms al aan mijn thuiskomst in België. Zou het mooi weer zijn? Ik kan me Belgische temperaturen niet meer voorstellen. Korte mouwen en teensleffers zijn hier mijn standaard. Zou dat thuis ook nog lukken? Bruin brood en wat kaas, daar verlang ik misschien wel naar of een rustig terrasje zonder lastig gevallen te worden op straat,… een beetje rust?! ;-)
Maar ik ben hier en nu, in Batouri en werk hier mijn engagement af. N’ est-ce pas?
Maar wat kan ik blijven vertellen over mijn dagelijkse gebeurtenissen? Het is niet zo dat ik op doorreis ben en dus na elke week een totaal nieuw verhaal kan vertellen. Misschien is dat wel een beetje spijtig, maar dat was zowiezo niet echt de bedoeling, al had ik misschien wel een heel klein beetje gehoopt toch net iets meer van Cameroun te kunnen zien. Aan de andere kant is de onderdompeling in het dagelijkse leven van een land natuurlijk ook een uitzonderlijke ervaring waar niet iedereen de kans toe krijgt. Dat besef ik ook wel heel erg goed.
Misschien kan ik jullie nog wat “typiquement camerounais” vertellen.
Ik heb nog wel enkele verhaaltjes opgespaard…
Aankopen in Yaoundé
Een bezoek aan Yaoundé, het walhala der winkels en commercanten, wordt altijd benut voor het afwerken van een stevige boodschappenlijst. Toch zeker door t Suzanne!
Vertrekkende uit Batouri heeft ze haar kaftje met verschillende lijstjes al helemaal klaar. Op haar kamertje in Yaoundé bij de Paters van Scheut, neemt ze na de vermoeiende dagreis dan nog de tijd om haar boodschappenlijstjes te herformuleren op een nieuw blad in volgorde van aankoopbelangrijkheid én in volgorde van verschijning van de winkels. De volgende dag trekt zij dan gewapend met lijst en geld de stad in.
Yaoundé bruist van energie en wemelt van drukte. Iedereen wil op elke straathoek wel iets kwijt. Wat in grote hoeveelheden te koop is in de warenhuizen, wordt in kleine hoeveelheden of per stuk verkocht op straat of tussen de autofiles voor de rode lichten. Iedereen probeert zijn graantje mee te pikken, soms met luidkeelse stem, anders met loeiende geluidsinstallaties of stilzwijgend leurderig achter een armtierig halfbestaand kraampje. Iedereen probeert.
Zo ook de verkopers van de IT-winkel waar t Suz haar computerbenodigdheden aankoopt. USB-sticks, anti-virus CD’s, inktcartouches voor de printer, …
Ware het niet dat de inktcartouches die ze aankocht de keer voor ze ons kwam ophalen in Yaoundé (4 juni) vervalst bleken. Waarschijnlijk heropgevuld maar met veel minder inkt.
En bovendien werd een anti-virus CD verkocht waarvan de code reeds “échoué” – vervallen/gebruikt – leek te zijn.
De inktcartouches probeerden we ondertussen al minstens 2 keer te gaan inwisselen, zoals door de winkeljuffrouw ook beloofd en op papier gezet, maar omdat ze zelf niet het nadeel willen dragen, moeten we wachten totdat de shopmanager van de slechte leverancier eindelijk terug is uit vakantie en over de brug komt met degelijk materiaal. Een verloren zaak? De anti-virus in ieder geval wel.
Toppunt van al. Bij het afwerken van diezelfde boodschappenlijst, lieten we 3 sleutels bijmaken. Bleek bij thuiskomst – dus terug 450km naar het Westen van het land – dat de sleutels wel uit de juiste basissleutel geslepen waren maar dat de kerel de sleutels ondersteboven in de machine had gestoken en ze dus NIET bruikbaar zijn!?*
Bij aankopen check je dus best alles driedubbel, en dan nog…
Stoffig
Cameroun is ongelofelijk stoffig. Alles is bedekt met een laagje rood Afrikaans stof.
In de Pharmacie de Stock waar ik werk is elk potje, doosje, flesje bedekt met een laagje stof, ook al heeft de ruimte geen vensters.
Bij Nziko (de plaatselijke afrikaanse AVA) ligt alles wat te koop is onder een laagje rood stof. Wil je de echte kleur kennen, dan moet je even wrijven of eens goed blazen. Bij het terugkeren van de winkel kan je best je handen gaan wassen. De vloer wordt er trouwens gepoetst met petroleum?!* geen idee of dat ook nog een andere reden heeft?
In Cameroun dus constant vuile, stoffige handen. Ik heb nog nooit op zo’n korte tijd zoveel handzeep verbruikt ;-)
Bijgeloof en hekserij
Geloof in de duivel en hekserij is erg groot in Cameroun, zelfs bij de katholieken of bij goed gestudeerden. Bij sommigen is er precies soms wel wat twijfel, maar omdat in het algemeen in de samenleving (+/- 40% katholicisme, 40% islam, 20% animisme) veel geloof wordt gehecht aan hekserij, durven individuen zich vaak niet uitspreken over hun ongeloof. Ook slachtoffers geloven op den duur echt dat ze behekst of slecht zijn. Beheksten worden verstoten, pijn gedaan, gepest, uitgelachen,…
Zo kwam op 22 juni, tijdens het avondeten, Dorothee bij ons langs om met t Suzanne te spreken. Er was in de Centre een verloren kindje aangekomen vol littekens en wonden, dat mishandeld leek. Omdat het al laat is en dus alle instanties gesloten zijn, er ook niet meer gezocht kan worden naar familie of verwanten van het meisje, wordt besloten om het meisje in de Centre te laten slapen.
Al gauw blijkt dat het kind niet echt een vreemde is in Batouri, dat ze er nog al heeft rondgelopen en dat iedereen gelooft en zegt dat ze “behekst” is. Geen enkele instantie wil helpen; politiesecretariaat, sociale zaken, gendarmerie,… maar ze is sterk ondervoed, spreekt nauwelijks en huilt regelmatig. De verpleegsters van onze Centre nemen haar onder hun hoede. Ze wordt meteen opgevolgd en behandeld, krijgt ijzersupplementen en wordt goed gevoed. Beetje bij beetje begint ze te praten en wordt haar levensverhaal achterhaald. Merline blijkt weggelopen van bij haar nonkel in Batouri. Haar ouders schijnen gescheiden en alleen de woonplaats van haar vader kunnen we haar ontfutselen, hij woont in Garua Bulai, een stevige reis weg van Batouri. Het is niet duidelijk hoe Merline bij ons verzeild is geraakt. Wel blijkt dat ze moeilijkheden heeft, dat ze ook gekrabt en geslagen werd door haar tante en dat ze een eigen willetje heeft gecreëerd. Amper 7-8 jaar oud!
Ze wordt geholpen en gevoed in de Centre, langs alle kanten, door elke verpleger of verpleegster en toch huilt ze moord en brand als ze zin in iets heeft en het niet meteen krijgt. Ze is meesteres in overleven, want heeft vaak centjes in haar hand terwijl ze bij nog iemand anders nog wat meer geld, of iets te eten afhandig maakt. Het zijn moeilijke dagen in de Centre. Maar waar kan het kind naartoe? Geen officiële instelling wil helpen, verplegend personeel moet ook klaar staan voor anderen,… Toch moet er wat strenger gereageerd worden want ze blijft proberen en ondermijnt gezag.
Elke avond wanneer we de maaltijden voor onze wakers en het personeel van wacht in de Centre klaarmaken, zorgen we ook voor een portie voor Merline. Tijdens de dag eet Merline mee met het personeel van de Centre en krijgt ze langs alle kanten extra’s toegestopt. Maar dat lijkt niet genoeg… ze wordt betrapt op stelen, loopt uiteindelijk ook alle kamers van de Centre in en uit alsof het haar thuis is.
Dit is geen gemakkelijke zaak. t Suzanne dringt aan op een oplossing. Denise (verpleegster van de Centre en verantwoordlijke voor de ondervoede kinderen) ontfermt zich volledig over Merline. Ze gaat verder op zoek en vindt de nonkel van het meisje, maar deze man zorgt niet voor een oplossing.
Uiteindelijk heeft Merline een dikke maand in de Centre de Santé van Batouri gewoond. In het weekend van 24 juli is Daniel (verpleger) met haar naar het dorp van haar vader gereisd om haar daar terug te brengen. De nonkel heeft hen de hele reis vergezeld om te vermijden dat er achteraf discussie zou kunnen ontstaan. Op de bestemming aangekomen werden zelfs officiële papieren ondertekend dat het kind weer bij de vader werd teruggebracht en dus “in ontvangst werd genomen”. Die hele missie werd bekostigd door de congregatie van t Suzanne.
Gelukkig was het weerzien tussen vader en dochter warm en hartelijk. Als Merline verder goed gevoed wordt, hopen we dat alles goed met haar gaat? Ze gaat niet naar school. Zal ze ooit weer weglopen, zal ze blijven stelen?
Ze is alvast niet behekst, maar het slachtoffer van non-educatie, armoede en onbegrip…
donderdag 5 augustus 2010
woensdag 28 juli 2010
Bergetappe
Mijn publicatie hieronder heb ik ongeveer 1 week na mijn laatste post op de blog neergeschreven, maar bij gebrek aan toegang tot het internet en eveneens een korte trip naar Yaoundé kan ik het nu pas publiceren. Nog eens een dikke week na de feiten dus.
Tour de France
De medewerkers van de “équipe van Dr. Tsafack” kijken momenteel graag naar den Tour de France. Ik pink dan wel eens een oogje mee weg. Niet dat ik zo’n wielerfanaat ben, maar als je “op den vreemde” bent en je hoort dat er nog Belgen meefietsen en dat onzen Tom (Boonen) na een lelijke val moest geopereerd worden, dan wordt je al wel eens wat chauvinistischer en stijgt de interesse in een anders totaal onbekende sport.
Ondertussen weet ik dus ook dat Cavendish 5 etappes heeft gewonnen waaronder de laatste die aankomt op de Champs Elysees, dat Contador de Tour gewonnen heeft en dat Van de Broeck de 1ste Belg is in deze Ronde op de 5de plaats (sinds 24 jaar nog eens een Belg in de top 5).
De Tour de France, eigenlijk alleen maar om naadloos over te gaan naar de daarin veel bereden bergetappes en het beklimmen van menig col, waartoe ik me momenteel ook geëngageerd heb, figuurlijk dan. Vanuit het dal dat ik vorige week bereikte (half juli), probeer ik nu weer de hoogte in te gaan. Rustig en niet te overhaast, daar zorgt het Batouriaanse klimaat wel voor. Op dit ogenblik zit ik schrijvend achter mijn naaimachine omdat het ineenstikken van mijn laatste ontwerpje me blijkbaar heeft verheven tot een “creatieve schrijfbui”, die ik dan ook maar meteen in daden wil omzetten. Laat ik ook maar niet teveel meer uitweiden over die moeilijke dagen die mij te beurt vielen. Vermoeidheid, geavanceerde aanleg tot piekeren en (mij tot nog toe onbekend, maar het moest er eens van komen) heimwee maakten zich meester over mij en zorgden voor enkele zeer onaangename dagen. Voldoende rust bracht mijn lichaamstemperatuur weer terug op peil en de ontdekking van “De kracht van het NU” – Eckhart Tolle, in mijn reisbibliotheek, helpt me nu weer op het goede pad. Ook probeer ik mijn grenzen wat beter te stellen en is het belangrijk voor me geregeld iets creatiefs te kunnen doen. Dat blijkt al jaren zo, maar ik schijn het af en toe toch te vergeten of te verwaarlozen?
Soit, een volgende etappe dus. (Ook al is ondertussen de echte Tour al uitgereden, ik rijd mijn parcours alleen verder)
De Centre de Santé blijft min of meer hetzelfde al is Honorine de apothekeres ondertussen teruggekeerd na 3 weken vakantie, komt Zippora begin augustus terug waarna Dorothée haar valiezen zal pakken en richting Yaoundé trekt (40km ervandaan).
T Suz en ik zijn ondertussen ook enkele dagen naar Yaoundé geweest (do 22 tot zo 25 juli) om Erico, Hervé en Maman Tsafack naar huis te voeren. Maar ook om hele boodschappenlijsten af te werken en "het stad op zijn bakkes te gaan lopen". Die paar dagen er tussenuit in Yaoundé hebben me goed gedaan, kwestie van weer eens wat anders te zien en eens niet in mijn pharmacie de stock te zitten. Ook weer eens wat quality time met t Suz was zeer welgekomen en heeft de batterijen weer wat opgeladen. Ik val in herhaling maar ik blijf onder de indruk van haar kwaliteiten als goede chauffeur op de soms echt wel verschrikkelijke wegen over bulten en door grote plassen.
En zoals in het begin al gezegd, op het moment dat ik eindelijk dit verhaal op de blog publiceer, ben ik alweer enkele dagen terug uit Yaoundé want de publieke computers in het ontvangsthuis van de Paters van Scheut zijn hopeloos verfomfaaid waardoor toegang tot het net totaal onmogelijk is. Jammer, maar dus nog wat langer moeten wachten op een nieuw bericht op de blog.
Vandaag eindelijk de tijd en de connectie om jullie te berichten want sinds begin deze week hebben Zuster Frieda en ik afgesproken de werkdagen onder ons 2 te verdelen. Ik in de voormiddag naar de Centre en in de namiddag thuis om rustig te naaien aan o.a. de uniformpanjes van t Suz en Zr. Frieda en enkele schorten voor onze kok Christophe (en te rusten, lezen, schrijven). Zr. Frieda in de namiddag naar de Centre. De onderbreking van mijn dagen doet goed. En het wordt me nog maar eens duidelijk waarom ik kies om deeltijds te werken in Aartselaar, maar dus ook hier. De creatieve uitlaatklep is een heel belangrijk onderdeel van mijn zelfontplooiing.
Verder gaat het leven zijn gangetje hier; met de nodige stroomcoupures, regenbuien, rouwstondes de ganse nacht bij de buren, zwarte mannen die toch zo geïnteresseerd zijn “la blanche” te ontmoeten of een Europese vrouw te vinden, Belgische frietjes op dinsdag ;-), batons de maniok, douches met koud water (wat heb ik heerlijk genoten van het warme water in Yaoundé om mijn haar eens grondig te wassen! – het was trouwens killig in de hoofdstad…), prachtige afrikaanse stoffen, taxi-moto’s door de straten van Batouri, een grazend paard naast de ingang van de Centre, ondervoede kindertjes die vechten om hun leven, malaria-aanvallen en coartem-pilletjes, giechelen met de verpleegsters, onthaald worden alsof je jaren bent weggeweest na 4 dagen Yaoundé, gesprekjes met de Zusters op de gang, een rustig huis zonder ravottende kinderen, een treurende poes, nog steeds wel eens moeite om het Frans te verstaan, in slaap vallen tijdens het lezen van een boek, gewekt worden door de wekker van t Suz om 5u, niet goed meer verder slapen en opstaan om 6u30 voor meditatie, heerlijk stokbrood met “La vache qui rit”, overal rood Afrikaans stof, constant vuile handen (nog nooit zoveel zeep verbruikt…), al je kleren tot je onderbroeken die gestreken worden om de eventuele vliegenlarven te doden, stef hard missen en aftellen naar de thuiskomst, beseffen dat het ook wel een unieke ervaring is, benieuwd zijn naar de komst van je metekind, hopen nog een en ander van Cameroen te zien, heel voorzichtig het volgende berichtje op de blog publiceren…
Tour de France
De medewerkers van de “équipe van Dr. Tsafack” kijken momenteel graag naar den Tour de France. Ik pink dan wel eens een oogje mee weg. Niet dat ik zo’n wielerfanaat ben, maar als je “op den vreemde” bent en je hoort dat er nog Belgen meefietsen en dat onzen Tom (Boonen) na een lelijke val moest geopereerd worden, dan wordt je al wel eens wat chauvinistischer en stijgt de interesse in een anders totaal onbekende sport.
Ondertussen weet ik dus ook dat Cavendish 5 etappes heeft gewonnen waaronder de laatste die aankomt op de Champs Elysees, dat Contador de Tour gewonnen heeft en dat Van de Broeck de 1ste Belg is in deze Ronde op de 5de plaats (sinds 24 jaar nog eens een Belg in de top 5).
De Tour de France, eigenlijk alleen maar om naadloos over te gaan naar de daarin veel bereden bergetappes en het beklimmen van menig col, waartoe ik me momenteel ook geëngageerd heb, figuurlijk dan. Vanuit het dal dat ik vorige week bereikte (half juli), probeer ik nu weer de hoogte in te gaan. Rustig en niet te overhaast, daar zorgt het Batouriaanse klimaat wel voor. Op dit ogenblik zit ik schrijvend achter mijn naaimachine omdat het ineenstikken van mijn laatste ontwerpje me blijkbaar heeft verheven tot een “creatieve schrijfbui”, die ik dan ook maar meteen in daden wil omzetten. Laat ik ook maar niet teveel meer uitweiden over die moeilijke dagen die mij te beurt vielen. Vermoeidheid, geavanceerde aanleg tot piekeren en (mij tot nog toe onbekend, maar het moest er eens van komen) heimwee maakten zich meester over mij en zorgden voor enkele zeer onaangename dagen. Voldoende rust bracht mijn lichaamstemperatuur weer terug op peil en de ontdekking van “De kracht van het NU” – Eckhart Tolle, in mijn reisbibliotheek, helpt me nu weer op het goede pad. Ook probeer ik mijn grenzen wat beter te stellen en is het belangrijk voor me geregeld iets creatiefs te kunnen doen. Dat blijkt al jaren zo, maar ik schijn het af en toe toch te vergeten of te verwaarlozen?
Soit, een volgende etappe dus. (Ook al is ondertussen de echte Tour al uitgereden, ik rijd mijn parcours alleen verder)
De Centre de Santé blijft min of meer hetzelfde al is Honorine de apothekeres ondertussen teruggekeerd na 3 weken vakantie, komt Zippora begin augustus terug waarna Dorothée haar valiezen zal pakken en richting Yaoundé trekt (40km ervandaan).
T Suz en ik zijn ondertussen ook enkele dagen naar Yaoundé geweest (do 22 tot zo 25 juli) om Erico, Hervé en Maman Tsafack naar huis te voeren. Maar ook om hele boodschappenlijsten af te werken en "het stad op zijn bakkes te gaan lopen". Die paar dagen er tussenuit in Yaoundé hebben me goed gedaan, kwestie van weer eens wat anders te zien en eens niet in mijn pharmacie de stock te zitten. Ook weer eens wat quality time met t Suz was zeer welgekomen en heeft de batterijen weer wat opgeladen. Ik val in herhaling maar ik blijf onder de indruk van haar kwaliteiten als goede chauffeur op de soms echt wel verschrikkelijke wegen over bulten en door grote plassen.
En zoals in het begin al gezegd, op het moment dat ik eindelijk dit verhaal op de blog publiceer, ben ik alweer enkele dagen terug uit Yaoundé want de publieke computers in het ontvangsthuis van de Paters van Scheut zijn hopeloos verfomfaaid waardoor toegang tot het net totaal onmogelijk is. Jammer, maar dus nog wat langer moeten wachten op een nieuw bericht op de blog.
Vandaag eindelijk de tijd en de connectie om jullie te berichten want sinds begin deze week hebben Zuster Frieda en ik afgesproken de werkdagen onder ons 2 te verdelen. Ik in de voormiddag naar de Centre en in de namiddag thuis om rustig te naaien aan o.a. de uniformpanjes van t Suz en Zr. Frieda en enkele schorten voor onze kok Christophe (en te rusten, lezen, schrijven). Zr. Frieda in de namiddag naar de Centre. De onderbreking van mijn dagen doet goed. En het wordt me nog maar eens duidelijk waarom ik kies om deeltijds te werken in Aartselaar, maar dus ook hier. De creatieve uitlaatklep is een heel belangrijk onderdeel van mijn zelfontplooiing.
Verder gaat het leven zijn gangetje hier; met de nodige stroomcoupures, regenbuien, rouwstondes de ganse nacht bij de buren, zwarte mannen die toch zo geïnteresseerd zijn “la blanche” te ontmoeten of een Europese vrouw te vinden, Belgische frietjes op dinsdag ;-), batons de maniok, douches met koud water (wat heb ik heerlijk genoten van het warme water in Yaoundé om mijn haar eens grondig te wassen! – het was trouwens killig in de hoofdstad…), prachtige afrikaanse stoffen, taxi-moto’s door de straten van Batouri, een grazend paard naast de ingang van de Centre, ondervoede kindertjes die vechten om hun leven, malaria-aanvallen en coartem-pilletjes, giechelen met de verpleegsters, onthaald worden alsof je jaren bent weggeweest na 4 dagen Yaoundé, gesprekjes met de Zusters op de gang, een rustig huis zonder ravottende kinderen, een treurende poes, nog steeds wel eens moeite om het Frans te verstaan, in slaap vallen tijdens het lezen van een boek, gewekt worden door de wekker van t Suz om 5u, niet goed meer verder slapen en opstaan om 6u30 voor meditatie, heerlijk stokbrood met “La vache qui rit”, overal rood Afrikaans stof, constant vuile handen (nog nooit zoveel zeep verbruikt…), al je kleren tot je onderbroeken die gestreken worden om de eventuele vliegenlarven te doden, stef hard missen en aftellen naar de thuiskomst, beseffen dat het ook wel een unieke ervaring is, benieuwd zijn naar de komst van je metekind, hopen nog een en ander van Cameroen te zien, heel voorzichtig het volgende berichtje op de blog publiceren…
woensdag 14 juli 2010
La moitiée
Le pallu ou la fatigue?
Zoals jullie al gelezen hebben zit ik dagelijks tussen de zieken en vooral tussen de medicamenten. Momenteel is mijn tante op retraite en steken we in de Centre dus een tandje bij, temeer omdat er ook nog 2 andere collega’s met vakantie zijn.
Maandagen hier zijn een heksenketel. Na het weekend dagen alle zieken in de Centre op voor hun kwalen en ziektes die gedurende het weekend uitgebroken zijn en waarvoor ze niet naar de “wacht” zijn gekomen. De wachtzaal zit op maandag vaak afgeladen vol. Tenminste als het niet het einde van de maand is en het karige loon helemaal opgesoupeerd is, want dan is er zelfs geen cent meer over voor het soigneren van lijf en leden.
Een nokvolle wachtkamer dus. Bororo-vrouwen in zwierige panjes en hoofdoeken met babies op hun rug, verfrommelde opaatjes met of zonder stok, kuchend en rochelend op de bank, krijsende kinderen lamlendig op de schoot van hun uitgeputte moeder, stoere kerels opeens veel minder macho wanneer hun veretterde wonde voor de 3de keer ontsmet en verzorgd met worden wegens nalatigheid, …
Centre de Santé van Batouri op volle toeren. Dorothée als interim aan het onthaal, verandert in een octopus en wijst mensen waar ze moeten aanschuiven om hun zieke baby te laten onderzoeken. Ondertussen pent ze de voorgeschreven medicatie van een andere consultatie over uit een mamaatje haar “carnet curative” op een factuurtje. Waarmee mamaatje vervolgens naar de “pharmacie” sloft, alvorens haar duurverdiende centjes door het luikje naar Doro te schuiven. Alain in de pharmacie legt zo goed en kwaad mogelijk uit, hoe, hoeveel en wanneer de pilletjes of siroopjes ingenomen moeten worden. Als het niet lukt in het Frans dan maar in het Fufunde, het Ewondo of een ander patoi.
De mallemolen draait.
Na een ongelofelijk drukke maandag (Doro en ik sloten pas af tegen 18u30 terwijl we aan de slag waren sinds +- 8u), haperde er gisteren - dinsdag - echter iets in de geoliede machine. Rond de middag besloot ik vervroegd naar huis te gaan om me wat te gaan verpozen. Ik had de pharmacie al bevoorraad, wachtte nog op de levering voor de apotheek van wacht maar die was nog niet helemaal klaargemaakt door Alain.
Ik hing een briefje op mijn deur “Je me repose. Je me sens pas bon.” en ging wat dutten in bed. Het gebruikelijke etensuur ging aan me voorbij. Rond 13u werd ik wakker door plichtsbesef om terug te keren naar de Centre en er mijn “pharmacie de garde” te gaan bevoorraden. Dat was echter naast mijn protesterende lichaam gerekend. Ik voelde me echt niet goed. Tranen welden op, het ging niet. Zuster Frieda en Dominique van de ploeg van Dr. Zafack – die hier ’s middags mee komt eten – raden me aan mijn temperatuur te meten. Koorts. Vervolgens kwam de raad en het advies mezelf goed te verzorgen, proberen te eten, een malariatest uit te laten voeren en véél te rusten. Na een middagmaal met wat “Belgische” frietjes, hervatte ik moed en trok ik naar mijn gebruikelijke werkplek om er deze keer niet aan de slag te gaan, maar om naast 2 wachtende vrouwtjes plaats te nemen op de bank en geduldig aan te schuiven in de wachtrij voor het “laboratoire”. Onze laborant Adolphe liet op zich wachten maar bij zijn aankomst riep Doro me meteen binnen en werd ik als eerste getest. “Die malariatests die ik je gisteren leverde, die wil ik nu toch ook wel eens uittesten”, grapte ik nog flauwtjes tussen mijn vermoeidheid door. Efficiënt en te snel om pijn te doen, werd ik in mijn ontsmette wijsvinger geprikt. De mooie parel donkerrood bloed werd vakkundig opgelepeld met een staalstaafje. “Binnen een kwartiertje kennen we de uitslag” stelde Adolphe me gerust.
Ik zette me nog even in het bureau van t Suzanne en wachtte toch een beetje gespannen de uitslag af.
NEGATIEF!
Naar huis om te rusten dan. ‘s Avonds tegen 20u30 zou t Suzanne arriveren om me het nodige advies te verschaffen. De koorts was ondertussen nog wat verder opgeklommen, wat tegen de avond niet abnormaal is natuurlijk. De start van een kuur tegen “le pallu” zou toch wel het verstandigste zijn. Ook al zou ik geen malaria hebben, dan kan het nemen van de medicatie geen kwaad, maar beter het zekere voor het onzekere.
Een kaartje “Coartem” met een malariakuur, dat ik normaler wijze verdeel en verkoop in de Centre, belandde nu op mijn eigen nachtkastje. Je moet alles eens geprobeerd hebben zeker?
Persoonlijk heb ik niet het gevoel malaria te hebben en vrees ik eerder dat ik oververmoeid ben, maar wie zal het zeggen, ik heb nog nooit malaria gehad…
Pas la héroïne.
Om me hier 3 maanden (inderdaad, morgen do 15 juli is het de helft) te vestigen en onder te dompelen, gingen er nog enkele maanden van hard labour in het cultureel centrum van Aartselaar aan vooraf. 3 maanden vakantie zijn nu eenmaal niet standaard voor een ambtenaar. (al mogen we absoluut niet klagen over onze dagen jaarlijks verlof!). Nog goed doorgewerkt voor vertrek dus. Dan een vliegreis achter de kiezen die willens nillens toch vermoeit, waarna te arriveren in een nieuw klimaat. - Gezien de Belgische zomer gewacht heeft tot mijn vertrek, had ik dit jaar nog geen zomerse ervaringen kunnen opdoen. De confrontatie met het Kameroenese klimaat vraagt dus wel enige inspanning. – De eertse week op mijn nieuwe bestemming was er dan weer een van veel reizen op soms toch nog zeer slechte wegen en vroeg ook aanpassing qua ritme, onbekende huisgenoten, voeding,…
Veel aanpassingen dus en vermoeiende inspanningen alvorens te arriveren waar ik me zou gaan vestigen.
Nadat we de 2 bezoekende zusters terug naar Yaoundé voerden (na 1 weekje Kameroen), brachten we bij onze terugkeer naar Batouri de 2 jongste kinderen van Dr. Zafack mee om hier tijdens hun schoolvakantie te logeren, Hervé (12/13) & Erico (9/10).
Iedereen kent mijn thuissituatie, wij zijn met z’n 2.
Hier woon ik in een open huis. We wonen met t Suzanne, Zr. Frieda en de 2 jongens. Soms blijft er nog een doortrekkende reiziger voor een nachtje of onlangs nog een Zuster op retraite voor 1,5 week. Overdag werken hier de kok Christophe, Ndjana de klusjesman en Maman Marie helpt poetsen. Haar zoontje Michelle komt met de jongens ravotten. ’s Middags eet de ploeg van Dr. Zafack hier mee, dat varieert van 1 persoon tot soms 6 of 8 personen extra aan tafel.
Verder staat de deur hier altijd open, minstens tot 22u, wanneer t Suzanne, meestal als laatste, naar haar kamer gaat (soms meteen slapen, soms nog werken). Haar gsm is dag en nacht bereikbaar (de muren van “karton”…).
Vanuit mijn kamerraam kan ik de buren horen, soms ruziend, dan weer feestend of zingend, jengelende radio’s – ’s middags, ’s avonds, soms wel eens ‘s nachts. Tijdens de nacht hoor ik af en toe kermende vrouwen die met volle macht hun baby op de wereld proberen te zetten – de Centre is hier immers vlakbij – daaropvolgend hoor ik krijsende babies die hun eerste adem binnenhappen. Tegen de ochtend (5u) wekken flirtende en kwetterende vogels me uit mijn onderbroken slaap - hun nest hangt naast mijn venster onder de dakgoot - de dag gaat dan weldra beginnen…
Nu hoor ik de laatste lichting eters vanop mijn kamer net vetrekken (14u22).
Ziek zijn/vermoeid zijn is hier dus een beetje een opgave.
Momenteel ontgaat de glorie van het avontuur me een beetje.
De aanpassing aan een nieuwe cultuur waarin je dagelijks meeleeft is interessant maar eist ook veel inspanning; andere taal, andere gewoonten, andere omgang,…
Intrekken bij Zusters en leven in een sterk gelovige Katholieke gemeenschap is ook een aanpassing. Uit respect, om discussies te vermijden en om “de kerk in het midden te houden” maak ik mee mijn kruistekens en ga ik wekelijks mee naar de mis. Misschien is dat hypocriet?
Samenleven met 2 energieke kinderen terwijl je thuis kinderloos bent,…
En dan natuurlijk zelf de tijd willen en moeten nemen om je eigen ding te doen. Ik doe het te weinig, omdat ik me hier geëngageerd heb en dus denk dat ik plichtsbewust moet zijn. Maar mijn lichaam protesteert duidelijk. Ik heb tijd voor mezelf nodig; rust, yoga, creativiteit, ontspanning, nieuwe dingen zien,…
Ik weet het wel maar ik doe het niet genoeg.
Als ik mijn 70-jarige tante zie, welke overgave, energie en toewijding ze heeft… ik begrijp niet waar ze die onuitputtelijke kracht vandaan haalt. Schuilt het geheim dan toch in dat geloof :-)
In ieder geval, zij die denken dat ik deze keer Kuifje in Kameroen of Kuifje in de Brousse (zoals ze het hier zelf noemen) ben en vorig jaar Kuifje en de Turkooisen Boeddha.
Begrijp het goed, ik ben absoluut zo’n superheld niet.
Zoals jullie al gelezen hebben zit ik dagelijks tussen de zieken en vooral tussen de medicamenten. Momenteel is mijn tante op retraite en steken we in de Centre dus een tandje bij, temeer omdat er ook nog 2 andere collega’s met vakantie zijn.
Maandagen hier zijn een heksenketel. Na het weekend dagen alle zieken in de Centre op voor hun kwalen en ziektes die gedurende het weekend uitgebroken zijn en waarvoor ze niet naar de “wacht” zijn gekomen. De wachtzaal zit op maandag vaak afgeladen vol. Tenminste als het niet het einde van de maand is en het karige loon helemaal opgesoupeerd is, want dan is er zelfs geen cent meer over voor het soigneren van lijf en leden.
Een nokvolle wachtkamer dus. Bororo-vrouwen in zwierige panjes en hoofdoeken met babies op hun rug, verfrommelde opaatjes met of zonder stok, kuchend en rochelend op de bank, krijsende kinderen lamlendig op de schoot van hun uitgeputte moeder, stoere kerels opeens veel minder macho wanneer hun veretterde wonde voor de 3de keer ontsmet en verzorgd met worden wegens nalatigheid, …
Centre de Santé van Batouri op volle toeren. Dorothée als interim aan het onthaal, verandert in een octopus en wijst mensen waar ze moeten aanschuiven om hun zieke baby te laten onderzoeken. Ondertussen pent ze de voorgeschreven medicatie van een andere consultatie over uit een mamaatje haar “carnet curative” op een factuurtje. Waarmee mamaatje vervolgens naar de “pharmacie” sloft, alvorens haar duurverdiende centjes door het luikje naar Doro te schuiven. Alain in de pharmacie legt zo goed en kwaad mogelijk uit, hoe, hoeveel en wanneer de pilletjes of siroopjes ingenomen moeten worden. Als het niet lukt in het Frans dan maar in het Fufunde, het Ewondo of een ander patoi.
De mallemolen draait.
Na een ongelofelijk drukke maandag (Doro en ik sloten pas af tegen 18u30 terwijl we aan de slag waren sinds +- 8u), haperde er gisteren - dinsdag - echter iets in de geoliede machine. Rond de middag besloot ik vervroegd naar huis te gaan om me wat te gaan verpozen. Ik had de pharmacie al bevoorraad, wachtte nog op de levering voor de apotheek van wacht maar die was nog niet helemaal klaargemaakt door Alain.
Ik hing een briefje op mijn deur “Je me repose. Je me sens pas bon.” en ging wat dutten in bed. Het gebruikelijke etensuur ging aan me voorbij. Rond 13u werd ik wakker door plichtsbesef om terug te keren naar de Centre en er mijn “pharmacie de garde” te gaan bevoorraden. Dat was echter naast mijn protesterende lichaam gerekend. Ik voelde me echt niet goed. Tranen welden op, het ging niet. Zuster Frieda en Dominique van de ploeg van Dr. Zafack – die hier ’s middags mee komt eten – raden me aan mijn temperatuur te meten. Koorts. Vervolgens kwam de raad en het advies mezelf goed te verzorgen, proberen te eten, een malariatest uit te laten voeren en véél te rusten. Na een middagmaal met wat “Belgische” frietjes, hervatte ik moed en trok ik naar mijn gebruikelijke werkplek om er deze keer niet aan de slag te gaan, maar om naast 2 wachtende vrouwtjes plaats te nemen op de bank en geduldig aan te schuiven in de wachtrij voor het “laboratoire”. Onze laborant Adolphe liet op zich wachten maar bij zijn aankomst riep Doro me meteen binnen en werd ik als eerste getest. “Die malariatests die ik je gisteren leverde, die wil ik nu toch ook wel eens uittesten”, grapte ik nog flauwtjes tussen mijn vermoeidheid door. Efficiënt en te snel om pijn te doen, werd ik in mijn ontsmette wijsvinger geprikt. De mooie parel donkerrood bloed werd vakkundig opgelepeld met een staalstaafje. “Binnen een kwartiertje kennen we de uitslag” stelde Adolphe me gerust.
Ik zette me nog even in het bureau van t Suzanne en wachtte toch een beetje gespannen de uitslag af.
NEGATIEF!
Naar huis om te rusten dan. ‘s Avonds tegen 20u30 zou t Suzanne arriveren om me het nodige advies te verschaffen. De koorts was ondertussen nog wat verder opgeklommen, wat tegen de avond niet abnormaal is natuurlijk. De start van een kuur tegen “le pallu” zou toch wel het verstandigste zijn. Ook al zou ik geen malaria hebben, dan kan het nemen van de medicatie geen kwaad, maar beter het zekere voor het onzekere.
Een kaartje “Coartem” met een malariakuur, dat ik normaler wijze verdeel en verkoop in de Centre, belandde nu op mijn eigen nachtkastje. Je moet alles eens geprobeerd hebben zeker?
Persoonlijk heb ik niet het gevoel malaria te hebben en vrees ik eerder dat ik oververmoeid ben, maar wie zal het zeggen, ik heb nog nooit malaria gehad…
Pas la héroïne.
Om me hier 3 maanden (inderdaad, morgen do 15 juli is het de helft) te vestigen en onder te dompelen, gingen er nog enkele maanden van hard labour in het cultureel centrum van Aartselaar aan vooraf. 3 maanden vakantie zijn nu eenmaal niet standaard voor een ambtenaar. (al mogen we absoluut niet klagen over onze dagen jaarlijks verlof!). Nog goed doorgewerkt voor vertrek dus. Dan een vliegreis achter de kiezen die willens nillens toch vermoeit, waarna te arriveren in een nieuw klimaat. - Gezien de Belgische zomer gewacht heeft tot mijn vertrek, had ik dit jaar nog geen zomerse ervaringen kunnen opdoen. De confrontatie met het Kameroenese klimaat vraagt dus wel enige inspanning. – De eertse week op mijn nieuwe bestemming was er dan weer een van veel reizen op soms toch nog zeer slechte wegen en vroeg ook aanpassing qua ritme, onbekende huisgenoten, voeding,…
Veel aanpassingen dus en vermoeiende inspanningen alvorens te arriveren waar ik me zou gaan vestigen.
Nadat we de 2 bezoekende zusters terug naar Yaoundé voerden (na 1 weekje Kameroen), brachten we bij onze terugkeer naar Batouri de 2 jongste kinderen van Dr. Zafack mee om hier tijdens hun schoolvakantie te logeren, Hervé (12/13) & Erico (9/10).
Iedereen kent mijn thuissituatie, wij zijn met z’n 2.
Hier woon ik in een open huis. We wonen met t Suzanne, Zr. Frieda en de 2 jongens. Soms blijft er nog een doortrekkende reiziger voor een nachtje of onlangs nog een Zuster op retraite voor 1,5 week. Overdag werken hier de kok Christophe, Ndjana de klusjesman en Maman Marie helpt poetsen. Haar zoontje Michelle komt met de jongens ravotten. ’s Middags eet de ploeg van Dr. Zafack hier mee, dat varieert van 1 persoon tot soms 6 of 8 personen extra aan tafel.
Verder staat de deur hier altijd open, minstens tot 22u, wanneer t Suzanne, meestal als laatste, naar haar kamer gaat (soms meteen slapen, soms nog werken). Haar gsm is dag en nacht bereikbaar (de muren van “karton”…).
Vanuit mijn kamerraam kan ik de buren horen, soms ruziend, dan weer feestend of zingend, jengelende radio’s – ’s middags, ’s avonds, soms wel eens ‘s nachts. Tijdens de nacht hoor ik af en toe kermende vrouwen die met volle macht hun baby op de wereld proberen te zetten – de Centre is hier immers vlakbij – daaropvolgend hoor ik krijsende babies die hun eerste adem binnenhappen. Tegen de ochtend (5u) wekken flirtende en kwetterende vogels me uit mijn onderbroken slaap - hun nest hangt naast mijn venster onder de dakgoot - de dag gaat dan weldra beginnen…
Nu hoor ik de laatste lichting eters vanop mijn kamer net vetrekken (14u22).
Ziek zijn/vermoeid zijn is hier dus een beetje een opgave.
Momenteel ontgaat de glorie van het avontuur me een beetje.
De aanpassing aan een nieuwe cultuur waarin je dagelijks meeleeft is interessant maar eist ook veel inspanning; andere taal, andere gewoonten, andere omgang,…
Intrekken bij Zusters en leven in een sterk gelovige Katholieke gemeenschap is ook een aanpassing. Uit respect, om discussies te vermijden en om “de kerk in het midden te houden” maak ik mee mijn kruistekens en ga ik wekelijks mee naar de mis. Misschien is dat hypocriet?
Samenleven met 2 energieke kinderen terwijl je thuis kinderloos bent,…
En dan natuurlijk zelf de tijd willen en moeten nemen om je eigen ding te doen. Ik doe het te weinig, omdat ik me hier geëngageerd heb en dus denk dat ik plichtsbewust moet zijn. Maar mijn lichaam protesteert duidelijk. Ik heb tijd voor mezelf nodig; rust, yoga, creativiteit, ontspanning, nieuwe dingen zien,…
Ik weet het wel maar ik doe het niet genoeg.
Als ik mijn 70-jarige tante zie, welke overgave, energie en toewijding ze heeft… ik begrijp niet waar ze die onuitputtelijke kracht vandaan haalt. Schuilt het geheim dan toch in dat geloof :-)
In ieder geval, zij die denken dat ik deze keer Kuifje in Kameroen of Kuifje in de Brousse (zoals ze het hier zelf noemen) ben en vorig jaar Kuifje en de Turkooisen Boeddha.
Begrijp het goed, ik ben absoluut zo’n superheld niet.
zondag 11 juli 2010
Foto's (deel 1)
onze straat: met in de achtergrond de processie op sacramentsdag
de kathedraal, vlak over ons huis
ons huis
het staat gelukkig niet aan de straatkant maar vlak achter het gebouw van de coördination de Santé van het bisdom Batouri. met onze voordeur aan de straatkant zou Zr. Suzanne geen seconde rust meer hebben... en het is nu al zo druk...
aan tafel met de ploeg van Dr. Zafack en een Zuster uit Douala op doorreis
nog eens aan tafel, nu met Père Toussaint, Hervé en Erico (kinderen van Dr. Zafack)
altijd apetijt :-)
onze living: Cameroen speelt en verliest...
onze huisgenote - minette
en minette weet waar het gezellig is...
Centre de Santé
het bureau van tante Suzanne
doro & ilse
in volle concentratie: aanvullen van de apotheek van wacht, pilletjes tellen
3 van onze verpleegsters: Denise, Arine, Stephanie
ze hebben een organisatie opgericht om de ondervoeding in Batouri op te speuren, de kinderen te helpen en de moeders te onderrichten
een gloednieuwe couveuse
een nieuwe moderne bevallingstafel
een cadeau vanuit belgië - het favoriete schoeisel van t Suz - Birckenstock sandalen.
Ver de mode vooruit!
veel moois maar geen tijd om aan de slag te gaan
ALTIJD bezig...
Comment? ça va... un peu... (of hoe kameroenzen nooit zeggen dat het helemaal goed gaat)
Mes frères, mes sœurs,
Zoals jullie merken verschijnt er weinig op mijn blog.
‘t is misschien tegen velen hun verwachtingen in maar het is hier druk (druk druk) zoals we dat ook kennen bij ons in België. (Comment? ça va... un peu...)
Dus denk ik vandaag op zondag 11 juli – Vlaanderen Feest! - dat ik hier in Kameroen een heel klein beetje chauvinistisch mag zijn en wat tijd mag uittrekken om jullie te schrijven. Het is ondertussen immers dik 2 weken geleden dat ik nog tijd had om te vertellen over mijn leven en bezigheden hier.
Druk dus…
Waarmee? hoor ik jullie denken.
Zoals ik wel al schreef, werk ik in de Centre de Santé waar tante Suzanne verantwoordelijke is. Ik ben opgeleid tot stockbeheerster van de apotheek. Dat houdt in dat ik de distribuerende apotheek – daar waar alle zieken hun medicatie gaan kopen na consultatie – dagelijks bevoorraad. Maar ook de kleine apotheek “van wacht” (van dienst tussen 15u30 en 8u ‘s ochtends) dagelijks controleer en aanvul. Soms een stevige job, vooral bijvoorbeeld het natellen van honderden kleine pilletjes. Hier wordt per stuk verkocht, dus geen hele dozen zoals bij ons, waarvan meer dan de helft van de inhoud, waarschijnlijk bij een ieder van ons, toch ligt te wachten op de vervaldatum.
Op dit moment zijn de apothekeres Honorine en Zippora aan het onthaal elk 3 weken op vakantie, dus zit Dorothee zo lang aan het onthaal, vevangt Alain in de apotheek en houd ik de stock alleen draaiende. Dus ook de administratie van wat er buiten gaat noteren en bestellingen plaatsen bij de coördinatie. Gelukkig kan ik Dorothee op elk moment ter hulp roepen! Want bovendien is t Suz sinds vrijdagnamiddag ook een week in retraite. Dat wil zeggen dat zij ‘s ochtends om 6u30 vetrekt naar het klooster van de Zusters van de Presentatie om daar te gaan bidden, bezinnen en lezingen te volgen met andere zusters in retraite (wordt jaarlijks georganiseerd). Tussen 20u en 21u arriveert zij terug thuis. Ze verkiest om niet te blijven slapen op haar retraite plek omdat ze ter beschikking wil blijven van de Centre en alle anderen die haar nodig mochten hebben. Wat een ongeloofelijke beschikbaarheid! Ik blijf versteld staan vanwaar ze al die energie blijft halen! Nu ik dus ook wat meer beschikbaar moet zijn in de Centre om t Suz's afwezigheid wat te compenceren, voel ik aan de lijve hoe vermoeiend en veeleisend dat soms kan zijn, maar zij draagt dat met een bewonderenswaardige gedrevenheid en moederlijkheid. Ik noem haar de Moeder Theresa van Batouri. :-)
In het weekend maken we soms kleine uitstapjes naar de bezienswaardigheden van Batouri. Enkele die we reeds bezochten: BouGoGo (bedevaartsoord aan La Vierge Marie), Nkol Bomo (landbouwproject opgericht door een belgische Pater Wilfried Dufour), Esperance de Vie (verblijfplaats voor wezen en kinderen van zieke ouders met eveneens een landbouwproject en kleinvee/boerderijdieren), het veld van Dorothée waar we even meehielpen arachides (aardnoten, pindanoten) uit te trekken.
Dit weekend geen grootse plannen want t Suz is in retraite. Gisteren ging ik na mijn werk in de Centre naar een trouwmis (bijna 3u) waarna er nog een stoet vertrok door de stad om het getrouwde koppel te eren en te tonen. Veel genodigden kwamen gekleed in dezelfde soort stof, een traditie hier. Ook wel een mooi zicht.
Vandaag doen we niet veel, al passeerde ik al in de Centre om wat medicatie aan te vullen en installeer ik straks na het eten nog een anti-virus op een computer van de Centre. Nooit helemaal rust dus…
Afgelopen week ging ik na het werk in de Centre ook enkele keren mee met Doro naar het veld om nog verder arachides te oogsten. Het hele veld staat vol en moet tegen begin augustus geplukt zijn omdat ze dan op vakantie vertrekt naar haar dorp 40km van Yaoundé (Centre - Cameroun). Na het oogsten moeten alle nootjes nog van de planten geplukt worden. Dat moet dus ook nog gebeuren voor de familie vetrekt. Nog genoeg werk dus! We zijn niet alle dagen kunnen gaan omdat het hier regelmatig bakken uit de hemel regent en dat is het veld 1 modderpoel. Vrijdag was ik te moe om nag naar het veld te gaan werken en ben ik met Doro nog even naar de markt geweest.
We vertrekken meestal rond 15u45 op het werk, gaan ons nog snel omkleden thuis. Ik neem water mee en wat fruit en Doro pikt me thuis op. We stappen ongeveer 3 kwartier naar het veld. Er rest ons dan nog ongeveer 1u30 tot 2u om te plukken. Tegen 18u vertrekken we weer, onderweg valt de avond en rond iets voor 19u ben ik thuis. Net op tijd om nog te douchen voor het eten. Als toch een beetje ervaren stapster zou ik de wandeling makkelijk wat sneller kunnen afronden maar Doro heeft haar afrikaanse tempo :-) Ze liet me al weten dat ik snel ben en dat ze vaak moest bijbenen, dus nu ga ik mee in het afrikaanse ritme. Onderweg komen we dan bekenden tegen die wel eens aan Doro vragen; “neem jij de blanke mee naar het veld? En wat doet ze daar dan?” Doro vraagt dan lachend wat het verschil tussen blank en zwart is. Blanken kunnen ook op het veld werken hoor ! Geweldig!
Ma’ Do!
Zoals gezegd ging ik ook nog eens terugkomen op die geweldige vrouw, Dorothée.
Jullie merken het wel, we zijn goeie maatjes!
De eerste keer dat ik haar zag, kon ik haar meteen begroeten met haar naam want ik herkende haar van de foto’s van onze Gert.
Ze is vriendelijk, warm en uiterst hartelijk, 1 jaar ouder dan Gert en deze week was ze jarig al liet ze het pas aan het eind van de dag weten. Typisch! Te druk met alle andere dingen om haar eigen verjaardag te onthouden en te nobel om verjaardagswensen in ontvangst te nemen.
Vanaf het eerste moment klikte het dus. Maar vanaf het moment dat ik me vertoonde in de Centre heeft ze me ineens bij de arm genomen om me op te leiden. Ze was er erg op gebrand me in te schakelen als collega om het werk te verdelen en om samen problemen op te lossen en achterstal in te halen. Zonder er gras over te laten groeien heeft ze me meteen vanaf het begin ondergedompeld en me alles uitgelegd. Nu zijn we dus collega’s en werken we perfect samen. Ik tel mee de omzet van de dag, schrijf de boeken in, vul loonfiches in, verdeel de salarissen, … het vertrouwen is groot, mijn respect is des te groter.
Ma’ Do is de afkorting van “Madame Dorothée”, een titel van respect dus. Alle verpleegsters en verplegers spreken haar zo aan. Zoals ze t Suz aanspreken met “Ma soeur”. Ik hou het op “t Suz” en “Doro”. Als ik « Ma’ Do » zeg, dan moet ze altijd heel hard lachen. Maar als ik over t Suz praat dan zeg ik wel altijd ‘la soeur’.
Doro is ook moeder van 4 kinderen; Francis (18), Roberto (11/12), Ngono (9) en Gorety (2,5).
De meisjes zien we regelmatig en zijn echte schatjes, de jongens zijn al sinds enkele weken op vakantie naar de grootouders en hebben we dus niet ontmoet. Oh,ja, schoolvakantie duurt hier goeie 3 maanden! Goed om alles van het vorige schooljaar weer helemaal te vergeten…
‘t Is een straffe madam, die Doro! Moeder, echtgenote, werkneemster, geangageerd in de kerk o.a. als lector, vertrouwenspersoon voor velen, harde werkster op het veld, rechter hand van t Suz, …
Ik heb echt bewondering voor haar maar vind het ook enorm aangenaam hoe ze me hier ontvangen heeft en me mee neemt in haar bezigheden en dagelijks leven. Ze is enorm gastvrij en open. Het is heel fijn om hier iemand te ontmoeten als haar. Als we naar het veld gaan babbelen we over vanalles, ze legt gewoontes van hier uit en vraagt me naar dingen uit Europa. We kletsen regelmatig en vooral… we lachen veel! :-)
Zoals jullie merken verschijnt er weinig op mijn blog.
‘t is misschien tegen velen hun verwachtingen in maar het is hier druk (druk druk) zoals we dat ook kennen bij ons in België. (Comment? ça va... un peu...)
Dus denk ik vandaag op zondag 11 juli – Vlaanderen Feest! - dat ik hier in Kameroen een heel klein beetje chauvinistisch mag zijn en wat tijd mag uittrekken om jullie te schrijven. Het is ondertussen immers dik 2 weken geleden dat ik nog tijd had om te vertellen over mijn leven en bezigheden hier.
Druk dus…
Waarmee? hoor ik jullie denken.
Zoals ik wel al schreef, werk ik in de Centre de Santé waar tante Suzanne verantwoordelijke is. Ik ben opgeleid tot stockbeheerster van de apotheek. Dat houdt in dat ik de distribuerende apotheek – daar waar alle zieken hun medicatie gaan kopen na consultatie – dagelijks bevoorraad. Maar ook de kleine apotheek “van wacht” (van dienst tussen 15u30 en 8u ‘s ochtends) dagelijks controleer en aanvul. Soms een stevige job, vooral bijvoorbeeld het natellen van honderden kleine pilletjes. Hier wordt per stuk verkocht, dus geen hele dozen zoals bij ons, waarvan meer dan de helft van de inhoud, waarschijnlijk bij een ieder van ons, toch ligt te wachten op de vervaldatum.
Op dit moment zijn de apothekeres Honorine en Zippora aan het onthaal elk 3 weken op vakantie, dus zit Dorothee zo lang aan het onthaal, vevangt Alain in de apotheek en houd ik de stock alleen draaiende. Dus ook de administratie van wat er buiten gaat noteren en bestellingen plaatsen bij de coördinatie. Gelukkig kan ik Dorothee op elk moment ter hulp roepen! Want bovendien is t Suz sinds vrijdagnamiddag ook een week in retraite. Dat wil zeggen dat zij ‘s ochtends om 6u30 vetrekt naar het klooster van de Zusters van de Presentatie om daar te gaan bidden, bezinnen en lezingen te volgen met andere zusters in retraite (wordt jaarlijks georganiseerd). Tussen 20u en 21u arriveert zij terug thuis. Ze verkiest om niet te blijven slapen op haar retraite plek omdat ze ter beschikking wil blijven van de Centre en alle anderen die haar nodig mochten hebben. Wat een ongeloofelijke beschikbaarheid! Ik blijf versteld staan vanwaar ze al die energie blijft halen! Nu ik dus ook wat meer beschikbaar moet zijn in de Centre om t Suz's afwezigheid wat te compenceren, voel ik aan de lijve hoe vermoeiend en veeleisend dat soms kan zijn, maar zij draagt dat met een bewonderenswaardige gedrevenheid en moederlijkheid. Ik noem haar de Moeder Theresa van Batouri. :-)
In het weekend maken we soms kleine uitstapjes naar de bezienswaardigheden van Batouri. Enkele die we reeds bezochten: BouGoGo (bedevaartsoord aan La Vierge Marie), Nkol Bomo (landbouwproject opgericht door een belgische Pater Wilfried Dufour), Esperance de Vie (verblijfplaats voor wezen en kinderen van zieke ouders met eveneens een landbouwproject en kleinvee/boerderijdieren), het veld van Dorothée waar we even meehielpen arachides (aardnoten, pindanoten) uit te trekken.
Dit weekend geen grootse plannen want t Suz is in retraite. Gisteren ging ik na mijn werk in de Centre naar een trouwmis (bijna 3u) waarna er nog een stoet vertrok door de stad om het getrouwde koppel te eren en te tonen. Veel genodigden kwamen gekleed in dezelfde soort stof, een traditie hier. Ook wel een mooi zicht.
Vandaag doen we niet veel, al passeerde ik al in de Centre om wat medicatie aan te vullen en installeer ik straks na het eten nog een anti-virus op een computer van de Centre. Nooit helemaal rust dus…
Afgelopen week ging ik na het werk in de Centre ook enkele keren mee met Doro naar het veld om nog verder arachides te oogsten. Het hele veld staat vol en moet tegen begin augustus geplukt zijn omdat ze dan op vakantie vertrekt naar haar dorp 40km van Yaoundé (Centre - Cameroun). Na het oogsten moeten alle nootjes nog van de planten geplukt worden. Dat moet dus ook nog gebeuren voor de familie vetrekt. Nog genoeg werk dus! We zijn niet alle dagen kunnen gaan omdat het hier regelmatig bakken uit de hemel regent en dat is het veld 1 modderpoel. Vrijdag was ik te moe om nag naar het veld te gaan werken en ben ik met Doro nog even naar de markt geweest.
We vertrekken meestal rond 15u45 op het werk, gaan ons nog snel omkleden thuis. Ik neem water mee en wat fruit en Doro pikt me thuis op. We stappen ongeveer 3 kwartier naar het veld. Er rest ons dan nog ongeveer 1u30 tot 2u om te plukken. Tegen 18u vertrekken we weer, onderweg valt de avond en rond iets voor 19u ben ik thuis. Net op tijd om nog te douchen voor het eten. Als toch een beetje ervaren stapster zou ik de wandeling makkelijk wat sneller kunnen afronden maar Doro heeft haar afrikaanse tempo :-) Ze liet me al weten dat ik snel ben en dat ze vaak moest bijbenen, dus nu ga ik mee in het afrikaanse ritme. Onderweg komen we dan bekenden tegen die wel eens aan Doro vragen; “neem jij de blanke mee naar het veld? En wat doet ze daar dan?” Doro vraagt dan lachend wat het verschil tussen blank en zwart is. Blanken kunnen ook op het veld werken hoor ! Geweldig!
Ma’ Do!
Zoals gezegd ging ik ook nog eens terugkomen op die geweldige vrouw, Dorothée.
Jullie merken het wel, we zijn goeie maatjes!
De eerste keer dat ik haar zag, kon ik haar meteen begroeten met haar naam want ik herkende haar van de foto’s van onze Gert.
Ze is vriendelijk, warm en uiterst hartelijk, 1 jaar ouder dan Gert en deze week was ze jarig al liet ze het pas aan het eind van de dag weten. Typisch! Te druk met alle andere dingen om haar eigen verjaardag te onthouden en te nobel om verjaardagswensen in ontvangst te nemen.
Vanaf het eerste moment klikte het dus. Maar vanaf het moment dat ik me vertoonde in de Centre heeft ze me ineens bij de arm genomen om me op te leiden. Ze was er erg op gebrand me in te schakelen als collega om het werk te verdelen en om samen problemen op te lossen en achterstal in te halen. Zonder er gras over te laten groeien heeft ze me meteen vanaf het begin ondergedompeld en me alles uitgelegd. Nu zijn we dus collega’s en werken we perfect samen. Ik tel mee de omzet van de dag, schrijf de boeken in, vul loonfiches in, verdeel de salarissen, … het vertrouwen is groot, mijn respect is des te groter.
Ma’ Do is de afkorting van “Madame Dorothée”, een titel van respect dus. Alle verpleegsters en verplegers spreken haar zo aan. Zoals ze t Suz aanspreken met “Ma soeur”. Ik hou het op “t Suz” en “Doro”. Als ik « Ma’ Do » zeg, dan moet ze altijd heel hard lachen. Maar als ik over t Suz praat dan zeg ik wel altijd ‘la soeur’.
Doro is ook moeder van 4 kinderen; Francis (18), Roberto (11/12), Ngono (9) en Gorety (2,5).
De meisjes zien we regelmatig en zijn echte schatjes, de jongens zijn al sinds enkele weken op vakantie naar de grootouders en hebben we dus niet ontmoet. Oh,ja, schoolvakantie duurt hier goeie 3 maanden! Goed om alles van het vorige schooljaar weer helemaal te vergeten…
‘t Is een straffe madam, die Doro! Moeder, echtgenote, werkneemster, geangageerd in de kerk o.a. als lector, vertrouwenspersoon voor velen, harde werkster op het veld, rechter hand van t Suz, …
Ik heb echt bewondering voor haar maar vind het ook enorm aangenaam hoe ze me hier ontvangen heeft en me mee neemt in haar bezigheden en dagelijks leven. Ze is enorm gastvrij en open. Het is heel fijn om hier iemand te ontmoeten als haar. Als we naar het veld gaan babbelen we over vanalles, ze legt gewoontes van hier uit en vraagt me naar dingen uit Europa. We kletsen regelmatig en vooral… we lachen veel! :-)
woensdag 23 juni 2010
Au travail!
Ik ben hier dus niet op congé...!
Tijdens de eerste week hier in Batouri, toen zusters Lieve en Liesbeth hier nog waren werden we met vieren rondgeleid in de Centre de Santé door ons aller "Ma Do" (Maman Dorothee, een titel van respect). Het was niet nodig geweest haar voor te stellen want ik herkende haar direct van de foto's van onze Gert toen hij hier voor de eerste keer kwam. Dorothee dus, een super straffe madam, maar daar kom ik later op terug.
Eerst de Centre de Santé. tja, een gezondheidscentrum dus. In heinde en verre niet te vergelijken met een hospitaal of verzorgingshuis van bij ons te vergelijken. Daarentegen wel broodnodig hier en zeer goed werkend. t Suz kan en mag absoluut fier zijn wat er hier gerealiseerd wordt en hoe dit centrum goed funcioneert. Absoluut mee haar grote verdienste, al moet ook absoluut gezegd dat het personeel uiterst gemotiveerd en betrouwbaar is. Stuk voor stuk fijne mensen die ik dus elke dag beter leer kennen want de Centre is sinds maandag 14 juni mijn vaste werkplek. Na 1 proefdag op woensdag 9 juni was de kogel door de kerk en werd ik door Dorothee (Doro) goedbevonden als haar assistente. Vanaf het eerste moment klikte het tussen ons. Zeer fijn! Al heeft ze me daarom zeker niet gespaard. Meteen van dag 1 werd ik ondergedompeld in het volle leven van de Centre.
"Het leven zoals het is... Centre de Santé Catholic Batouri" deel 1
Waar het op neerkomt is dat ik opgeleid word om de stock Pharmacie op te volgen en om de leveringen aan de 'Paharmacie Distribution' en 'Pharmacie Garde' van de Centre aan te vullen en hen medicatie te leveren na bestelling. Een dagelijkse bezigheid.
Stel je voor, een absolute leek qua medicatiekennis (heb ik ooit al 3 verschillende pilletjes op een rij gezien?) en alles in het Frans. Mijn hoofd heeft enkele dagen afgezien want Doro ging ervoor. Ik zou het snel onder de knie hebben en snel haar rechter hand worden! Ondertussen mag ik van mezelf toch al zeggen dat het me al aardig lukt. Doro is wreed content ;-) Zo overtuigd zelfs dat ze opperde om me tijdens de 3 weken vakantie (begin juli) van Honorine, onze apothekeres, haar taak te laten overnemen?! Maar wat doe je dan als je wat meer uitleg moet geven over een bepaald medicament, bovendien nog in het frans of misschien in Fufunde tegen een Bororo...?
Allee, genoeg vertrouwen dus en veel contentement over mijn hulp maar ze moeten nu ook weer niet overdrijven hé :-)
Vandaag hebben t Suz, Dorothee en ik echter even besproken dat ik voortaan niet zal werken in de Centre op donderdag-, vrijdag- en zaterdagnamiddag. Zodat ik voor mezelf wat tijd heb om aan mijn naaimachine te zitten. Mijn eerste stuk is trouwens klaar sinds vandaag: een echte afrikaanse panje volgens het patroon van t Suz haar panjes (designed by mijn MAMA!).
Un jour de travail
t Suz & Zuster Frieda staan dagelijks om 5u op voor het gebed en gaan aansluitend om 6u15 naar de eucharistie.
Mijn pogingen om om 6u op te staan en eerst een halfuurtje te mediteren, vallen meestal in duigen. 6u45 lukt wel om aan de dag te beginnen. Even na zevenen gaan we met z'n allen aan tafel en eten we echt frans brood met nog steeds de lekkere Belgische kaas die de zusters meebrachten (een hele bol!)
Tegen 8u tenlaatste vertrekt t Suz naar de Centre. Ik heb ondertussen al door dat Doro dan nog niet gearriveerd is omdat ze 's ochtends al naar de markt gaat, haar huishouden in orde brengt en klaarstaat voor gezin en familie. Na het ontbijt mediteer ik dus een halfuurtje, vul ik mijn drinkbus en stap ik naar de Centre, de buren.
Tot 13u zijn we druk in de weer. Ik onder andere om te leveren aan de pharmacie distr., nadien stock-fiches in te vullen en wanneer Zypora van het onthaal langs komt haar het nodige kleingeld te wisselen. Tussendoor zijn er duizendeneen kleine dingetjes en het ene bezoek na het andere. Zodra de deur van t Suz's bureau openstaat, passeert de ene na de andere. t Suz, Doro en ik zitten met drie in 2 kleine kamertjes van maximum 4 op 4. De voorste kamer met venster is het bureau, de tweede kamer is vanaf nu mijn rijk, de stock pharmacie (zonder venster).
Tijdens de middag gaan t Suz en ik over huis om te komen eten ('s middags en 's avonds warm eten). Na een uurtje gaan we weer aan de slag. Tegenwoordig eten we 's middags met een hele groep, ook Dr. Tsafack en enkele medewerkers van het project waartoe de Centre behoort, wij 3 belgen en de 2 zonen van de dokter.
De namiddag is wat korter al hebben we tijdens "mijn opleiding" geregeld doorgewerkt tot 17 à 18u. Dat was wat teveel, maar nu gaat het dus beter en kan ik tussen half vier en vier stilaan huiswaarts keren om wat te rusten of te naaien. Dat doet me echt goed! Morgen dus een ganse namiddag voor mezelf. Ik kijk ernaar uit!
Om 19u schuiven we nog eens aan tafel, dan is het zoals 's morgens met ons vijfjes. Wij drie en de 2 zonen, Hervé en Erico.
Na het avondeten alles opruimen, het eten van de wachters klaarzetten, de flessen water terug vullen aan de filter, alles klaarzetten voor het ontbijt van de volgende dag; gekookt water, tafel dekken,...
En dan ofwel nog wat babbelen, zelden eens wat tv kijken (al interesseert me dat echt niet, maar de zusters kijken soms naar het franse nieuws) of ons wat terugtrekken op onze kamer; lezen, naaien, mailen, yoga...
De avond is zo voorbij want meestal is ten laatste 22u het moment om onder het muskietennet te kruipen. Het warme weer, het vele werken en de nieuwe omgeving eisen voldoende rust. Het valt me soms moeilijk daar evenwicht in te vinden, vooral omdat ik wel gesteld ben op wat tijd voor mezelf. Ondertussen merk ik dat het bijna 22u is. Gauw spring ik dus onder de douche om verfrist te kunnen gaan slapen. Laten we hopen dat het vannacht nog eens stevig regent zodat we kunnen genieten van een koele nacht.
Bonne nuit à tous!
et à la prochaine...
hou jullie vooral niet in jullie belgische verhalen te vertellen ;-)
Tijdens de eerste week hier in Batouri, toen zusters Lieve en Liesbeth hier nog waren werden we met vieren rondgeleid in de Centre de Santé door ons aller "Ma Do" (Maman Dorothee, een titel van respect). Het was niet nodig geweest haar voor te stellen want ik herkende haar direct van de foto's van onze Gert toen hij hier voor de eerste keer kwam. Dorothee dus, een super straffe madam, maar daar kom ik later op terug.
Eerst de Centre de Santé. tja, een gezondheidscentrum dus. In heinde en verre niet te vergelijken met een hospitaal of verzorgingshuis van bij ons te vergelijken. Daarentegen wel broodnodig hier en zeer goed werkend. t Suz kan en mag absoluut fier zijn wat er hier gerealiseerd wordt en hoe dit centrum goed funcioneert. Absoluut mee haar grote verdienste, al moet ook absoluut gezegd dat het personeel uiterst gemotiveerd en betrouwbaar is. Stuk voor stuk fijne mensen die ik dus elke dag beter leer kennen want de Centre is sinds maandag 14 juni mijn vaste werkplek. Na 1 proefdag op woensdag 9 juni was de kogel door de kerk en werd ik door Dorothee (Doro) goedbevonden als haar assistente. Vanaf het eerste moment klikte het tussen ons. Zeer fijn! Al heeft ze me daarom zeker niet gespaard. Meteen van dag 1 werd ik ondergedompeld in het volle leven van de Centre.
"Het leven zoals het is... Centre de Santé Catholic Batouri" deel 1
Waar het op neerkomt is dat ik opgeleid word om de stock Pharmacie op te volgen en om de leveringen aan de 'Paharmacie Distribution' en 'Pharmacie Garde' van de Centre aan te vullen en hen medicatie te leveren na bestelling. Een dagelijkse bezigheid.
Stel je voor, een absolute leek qua medicatiekennis (heb ik ooit al 3 verschillende pilletjes op een rij gezien?) en alles in het Frans. Mijn hoofd heeft enkele dagen afgezien want Doro ging ervoor. Ik zou het snel onder de knie hebben en snel haar rechter hand worden! Ondertussen mag ik van mezelf toch al zeggen dat het me al aardig lukt. Doro is wreed content ;-) Zo overtuigd zelfs dat ze opperde om me tijdens de 3 weken vakantie (begin juli) van Honorine, onze apothekeres, haar taak te laten overnemen?! Maar wat doe je dan als je wat meer uitleg moet geven over een bepaald medicament, bovendien nog in het frans of misschien in Fufunde tegen een Bororo...?
Allee, genoeg vertrouwen dus en veel contentement over mijn hulp maar ze moeten nu ook weer niet overdrijven hé :-)
Vandaag hebben t Suz, Dorothee en ik echter even besproken dat ik voortaan niet zal werken in de Centre op donderdag-, vrijdag- en zaterdagnamiddag. Zodat ik voor mezelf wat tijd heb om aan mijn naaimachine te zitten. Mijn eerste stuk is trouwens klaar sinds vandaag: een echte afrikaanse panje volgens het patroon van t Suz haar panjes (designed by mijn MAMA!).
Un jour de travail
t Suz & Zuster Frieda staan dagelijks om 5u op voor het gebed en gaan aansluitend om 6u15 naar de eucharistie.
Mijn pogingen om om 6u op te staan en eerst een halfuurtje te mediteren, vallen meestal in duigen. 6u45 lukt wel om aan de dag te beginnen. Even na zevenen gaan we met z'n allen aan tafel en eten we echt frans brood met nog steeds de lekkere Belgische kaas die de zusters meebrachten (een hele bol!)
Tegen 8u tenlaatste vertrekt t Suz naar de Centre. Ik heb ondertussen al door dat Doro dan nog niet gearriveerd is omdat ze 's ochtends al naar de markt gaat, haar huishouden in orde brengt en klaarstaat voor gezin en familie. Na het ontbijt mediteer ik dus een halfuurtje, vul ik mijn drinkbus en stap ik naar de Centre, de buren.
Tot 13u zijn we druk in de weer. Ik onder andere om te leveren aan de pharmacie distr., nadien stock-fiches in te vullen en wanneer Zypora van het onthaal langs komt haar het nodige kleingeld te wisselen. Tussendoor zijn er duizendeneen kleine dingetjes en het ene bezoek na het andere. Zodra de deur van t Suz's bureau openstaat, passeert de ene na de andere. t Suz, Doro en ik zitten met drie in 2 kleine kamertjes van maximum 4 op 4. De voorste kamer met venster is het bureau, de tweede kamer is vanaf nu mijn rijk, de stock pharmacie (zonder venster).
Tijdens de middag gaan t Suz en ik over huis om te komen eten ('s middags en 's avonds warm eten). Na een uurtje gaan we weer aan de slag. Tegenwoordig eten we 's middags met een hele groep, ook Dr. Tsafack en enkele medewerkers van het project waartoe de Centre behoort, wij 3 belgen en de 2 zonen van de dokter.
De namiddag is wat korter al hebben we tijdens "mijn opleiding" geregeld doorgewerkt tot 17 à 18u. Dat was wat teveel, maar nu gaat het dus beter en kan ik tussen half vier en vier stilaan huiswaarts keren om wat te rusten of te naaien. Dat doet me echt goed! Morgen dus een ganse namiddag voor mezelf. Ik kijk ernaar uit!
Om 19u schuiven we nog eens aan tafel, dan is het zoals 's morgens met ons vijfjes. Wij drie en de 2 zonen, Hervé en Erico.
Na het avondeten alles opruimen, het eten van de wachters klaarzetten, de flessen water terug vullen aan de filter, alles klaarzetten voor het ontbijt van de volgende dag; gekookt water, tafel dekken,...
En dan ofwel nog wat babbelen, zelden eens wat tv kijken (al interesseert me dat echt niet, maar de zusters kijken soms naar het franse nieuws) of ons wat terugtrekken op onze kamer; lezen, naaien, mailen, yoga...
De avond is zo voorbij want meestal is ten laatste 22u het moment om onder het muskietennet te kruipen. Het warme weer, het vele werken en de nieuwe omgeving eisen voldoende rust. Het valt me soms moeilijk daar evenwicht in te vinden, vooral omdat ik wel gesteld ben op wat tijd voor mezelf. Ondertussen merk ik dat het bijna 22u is. Gauw spring ik dus onder de douche om verfrist te kunnen gaan slapen. Laten we hopen dat het vannacht nog eens stevig regent zodat we kunnen genieten van een koele nacht.
Bonne nuit à tous!
et à la prochaine...
hou jullie vooral niet in jullie belgische verhalen te vertellen ;-)
maandag 21 juni 2010
Comment ça se passe?
Les impressions…
En het begon met een afrikaanse mis op sacramentsdag in de kathedraal van Batouri vlak over ons huis.
Het type mis met nog heel veel misdienaars en helpers en voorgangers en lectoren en een priester in een opvallende stola, het grote werk dus. Dat moet geleden zijn van in mijn kinderjaren. We zijn maar net op tijd en schuiven redelijk achteraan een rij in, een bank vol blanken dus. Toch zijn we lang de laatsten niet. Tot meer dan halverwege de eucharistieviering schuiven er nog steeds mensen bij op de banken. Blijkbaar een van de verklaringen waarom een misviering in Afrika zo lang duurt, omdat de mensen van ver komen en het dus voor een uurtje of drie kwartier niet de moeite is om af te komen. Maar ook om wat later te kunnen arriveren en toch nog een deel van de mis mee te kunnen meemaken. Iets meer dan 2 uur, een record!
Terwijl we binnenkomen wordt de marimba bespeelt (Afrikaanse xylofoon) nadien zet het koor in. Meteen de enthousiaste Afrikaanse toon gezet. Al blijft het al bij al nog ingetogen. T Suz zegt dat in Congo de missen veel uitbundiger zijn. Deze is alleszins al heel wat levendiger dan bij ons. Tijdens de preek betrekt de priester – père Robert, congolees – de kerkgangers door hen vragen te stellen. Na de mis loopt er zelfs ter gelegenheid van sacramentsdag een processie door de stad.
Ik weet niet goed wat ik er allemaal van moet vinden. Anders dan bij ons. Beter? Geëngageerder? Toegewijder? Geloviger? Belerender? …?
Batouri is echter een smeltkroes van culturen. De meerderheid zijn moslims. Verder zijn hier ook protestanten en aanhangers van de meest uiteenlopende kerken, full gospel, zionist church,… ik ken de namen niet meer in ’t Frans. Bovendien leven hier in het Oosten ook de Baka of pygmeeën en zien we hier heel veel Borroro’s, vroeger een nomadenvolk dat vanuit Oost-Afrika tot in Kameroen is gekomen en zich hier stilaan begint te settelen. Ze zijn makkelijk herkenbaar want ze hebben heel ander gelaatstrekken, geen typisch negroïde neus maar scherper en ook lange en slanke mensen. Een Nijlvolk, zo blijkt. Ze spreken Fufundé, een taal die hier niet gekend is en ze zijn het Frans vaak helemaal niet machtig. Velen komen naar de Centre de Santé voor verzorging maar dat blijkt toch helemaal niet altijd zo makkelijk door het taal- en cultuurverschil.
Batouri is een echte afrikaanse stad(je). Geen asfaltwegen. al wordt er hier eindelijk wel aan 1 gewerkt en is die sinds we hier gearriveerd zijn al aardig opgeschoten. maar dat neemt niet weg dat alle andere wegen vol putten en bulten zitten die met de hevige regens nog verder uitslijten. een belevenis met de 4x4!
We zijn hier in het Oosten van het land gesitueerd en dat wil zeggen dat het hier veel armer en meer basic is dan bijvoorbeeld in Douala of Yaounde. De mensen wonen in kleine zeer vaak armtierige huizen en beschikken vaak niet over lopend water en electriciteit. Al is Batouri wel een plek van tegenstellingen want bijvoorbeeld de werknemers van de Centre de Santé zijn wel mensen die vooruit willen en er ook hun best voor doen. Ze werken na hun vaste job nog hard op hun veld om groenten en fruit te verbouwen of ze verkopen nog producten op de markt.
De markt hier doet me terugdenken aan Senegal & Gambia, mijn eerste reiservaring in Afrika. Niet te vergelijken met bij ons. Een wirwar van kraampjes die dagelijks volgeladen worden en bij zonsondergang weer verlaten worden. Een afrikaans openlucht warenhuis. Alles te vinden, zij het dan zeker niet in luxe uitgave. Ik ben er nog maar een keer geweest om de studente, die bij t Suz woont tijdens het schooljaar, te vergezellen bij de aankoop van enkele nieuwe rokken en T-shirts. Ze wordt in Djouth (haar thuis) voornamelijk opgevangen door Poolse zusters. Haar ouders zijn beiden gestorven, waarschijnlijk aan de "wereldziekte". Deze zusters willen dat ze "ordentelijk" gekleed gaat. dus stuurde t Suz me op pad om met haar te gaan 'shoppen'. Met een puber! vergezeld door haar vriendinnetje. Wat een attractie op de markt en de prijzen swingden de pan uit. Eens een blank vel gesignaleerd worden de prijzen verdrie- soms viervoudigd. Degoutant! ik ben ook niet zo'n gedreven marchant. Soit, we hebben het overleefd. Edwige was precies toch content met haar nieuwe aanwinsten en ik hoopte maar dat de aankopen zouden voldoen aan de zusters hun standaard... Het geld dat t Suz ons gegeven had was allemaal op. Blijkbaar niet de bedoeling maar nodig om met het gevraagde aantal stuks thuis te komen. Goed in't zak gezet dus.
Les rencontres…
Terwijl de uitgebreide delegatie Belgische zusters hier is, dringt natuurlijk een bezoek aan de bisschop zich ook op. Wij wonen in de “katholieke quartier” van Batouri. (eens wat anders dan de Quartier Latin van Antwerpen) Over ons de kathedraal, daarnaast de parochiezaal en via een doorweg kom je bij de bisschopswoning en de kantoren en vergaderzalen er rond. Verwacht geen Vaticaanstadachtige taferelen. Alles zeer Afrikaans, nobel, sober maar met de nodige katholieke flair. Voor mij nog altijd een speciale leefwereld maar het hoort erbij als je tante nonneke komt helpen.
De bisschop dus. Monseigneur Faustin. Het is hij, of zijn discipel eigenlijk, die me mijn “certificat d’herbergement” maakte voor de aanvraag van mijn visum. Een uitnodiging die ik nodig had om te bewijzen waar ik 3 maanden zal verblijven, aangezien ik geen hotelboeking of dergelijke kon voorleggen. Het is een statig man die langzaam en gedecideerd spreekt. Hij heeft, denk ik, het hart op de juiste plaats en wil voor zijn gelovigen en de andere inwoners van Batouri een goede gezondheidszorg en degelijk onderwijs. De prioriteiten voor het bisdom zijn sensibilisering en onderricht. En natuurlijk graag ook nieuwe zielen werven en hopen op meer roepingen in Batouri, bij uitbreiding Kameroen. (wat er in België/Europa niet meer gerecruteerd kan worden, hopen ze in Afrika op de been te krijgen zeker?)
Batouri heeft natuurlijk meerdere katholieke kerken. Père Toussaint is priester van de naburige parochie Saint-Martin. Een uiterst joviaal man, goedlachs en congolees. Een goede vriend van t Suz, maar ja wie nu ook niet? :-)
Hij komt hier geregeld eens langs of schuift mee aan tafel en ondertussen zijn we al enkele keren bij hem uitgenodigd om te komen eten. Onlangs stond er schildpad op het menu, hier voor sommigen een delicatesse, voor anderen een taboe. t Suz likte haar duimen en vingers af. Ik ben hier al bekend als de vegetarienne die ook soms vis eet. Oef! Gelukkig gered van dit avontuur.
Nog een uiterst interessant persoon is Docteur Zafack. Ook een persoonlijke vriend van t Suz. Coördinerend dokter van de centres de Santé in Oost-Kameroen. Hij woont met zijn familie in Yaounde maar verblijft het gros van de tijd hier in Batouri. Zijn vrouw, Colette, is docente aan de normaalschool in Yaounde. Samen hebben ze 5 kinderen; Vanessa & Arsène, de tweeling (18) en enige meisjes, dan Patrice (15/16), Hervé (13) en Erico (10), de junior. Momenteel zijn de 2 jongsten meegekomen naar Batouri en logeren ze al een hele week bij ons. Wanneer Colette na de examens en de afsluiting van het schooljaar naar Batouri komt, zal de familie herenigen in het huis van de dokter. De 3 oudsten blijven echter in Yaounde. De meisjes voor hun universiteitsexamens die langer duren en zelfs eentje voor tweede zit. De ene studeert rechten de andere talen. En Patrice bereidt zich met testen en ‘concours’ voor op de universiteit. Hij behaalde zijn staatsdiploma van de humaniora (A2 zeker, of wat is dat bij ons?)
En het begon met een afrikaanse mis op sacramentsdag in de kathedraal van Batouri vlak over ons huis.
Het type mis met nog heel veel misdienaars en helpers en voorgangers en lectoren en een priester in een opvallende stola, het grote werk dus. Dat moet geleden zijn van in mijn kinderjaren. We zijn maar net op tijd en schuiven redelijk achteraan een rij in, een bank vol blanken dus. Toch zijn we lang de laatsten niet. Tot meer dan halverwege de eucharistieviering schuiven er nog steeds mensen bij op de banken. Blijkbaar een van de verklaringen waarom een misviering in Afrika zo lang duurt, omdat de mensen van ver komen en het dus voor een uurtje of drie kwartier niet de moeite is om af te komen. Maar ook om wat later te kunnen arriveren en toch nog een deel van de mis mee te kunnen meemaken. Iets meer dan 2 uur, een record!
Terwijl we binnenkomen wordt de marimba bespeelt (Afrikaanse xylofoon) nadien zet het koor in. Meteen de enthousiaste Afrikaanse toon gezet. Al blijft het al bij al nog ingetogen. T Suz zegt dat in Congo de missen veel uitbundiger zijn. Deze is alleszins al heel wat levendiger dan bij ons. Tijdens de preek betrekt de priester – père Robert, congolees – de kerkgangers door hen vragen te stellen. Na de mis loopt er zelfs ter gelegenheid van sacramentsdag een processie door de stad.
Ik weet niet goed wat ik er allemaal van moet vinden. Anders dan bij ons. Beter? Geëngageerder? Toegewijder? Geloviger? Belerender? …?
Batouri is echter een smeltkroes van culturen. De meerderheid zijn moslims. Verder zijn hier ook protestanten en aanhangers van de meest uiteenlopende kerken, full gospel, zionist church,… ik ken de namen niet meer in ’t Frans. Bovendien leven hier in het Oosten ook de Baka of pygmeeën en zien we hier heel veel Borroro’s, vroeger een nomadenvolk dat vanuit Oost-Afrika tot in Kameroen is gekomen en zich hier stilaan begint te settelen. Ze zijn makkelijk herkenbaar want ze hebben heel ander gelaatstrekken, geen typisch negroïde neus maar scherper en ook lange en slanke mensen. Een Nijlvolk, zo blijkt. Ze spreken Fufundé, een taal die hier niet gekend is en ze zijn het Frans vaak helemaal niet machtig. Velen komen naar de Centre de Santé voor verzorging maar dat blijkt toch helemaal niet altijd zo makkelijk door het taal- en cultuurverschil.
Batouri is een echte afrikaanse stad(je). Geen asfaltwegen. al wordt er hier eindelijk wel aan 1 gewerkt en is die sinds we hier gearriveerd zijn al aardig opgeschoten. maar dat neemt niet weg dat alle andere wegen vol putten en bulten zitten die met de hevige regens nog verder uitslijten. een belevenis met de 4x4!
We zijn hier in het Oosten van het land gesitueerd en dat wil zeggen dat het hier veel armer en meer basic is dan bijvoorbeeld in Douala of Yaounde. De mensen wonen in kleine zeer vaak armtierige huizen en beschikken vaak niet over lopend water en electriciteit. Al is Batouri wel een plek van tegenstellingen want bijvoorbeeld de werknemers van de Centre de Santé zijn wel mensen die vooruit willen en er ook hun best voor doen. Ze werken na hun vaste job nog hard op hun veld om groenten en fruit te verbouwen of ze verkopen nog producten op de markt.
De markt hier doet me terugdenken aan Senegal & Gambia, mijn eerste reiservaring in Afrika. Niet te vergelijken met bij ons. Een wirwar van kraampjes die dagelijks volgeladen worden en bij zonsondergang weer verlaten worden. Een afrikaans openlucht warenhuis. Alles te vinden, zij het dan zeker niet in luxe uitgave. Ik ben er nog maar een keer geweest om de studente, die bij t Suz woont tijdens het schooljaar, te vergezellen bij de aankoop van enkele nieuwe rokken en T-shirts. Ze wordt in Djouth (haar thuis) voornamelijk opgevangen door Poolse zusters. Haar ouders zijn beiden gestorven, waarschijnlijk aan de "wereldziekte". Deze zusters willen dat ze "ordentelijk" gekleed gaat. dus stuurde t Suz me op pad om met haar te gaan 'shoppen'. Met een puber! vergezeld door haar vriendinnetje. Wat een attractie op de markt en de prijzen swingden de pan uit. Eens een blank vel gesignaleerd worden de prijzen verdrie- soms viervoudigd. Degoutant! ik ben ook niet zo'n gedreven marchant. Soit, we hebben het overleefd. Edwige was precies toch content met haar nieuwe aanwinsten en ik hoopte maar dat de aankopen zouden voldoen aan de zusters hun standaard... Het geld dat t Suz ons gegeven had was allemaal op. Blijkbaar niet de bedoeling maar nodig om met het gevraagde aantal stuks thuis te komen. Goed in't zak gezet dus.
Les rencontres…
Terwijl de uitgebreide delegatie Belgische zusters hier is, dringt natuurlijk een bezoek aan de bisschop zich ook op. Wij wonen in de “katholieke quartier” van Batouri. (eens wat anders dan de Quartier Latin van Antwerpen) Over ons de kathedraal, daarnaast de parochiezaal en via een doorweg kom je bij de bisschopswoning en de kantoren en vergaderzalen er rond. Verwacht geen Vaticaanstadachtige taferelen. Alles zeer Afrikaans, nobel, sober maar met de nodige katholieke flair. Voor mij nog altijd een speciale leefwereld maar het hoort erbij als je tante nonneke komt helpen.
De bisschop dus. Monseigneur Faustin. Het is hij, of zijn discipel eigenlijk, die me mijn “certificat d’herbergement” maakte voor de aanvraag van mijn visum. Een uitnodiging die ik nodig had om te bewijzen waar ik 3 maanden zal verblijven, aangezien ik geen hotelboeking of dergelijke kon voorleggen. Het is een statig man die langzaam en gedecideerd spreekt. Hij heeft, denk ik, het hart op de juiste plaats en wil voor zijn gelovigen en de andere inwoners van Batouri een goede gezondheidszorg en degelijk onderwijs. De prioriteiten voor het bisdom zijn sensibilisering en onderricht. En natuurlijk graag ook nieuwe zielen werven en hopen op meer roepingen in Batouri, bij uitbreiding Kameroen. (wat er in België/Europa niet meer gerecruteerd kan worden, hopen ze in Afrika op de been te krijgen zeker?)
Batouri heeft natuurlijk meerdere katholieke kerken. Père Toussaint is priester van de naburige parochie Saint-Martin. Een uiterst joviaal man, goedlachs en congolees. Een goede vriend van t Suz, maar ja wie nu ook niet? :-)
Hij komt hier geregeld eens langs of schuift mee aan tafel en ondertussen zijn we al enkele keren bij hem uitgenodigd om te komen eten. Onlangs stond er schildpad op het menu, hier voor sommigen een delicatesse, voor anderen een taboe. t Suz likte haar duimen en vingers af. Ik ben hier al bekend als de vegetarienne die ook soms vis eet. Oef! Gelukkig gered van dit avontuur.
Nog een uiterst interessant persoon is Docteur Zafack. Ook een persoonlijke vriend van t Suz. Coördinerend dokter van de centres de Santé in Oost-Kameroen. Hij woont met zijn familie in Yaounde maar verblijft het gros van de tijd hier in Batouri. Zijn vrouw, Colette, is docente aan de normaalschool in Yaounde. Samen hebben ze 5 kinderen; Vanessa & Arsène, de tweeling (18) en enige meisjes, dan Patrice (15/16), Hervé (13) en Erico (10), de junior. Momenteel zijn de 2 jongsten meegekomen naar Batouri en logeren ze al een hele week bij ons. Wanneer Colette na de examens en de afsluiting van het schooljaar naar Batouri komt, zal de familie herenigen in het huis van de dokter. De 3 oudsten blijven echter in Yaounde. De meisjes voor hun universiteitsexamens die langer duren en zelfs eentje voor tweede zit. De ene studeert rechten de andere talen. En Patrice bereidt zich met testen en ‘concours’ voor op de universiteit. Hij behaalde zijn staatsdiploma van de humaniora (A2 zeker, of wat is dat bij ons?)
woensdag 16 juni 2010
Soyons nous bienvenues
Chers amis,
Waar zal ik beginnen?
Ondertussen zijn we bijna 2 weken verder.
Ik heb vandaag in de Centre de Santé (C.S.) gewerkt en ben vroeg thuis omdat er momenteel vergadering is met de coördinateur. Geen vergaderingen voor mij deze 3 maanden, de personeelsvergadering in het Cultureel Centrum van Aartselaar heb ik deze morgend ook aan me voorbij laten gaan. ;-)
Hier zit ik dus. Eindelijk achter mijn computer (mag de tweede van Zr. Frieda lenen om mijn blog bij te houden), op mijn kamertje. Het regent heerlijk buiten.
Nooit gedacht dat ik zo’n fan van regen zou worden. Het is hier warm, heet. De regen koelt dus lekker af. Ik zit wel heel veel binnen maar daar wordt het even broeierig en het duurt nog langer eer de verfrissende koelte onze vertrekken bereikt.
Mijn kamertje; 4 op 5 met een lavabootje en een douche, een kleerkast, mijn bed mét muskietennet - dus bijna zo gezellig als thuis, maar hier alleen in bed :-( -, een schrijftafeltje en een tweede bed dat dienst doet als stockage plek: spullen van t. Suz aangevuld met een deel van mijn bezittingen.
Heel eenvoudig maar gezellig, van mij, beetje ingericht. Een plekje om me rustig terug te trekken tussen mijn leesboeken, tijdschriftjes, yogamat, naaimachine, …
Ik heb zonet een lange broek aangetrokken want met mijn benen onder tafel ben ik een heerlijke prooi voor steekgrage muggen en ander avontuurlijk ongedierte. Het gekke is dat ik er altijd stevige beten aan overhoud vlak na de aanval. Nadien verkleinen ze, kriebelen ze lang en na 5 dagen verdwijnen ze stilaan. Het goede nieuws; kriebelende muggenbeten zijn niet van malariamuggen. Laat maar komen dus! ;-)
Schijnbaar is de incubatieperiode van malaria 2 weken, ik zal het dus vanaf volgende week pas kunnen ondervinden, mocht ik toch al overmeesterd zijn door een stiekemerd. Maar ik neem plichtsbewust 3 maal daags mijn 2 druppeltjes eucalyptus en hoop dus ondertussen zo’n reukkanon te zijn voor de malariamugjes dat ze me netjes met rust laten. On vera…
Tja, mocht er wat zijn, ik zit bij de bron. Ik tel dagelijks dosissen quinine en coartem dus bij een aanval zal ik snel geholpen zijn.
Bon.
Hoe is het begonnen en hoe ben ik hier geraakt?
Jullie zitten vast op een verhaaltje te wachten…
Het allerbegin was de vlucht met Royal Air Maroc, eerst naar Casablanca – Marokko, dan overstappen en verder naar Douala – Kameroen.
Geen enkel probleem, hooguit een halfuurtje vertraging maar alles prima. Tijdens de tussenlanding ontmoet ik een Belg die in Yaounde woont en werkt voor Unesco. Guy blijkt getrouwd te zijn met Lebo uit Botswana. In juli verhuizen ze naar Zimbabwe. Een gezellige ontmoeting en onze verhalen doden de tijd. In het vliegtuig op verschillende plaatsen, scheiden onze wegen. De vlucht is nog niet half bezet dus extra ruimte is een luxe. Een slaapje voor we om middernacht landen verkwikt me. Vol goede moed verlaat ik het vliegtuig en betreed ik Kameroenese grond. Spannend! Een klamme doffe warmte glijdt over me. Douala is heet. De Kameroenese in de Ambassade in Brussel had het me gezegd. Het klopt.
Geen wachtrijen en een snelle paspoortcontrole brengen me al snel in de grote ontvangstzaal waar ook onze bagage op de band rolt. Meteen wordt ik benaderd door 2 bereidwillige Kameroenezen; “dat ik aan deze kant van de band moet komen staan en geef je bagage-ticketje maar,...” Toeval wil dat dit niet mijn eerste vliegtuigreisje is en ik bovendien ook sterk en zelfstandig genoeg ben om mijn bagage uit te zoeken, van de band op mijn trolley te leggen en zelfverzekerd richting uitgang te wandelen. Niet meteen scoren bij de 2 kerels die hoopten een extraatje hieraan te verdienen. Algauw wordt ik begroet door een Kameroenese in douane-uniform; “of ze mijn bagage-ticketje mag zien?” “jij wel”, denk ik bij mezelf, “zolang je me maar geen geld afhandig wil maken”. Niet dus. Als een fluitje van een ‘cefa’ (CFA, munteenheid van Kameroen) loods ik een naaimachine, 2 nieuwe digitale fototoestellen en de rest van mijn bagage mijn nieuwe thuisland binnen.
Gebrand om tante Suzanne te groeten en ontmoeten, rijd ik de grote zaal uit en sta ik buiten, bijna letterlijk op de stoep. Geen nonnetje te bespeuren…???
Enkele snelle Kameroenezen komen ‘la blanche’ een halfuur na middernacht hun nieuwste modellen gsm’s aanbieden, een volgende wil me een telefoonkaart verkopen. Dit alles heb ik echter zelf op zak. Pas de chance, mes amis. Een veiligheidsbewaker komt op me af; “wie ik zoek? En of ik haar best niet even bel?” Geen antwoord… de man vraagt me het telefoonnummer en probeert zelf. Geen reactie. Wacht. Ik heb nog een tweede nummer van t. Suz. “Waar ben je? Ik ben aangekomen. Ik sta buiten bij een veiligheidsbewaker. Binnen? Ik heb je niet gezien!” Luttele seconden later stapt ‘tante nonneke’ het gebouw buiten. “ilsje!!! Welkom!”
Een hete, zonder airco (gelukkig hadden we die op onze sobere kamer bij de paters Spiritijnen in Douala) niet te verdragen nacht later klaar om rond 6u30 te vertrekken naar Yaounde. Vanavond om 16u40 landen zuster overste – Lieve, Missieverantwoordelijke – zr. Liesbeth en nieuwe compagnon voor t. Suz. – zr. Frieda op de luchthaven van Yaounde. Rijden dus.
Als co-piloot ben ik van weinig nut om in de juiste richting de stad te verlaten. Gelukkig zijn we vroeg genoeg vertrokken en begint het mierennest nog maar stilaan in actie te komen. We kunnen dus nog makkelijk manoevreren en onze directie nu en dan bijsturen. Volgens eenieder die op dit vroege uur al op pad is en we de weg vragen, ligt Yaounde in een andere windrichting maar de meesten zijn het wel roerend eens dat het ‘tout droit’ is. Gelukkig herkent t. Suz enkele punten in de stad. Gelukkig want verder geen enkele pijl te bespeuren. Eens de stad uit is het effectief altijd rechtdoor en doorklieven we een mooi groen landschap dat om de enkele kilometers langs de weg bezaaid ligt met huisjes, stalletjes en bedrijvigheid.
Afrikaanse begroeiing die duidelijk vruchtbaarheid weergeeft een teken van voldoende neerslag en goede bodem. Een groot verschil met de Zuid-Afrikaanse savanne en semi woestijn ten westen van Johannesburg. Voorlopig nog geen al te grote shock. Het is dan ook niet mijn eerste keer op Afrikaanse bodem.
Onderweg veel te vertellen, vragen, uitwisselen, … Gezellig die metekind-meter tijd.
Een croissantje als ontbijt onderweg in Edea.
Rond 10u30 arriveren we in Yaounde bij de Paters van Scheut in de wijk Mvolye. Een groot complex met veel slaapmogelijkheid, tuintjes tussen de chalets (per 4 kamers een gebouwtje), vergaderruimtes, een kapel, het hoofdgebouw met de eetzaal. Het lijkt hier een beetje op een religieuze Centerparks Basic (ofte 1 ster* voor het stromend water en de electriciteit). Vanop het hoogste balkon in het achterste gebouw is er een mooi zicht over Yaounde. Mvolye ligt op een heuvel net ietsje lager dan de basiliek van Yaounde. Een Scherpenheuvelgevoel overvalt me.
We zijn heel goed op tijd gearriveerd. Tijd om de 4x4 uit te laden en uit te kuisen. Overal stof! Het heeft dus nog niet genoeg geregend. ’s Middags eten we met de Paters. Het zijn er veel want momenteel is er meeting met alle paters uit Kameroen en Senegal. We ontmoeten onder andere Jan Reinebeau die werkzaam is in het Noorden van Kameroen en waarbij Gert en Veerle (mijn broer en schoonzusje) op bezoek gingen tijdens hun trip doorheen West-Afrika. Hij is meteen geïnteresseerd en vraagt me naar hen. Ook père Toussin, de priester van de naburige parochie in Batouri is nu hier in Yaounde. Een congolees met een roeping in Kameroen.
Na een deugddoende siesta, tesamen in het dubbel bed met t. Suz maken we ons klaar om de 3 zusters te gaan ophalen in de luchthaven Nsimalem. We doorkruisen Yaounde, een bruisende, levendige stad. Niet zo westers als Johannesburg, verre van. De moto’s zijn hier een attractie. Niet zo luidruchtig als bij ons, daarentegen wel ongekende waaghalzen… ongeloofelijk en best heel onvoorspelbaar voor de rest van het verkeer. Over het algemeen vallen de straten en het wegdek mee, al moeten we nu en dan slalommen voor stevige kraters in de weg. Bij regenweer staan deze helemaal blank en zie je ze niet. Uiterst gevaarlijk! Maar t. Suz zou geen missionaris zijn, mocht ze geen schitterende chauffeur zijn. Minutieus ontwijkt ze alle putten.
In de luchthaven moeten we langer wachten dan voorzien omdat de vlucht bijna 3 kwartier vertraging heeft. Nog wat meer meter-metekind tijd. De laatste in de komende week want dan moet de aandacht verdeeld onder 5.
De vertraagde aankomst is hartelijk en opgelucht. Volgens mij is reizen en bij benadering vliegen niet de favoriete hobby van de zusters…?
Al snel zit de koffer van de 4x4 behoorlijk vol. Later zal blijken wat er allemaal verstopt zit in de zware valiezen van de Belgische nonnetjes.
Bij ons vertrek vanuit Yaounde naar Batouri ontdekken we ook hoeveel we eigenlijk wel te laden hebben; grote, zware valiezen, een rugzak, aankopen voor de C.S., nog veel meer andere spullen… Al snel blijkt dat de koffer eigenlijk veel te klein is. Bij onze terugkeer volgende week zullen we nog heel wat moeten meenemen. Frieda en ik proberen de olifant toch in de frigo te krijgen en puzzelen tot de allerlaatste gaatjes gevuld zijn maar de deur nog net dicht kan. Niet meer bewegen en niet te diep ademen…
Rond 9u, na het grote puzzelwerk, begint de tocht naar Batouri. De reis verloopt vlot. Zoals gezegd is t. Suz een goeie chauffeur. Tot een stuk voor Bertoua hebben we macadam. Dat gaat dus als vanzelf. Onderweg wordt veel verteld. Zr. Frieda en Zr. Liesbeth hebben beiden in Zuid-Afrika missiewerk gedaan. We hebben dus een gemeenschappelijk onderwerp om over uit te wisselen. t. Suz leert ons over Kameroen; gebruiken, volkeren, stammen, talen, plaatsen,… veel om in 1 keer te onthouden maar het zal ons beetje bij beetje wel gaan lukken.
Ettelijke reisuren later met menig hobbel en bobbel tijdens het laatste uur zonder macadam, arriveren we in Bertoua. Deze keer is het niet de neveu maar la niece qui est de retour. Maar het mag gezegd, de aandacht gaat eerder naar la mère générale en la nouvelle accompagnère van t. Suz. We worden hartelijk onthaald en mogen aanschuiven aan tafel. De zusters van Bertoua zijn schatjes! Allen of bijna allen zijn congolese. Ze noemen t. Suz ook ‘tante’ omdat zij vinden dat zij als Belgische tante is van hen congolezen. Mooi om horen en zien.
De ontmoeting is echter heel kort want de reis moet nog verder gezet. Vanaf nu enkel nog slechte weg tot in Batouri. Ooit zal het er van komen dat de goede weg wordt doorgetrokken tot hier maar daar is nog niet iedereen van overtuigd (“we hebben geen auto, dus hebben we ook geen goede weg nodig” …En de bus die wat comfortabeler kan rijden? Al over nagedacht?!) en het geld is er waarschijnlijk ook nog niet. Soit, we moeten er over.
Voor het donker (18u30) en vlak voor de regen arriveren we thuis in Batouri, +- 17u. Applaus voor onze chauffeur!
Het ontvangstcomité staat ons op te wachten.
Christophe de kok, Djana / Jacob de gouden duivel-doet-al, Maman Marie huishoudhulp en tuinierster met haar zoontje Michelle, Edwige de studente, Chamberlin de ex-bewoner.
Soyons nous bienvenues! Een warm en hartelijk onthaal met bloemen voor moeder overste en versieringen in huis.
We zijn thuis.
Nu kan het beginnen…
Waar zal ik beginnen?
Ondertussen zijn we bijna 2 weken verder.
Ik heb vandaag in de Centre de Santé (C.S.) gewerkt en ben vroeg thuis omdat er momenteel vergadering is met de coördinateur. Geen vergaderingen voor mij deze 3 maanden, de personeelsvergadering in het Cultureel Centrum van Aartselaar heb ik deze morgend ook aan me voorbij laten gaan. ;-)
Hier zit ik dus. Eindelijk achter mijn computer (mag de tweede van Zr. Frieda lenen om mijn blog bij te houden), op mijn kamertje. Het regent heerlijk buiten.
Nooit gedacht dat ik zo’n fan van regen zou worden. Het is hier warm, heet. De regen koelt dus lekker af. Ik zit wel heel veel binnen maar daar wordt het even broeierig en het duurt nog langer eer de verfrissende koelte onze vertrekken bereikt.
Mijn kamertje; 4 op 5 met een lavabootje en een douche, een kleerkast, mijn bed mét muskietennet - dus bijna zo gezellig als thuis, maar hier alleen in bed :-( -, een schrijftafeltje en een tweede bed dat dienst doet als stockage plek: spullen van t. Suz aangevuld met een deel van mijn bezittingen.
Heel eenvoudig maar gezellig, van mij, beetje ingericht. Een plekje om me rustig terug te trekken tussen mijn leesboeken, tijdschriftjes, yogamat, naaimachine, …
Ik heb zonet een lange broek aangetrokken want met mijn benen onder tafel ben ik een heerlijke prooi voor steekgrage muggen en ander avontuurlijk ongedierte. Het gekke is dat ik er altijd stevige beten aan overhoud vlak na de aanval. Nadien verkleinen ze, kriebelen ze lang en na 5 dagen verdwijnen ze stilaan. Het goede nieuws; kriebelende muggenbeten zijn niet van malariamuggen. Laat maar komen dus! ;-)
Schijnbaar is de incubatieperiode van malaria 2 weken, ik zal het dus vanaf volgende week pas kunnen ondervinden, mocht ik toch al overmeesterd zijn door een stiekemerd. Maar ik neem plichtsbewust 3 maal daags mijn 2 druppeltjes eucalyptus en hoop dus ondertussen zo’n reukkanon te zijn voor de malariamugjes dat ze me netjes met rust laten. On vera…
Tja, mocht er wat zijn, ik zit bij de bron. Ik tel dagelijks dosissen quinine en coartem dus bij een aanval zal ik snel geholpen zijn.
Bon.
Hoe is het begonnen en hoe ben ik hier geraakt?
Jullie zitten vast op een verhaaltje te wachten…
Het allerbegin was de vlucht met Royal Air Maroc, eerst naar Casablanca – Marokko, dan overstappen en verder naar Douala – Kameroen.
Geen enkel probleem, hooguit een halfuurtje vertraging maar alles prima. Tijdens de tussenlanding ontmoet ik een Belg die in Yaounde woont en werkt voor Unesco. Guy blijkt getrouwd te zijn met Lebo uit Botswana. In juli verhuizen ze naar Zimbabwe. Een gezellige ontmoeting en onze verhalen doden de tijd. In het vliegtuig op verschillende plaatsen, scheiden onze wegen. De vlucht is nog niet half bezet dus extra ruimte is een luxe. Een slaapje voor we om middernacht landen verkwikt me. Vol goede moed verlaat ik het vliegtuig en betreed ik Kameroenese grond. Spannend! Een klamme doffe warmte glijdt over me. Douala is heet. De Kameroenese in de Ambassade in Brussel had het me gezegd. Het klopt.
Geen wachtrijen en een snelle paspoortcontrole brengen me al snel in de grote ontvangstzaal waar ook onze bagage op de band rolt. Meteen wordt ik benaderd door 2 bereidwillige Kameroenezen; “dat ik aan deze kant van de band moet komen staan en geef je bagage-ticketje maar,...” Toeval wil dat dit niet mijn eerste vliegtuigreisje is en ik bovendien ook sterk en zelfstandig genoeg ben om mijn bagage uit te zoeken, van de band op mijn trolley te leggen en zelfverzekerd richting uitgang te wandelen. Niet meteen scoren bij de 2 kerels die hoopten een extraatje hieraan te verdienen. Algauw wordt ik begroet door een Kameroenese in douane-uniform; “of ze mijn bagage-ticketje mag zien?” “jij wel”, denk ik bij mezelf, “zolang je me maar geen geld afhandig wil maken”. Niet dus. Als een fluitje van een ‘cefa’ (CFA, munteenheid van Kameroen) loods ik een naaimachine, 2 nieuwe digitale fototoestellen en de rest van mijn bagage mijn nieuwe thuisland binnen.
Gebrand om tante Suzanne te groeten en ontmoeten, rijd ik de grote zaal uit en sta ik buiten, bijna letterlijk op de stoep. Geen nonnetje te bespeuren…???
Enkele snelle Kameroenezen komen ‘la blanche’ een halfuur na middernacht hun nieuwste modellen gsm’s aanbieden, een volgende wil me een telefoonkaart verkopen. Dit alles heb ik echter zelf op zak. Pas de chance, mes amis. Een veiligheidsbewaker komt op me af; “wie ik zoek? En of ik haar best niet even bel?” Geen antwoord… de man vraagt me het telefoonnummer en probeert zelf. Geen reactie. Wacht. Ik heb nog een tweede nummer van t. Suz. “Waar ben je? Ik ben aangekomen. Ik sta buiten bij een veiligheidsbewaker. Binnen? Ik heb je niet gezien!” Luttele seconden later stapt ‘tante nonneke’ het gebouw buiten. “ilsje!!! Welkom!”
Een hete, zonder airco (gelukkig hadden we die op onze sobere kamer bij de paters Spiritijnen in Douala) niet te verdragen nacht later klaar om rond 6u30 te vertrekken naar Yaounde. Vanavond om 16u40 landen zuster overste – Lieve, Missieverantwoordelijke – zr. Liesbeth en nieuwe compagnon voor t. Suz. – zr. Frieda op de luchthaven van Yaounde. Rijden dus.
Als co-piloot ben ik van weinig nut om in de juiste richting de stad te verlaten. Gelukkig zijn we vroeg genoeg vertrokken en begint het mierennest nog maar stilaan in actie te komen. We kunnen dus nog makkelijk manoevreren en onze directie nu en dan bijsturen. Volgens eenieder die op dit vroege uur al op pad is en we de weg vragen, ligt Yaounde in een andere windrichting maar de meesten zijn het wel roerend eens dat het ‘tout droit’ is. Gelukkig herkent t. Suz enkele punten in de stad. Gelukkig want verder geen enkele pijl te bespeuren. Eens de stad uit is het effectief altijd rechtdoor en doorklieven we een mooi groen landschap dat om de enkele kilometers langs de weg bezaaid ligt met huisjes, stalletjes en bedrijvigheid.
Afrikaanse begroeiing die duidelijk vruchtbaarheid weergeeft een teken van voldoende neerslag en goede bodem. Een groot verschil met de Zuid-Afrikaanse savanne en semi woestijn ten westen van Johannesburg. Voorlopig nog geen al te grote shock. Het is dan ook niet mijn eerste keer op Afrikaanse bodem.
Onderweg veel te vertellen, vragen, uitwisselen, … Gezellig die metekind-meter tijd.
Een croissantje als ontbijt onderweg in Edea.
Rond 10u30 arriveren we in Yaounde bij de Paters van Scheut in de wijk Mvolye. Een groot complex met veel slaapmogelijkheid, tuintjes tussen de chalets (per 4 kamers een gebouwtje), vergaderruimtes, een kapel, het hoofdgebouw met de eetzaal. Het lijkt hier een beetje op een religieuze Centerparks Basic (ofte 1 ster* voor het stromend water en de electriciteit). Vanop het hoogste balkon in het achterste gebouw is er een mooi zicht over Yaounde. Mvolye ligt op een heuvel net ietsje lager dan de basiliek van Yaounde. Een Scherpenheuvelgevoel overvalt me.
We zijn heel goed op tijd gearriveerd. Tijd om de 4x4 uit te laden en uit te kuisen. Overal stof! Het heeft dus nog niet genoeg geregend. ’s Middags eten we met de Paters. Het zijn er veel want momenteel is er meeting met alle paters uit Kameroen en Senegal. We ontmoeten onder andere Jan Reinebeau die werkzaam is in het Noorden van Kameroen en waarbij Gert en Veerle (mijn broer en schoonzusje) op bezoek gingen tijdens hun trip doorheen West-Afrika. Hij is meteen geïnteresseerd en vraagt me naar hen. Ook père Toussin, de priester van de naburige parochie in Batouri is nu hier in Yaounde. Een congolees met een roeping in Kameroen.
Na een deugddoende siesta, tesamen in het dubbel bed met t. Suz maken we ons klaar om de 3 zusters te gaan ophalen in de luchthaven Nsimalem. We doorkruisen Yaounde, een bruisende, levendige stad. Niet zo westers als Johannesburg, verre van. De moto’s zijn hier een attractie. Niet zo luidruchtig als bij ons, daarentegen wel ongekende waaghalzen… ongeloofelijk en best heel onvoorspelbaar voor de rest van het verkeer. Over het algemeen vallen de straten en het wegdek mee, al moeten we nu en dan slalommen voor stevige kraters in de weg. Bij regenweer staan deze helemaal blank en zie je ze niet. Uiterst gevaarlijk! Maar t. Suz zou geen missionaris zijn, mocht ze geen schitterende chauffeur zijn. Minutieus ontwijkt ze alle putten.
In de luchthaven moeten we langer wachten dan voorzien omdat de vlucht bijna 3 kwartier vertraging heeft. Nog wat meer meter-metekind tijd. De laatste in de komende week want dan moet de aandacht verdeeld onder 5.
De vertraagde aankomst is hartelijk en opgelucht. Volgens mij is reizen en bij benadering vliegen niet de favoriete hobby van de zusters…?
Al snel zit de koffer van de 4x4 behoorlijk vol. Later zal blijken wat er allemaal verstopt zit in de zware valiezen van de Belgische nonnetjes.
Bij ons vertrek vanuit Yaounde naar Batouri ontdekken we ook hoeveel we eigenlijk wel te laden hebben; grote, zware valiezen, een rugzak, aankopen voor de C.S., nog veel meer andere spullen… Al snel blijkt dat de koffer eigenlijk veel te klein is. Bij onze terugkeer volgende week zullen we nog heel wat moeten meenemen. Frieda en ik proberen de olifant toch in de frigo te krijgen en puzzelen tot de allerlaatste gaatjes gevuld zijn maar de deur nog net dicht kan. Niet meer bewegen en niet te diep ademen…
Rond 9u, na het grote puzzelwerk, begint de tocht naar Batouri. De reis verloopt vlot. Zoals gezegd is t. Suz een goeie chauffeur. Tot een stuk voor Bertoua hebben we macadam. Dat gaat dus als vanzelf. Onderweg wordt veel verteld. Zr. Frieda en Zr. Liesbeth hebben beiden in Zuid-Afrika missiewerk gedaan. We hebben dus een gemeenschappelijk onderwerp om over uit te wisselen. t. Suz leert ons over Kameroen; gebruiken, volkeren, stammen, talen, plaatsen,… veel om in 1 keer te onthouden maar het zal ons beetje bij beetje wel gaan lukken.
Ettelijke reisuren later met menig hobbel en bobbel tijdens het laatste uur zonder macadam, arriveren we in Bertoua. Deze keer is het niet de neveu maar la niece qui est de retour. Maar het mag gezegd, de aandacht gaat eerder naar la mère générale en la nouvelle accompagnère van t. Suz. We worden hartelijk onthaald en mogen aanschuiven aan tafel. De zusters van Bertoua zijn schatjes! Allen of bijna allen zijn congolese. Ze noemen t. Suz ook ‘tante’ omdat zij vinden dat zij als Belgische tante is van hen congolezen. Mooi om horen en zien.
De ontmoeting is echter heel kort want de reis moet nog verder gezet. Vanaf nu enkel nog slechte weg tot in Batouri. Ooit zal het er van komen dat de goede weg wordt doorgetrokken tot hier maar daar is nog niet iedereen van overtuigd (“we hebben geen auto, dus hebben we ook geen goede weg nodig” …En de bus die wat comfortabeler kan rijden? Al over nagedacht?!) en het geld is er waarschijnlijk ook nog niet. Soit, we moeten er over.
Voor het donker (18u30) en vlak voor de regen arriveren we thuis in Batouri, +- 17u. Applaus voor onze chauffeur!
Het ontvangstcomité staat ons op te wachten.
Christophe de kok, Djana / Jacob de gouden duivel-doet-al, Maman Marie huishoudhulp en tuinierster met haar zoontje Michelle, Edwige de studente, Chamberlin de ex-bewoner.
Soyons nous bienvenues! Een warm en hartelijk onthaal met bloemen voor moeder overste en versieringen in huis.
We zijn thuis.
Nu kan het beginnen…
zaterdag 12 juni 2010
Bien arrivée
bij gebrek aan tijd, internetverbinding en vrije avonduren heb ik tot op heden nog niets kunnen publiceren op mijn blog.
tot op vandaag dus, want het regent! uitgerekend de weersomstandigheid die ik thuis verafschuw, redt me nu voor verdere vertraging en verwaarlozing van publicatie. het moet zo zijn...
als ik spreek over regen, dan bedoel ik niet de miezerige flutneerslag die gemiddeld 9 maanden per jaar uit onze belgische hemelen neerdaalt. ik bedoel dan een stortbui van formaat waar elk zichzelf respecterend wellnessliefhebber aan denkt wanneer hij/zij onder de massagestraal van de ultramoderne jumbojet doucheinstallatie staat.
enfin een victoria fall over de stad, een alles wegspoelende "drash" om het op z'n antwerps te zeggen.
heerlijk! tenminste als je het nu en dan zo warm hebt dat je met heimwee terugdenkt aan onze afgelopen winter. :-)
opgelet! hier gaan we weer, nog niet op volle kracht maar de sluizen zijn weer open.
en tous cas...
ik zit hier dus eindelijk eens aan een (werkende) computer in mvolye een wijk van yaounde waar de paters van scheut hun centrum hebben.
mijn plan is vanaf maandag grondig aan de slag te gaan met uittypen van gebeurtenissen van de eerste week en verder wekelijks te publiceren (naargelang de toegang tot het internet).
superkort samengevat:
alles gaat goed met me.
de eerste week was makkelijk en moeilijk tesamen.
door het bezoek van zuster overste en de missie overste waren we nog een hele week met 5 belgen, dus was de overstap nog niet extreem. een hele week met 5 op stap is echter toch behoorlijk inspannend.
voor het ogenblik zijn tante suzanne (t suz), zr. frieda en ik nog in yaounde. gisteravond hebben we de 2 zusters uitgewuifd op de luchthaven. vandaag was nog een boodschapdag nu we toch eens in de stad zijn. morgenvroeg vetrekken we terug naar batouri.
dus, chèrs amis, "j'espère" dat in batouri alles goed gaat met het internet en er niet te vaak "coupure" van de electriciteit is en dan krijgen jullie zo snel mogelijk mijn eerste indrukken te lezen!
in de hoop dat alles bij jullie goed gaat, wens ik jullie het beste voor de verkiezingen van morgen. laat ze een poepie ruiken!
à bientôt!
je vous embrace très fort
tot op vandaag dus, want het regent! uitgerekend de weersomstandigheid die ik thuis verafschuw, redt me nu voor verdere vertraging en verwaarlozing van publicatie. het moet zo zijn...
als ik spreek over regen, dan bedoel ik niet de miezerige flutneerslag die gemiddeld 9 maanden per jaar uit onze belgische hemelen neerdaalt. ik bedoel dan een stortbui van formaat waar elk zichzelf respecterend wellnessliefhebber aan denkt wanneer hij/zij onder de massagestraal van de ultramoderne jumbojet doucheinstallatie staat.
enfin een victoria fall over de stad, een alles wegspoelende "drash" om het op z'n antwerps te zeggen.
heerlijk! tenminste als je het nu en dan zo warm hebt dat je met heimwee terugdenkt aan onze afgelopen winter. :-)
opgelet! hier gaan we weer, nog niet op volle kracht maar de sluizen zijn weer open.
en tous cas...
ik zit hier dus eindelijk eens aan een (werkende) computer in mvolye een wijk van yaounde waar de paters van scheut hun centrum hebben.
mijn plan is vanaf maandag grondig aan de slag te gaan met uittypen van gebeurtenissen van de eerste week en verder wekelijks te publiceren (naargelang de toegang tot het internet).
superkort samengevat:
alles gaat goed met me.
de eerste week was makkelijk en moeilijk tesamen.
door het bezoek van zuster overste en de missie overste waren we nog een hele week met 5 belgen, dus was de overstap nog niet extreem. een hele week met 5 op stap is echter toch behoorlijk inspannend.
voor het ogenblik zijn tante suzanne (t suz), zr. frieda en ik nog in yaounde. gisteravond hebben we de 2 zusters uitgewuifd op de luchthaven. vandaag was nog een boodschapdag nu we toch eens in de stad zijn. morgenvroeg vetrekken we terug naar batouri.
dus, chèrs amis, "j'espère" dat in batouri alles goed gaat met het internet en er niet te vaak "coupure" van de electriciteit is en dan krijgen jullie zo snel mogelijk mijn eerste indrukken te lezen!
in de hoop dat alles bij jullie goed gaat, wens ik jullie het beste voor de verkiezingen van morgen. laat ze een poepie ruiken!
à bientôt!
je vous embrace très fort
donderdag 29 april 2010
Kameroen
Wensen zijn voorgevoelens van hetgeen je in staat bent daadwerkelijk te realiseren. (Goethe)
Mus spreidt haar vleugels binnenkort nogmaals over het afrikaanse continent.
In Kameroen strijk ik 3 maanden neer.
(juni - juli - augustus)
Mijn tante én meter én nonneke woont en werkt ongeveer 10 jaar in Batouri - Kameroen (daar voor bijna 20 jaar in Congo).
Als kleine meid beloofde ik haar al dat ik haar zou gaan bezoeken en mee zou helpen bij haar bezigheden. Ze is verantwoordelijke voor het ziekenhuis en coördineert de bouw van enkele kraamklinieken in de regio.
Nu is het dus zo ver! Ik ga vertrekken. Wat me allemaal te wachten en te doen staat, weet ik nog niet.
Eén ding is zeker, de mus-naaimachine gaat mee!
vanaf 3 juni meer avontuurlijk nieuws...
donderdag 13 augustus 2009
de reis, het pad,... niet de bestemming
terug thuis...
een heerlijk weerzien met stef, eindelijk. de reunie voelt zo natuurlijk na 4 en een half weken scheiding.
er valt natuurlijk veel te ontdekken, tenslotte gebeurt en verandert er wel wat gedurende meer dan een maand. spannend dus en fijn. maar ook heel vertrouwd en aangenaam, dus heel comfortabel om weer 'thuis' te zijn in het gezelschap van mijn soulmate. we zijn dan ook nooit echt alleen geweest. heerlijk toch!
maar vooraleer dat heerlijk weerzien te kunnen ervaren nog een zeer stevig reisschema om van het eiland tot in brussel te komen...
maar ook dat overleefd een mens.
na zoveel dagen intensief yoga beoefenen en regelmatig mediteren, wordt je iets beter in de kracht van het nu - het leven in het moment. dat helpt enorm als je zo'n stevige reis voor de boeg hebt.
eerst de boot.
de golven, de horizon, de zonsondergang, het voelen van de wind door je haren, het verdwijnen van ko phanang uit het zicht, afscheid van hele mooie dagen; de deugddoende yoga, de inspirerende nieuwe vrienden, het culinair-orgastisch vegetarische eten, het warme maar met de zeewind superaangename weer, sommige blue lagoon-lijkende stranden, de elastische tijd, ...
dan de bus.
op weg naar het station, suratthani by night, eten op straat, drankvoorraad aankopen voor de komende 12 uren trein, wachten in het station, 1 uur vertraging...
heerlijke treinbedden, gordijntjes voor elk bedje, de kadans over spoorbiels, een heerlijke nachtrust, het glijden door thaise landschappen, rijstvelden, bananenbomen, kleine stationnetjes, ochtendlijke marktrituelen, de ganse familie op een bromfiets, wemelende mieren in het ochtendverkeer, binnen frisse airco, buiten zwoele warmte...
en dan eindelijk bangkok.
het hartelijke weerzien in en met de hoofdstad, de laatste solo rit op de tuktuk - toch nog beetje wringen met al die bagage ;-), de laatste vruchtbare shopping, het laatste avondmaal - pad thai - op straat, het droeve afscheid maar mogelijk niet voor altijd, ...
een heerlijk weerzien met stef, eindelijk. de reunie voelt zo natuurlijk na 4 en een half weken scheiding.
er valt natuurlijk veel te ontdekken, tenslotte gebeurt en verandert er wel wat gedurende meer dan een maand. spannend dus en fijn. maar ook heel vertrouwd en aangenaam, dus heel comfortabel om weer 'thuis' te zijn in het gezelschap van mijn soulmate. we zijn dan ook nooit echt alleen geweest. heerlijk toch!
maar vooraleer dat heerlijk weerzien te kunnen ervaren nog een zeer stevig reisschema om van het eiland tot in brussel te komen...
maar ook dat overleefd een mens.
na zoveel dagen intensief yoga beoefenen en regelmatig mediteren, wordt je iets beter in de kracht van het nu - het leven in het moment. dat helpt enorm als je zo'n stevige reis voor de boeg hebt.
eerst de boot.
de golven, de horizon, de zonsondergang, het voelen van de wind door je haren, het verdwijnen van ko phanang uit het zicht, afscheid van hele mooie dagen; de deugddoende yoga, de inspirerende nieuwe vrienden, het culinair-orgastisch vegetarische eten, het warme maar met de zeewind superaangename weer, sommige blue lagoon-lijkende stranden, de elastische tijd, ...
dan de bus.
op weg naar het station, suratthani by night, eten op straat, drankvoorraad aankopen voor de komende 12 uren trein, wachten in het station, 1 uur vertraging...
heerlijke treinbedden, gordijntjes voor elk bedje, de kadans over spoorbiels, een heerlijke nachtrust, het glijden door thaise landschappen, rijstvelden, bananenbomen, kleine stationnetjes, ochtendlijke marktrituelen, de ganse familie op een bromfiets, wemelende mieren in het ochtendverkeer, binnen frisse airco, buiten zwoele warmte...
en dan eindelijk bangkok.
het hartelijke weerzien in en met de hoofdstad, de laatste solo rit op de tuktuk - toch nog beetje wringen met al die bagage ;-), de laatste vruchtbare shopping, het laatste avondmaal - pad thai - op straat, het droeve afscheid maar mogelijk niet voor altijd, ...
zondag 9 augustus 2009
afscheid & terugkeer
ok, dit is het.
ik zit hier voor de laatste keer achter de computer in het anande resort.
heb vanmorgen mijn laatste yogaclass meegedaan.
stilaan neem ik van iedereen afscheid en doe ik alles voor een laatste keer.
ik blijf het pakken van mijn rugzak maar uitstellen maar dat zal seffes toch moeten gebeuren.
na alle emoties en evoluties vind ik het jammer om hier weg te gaan maar ben ik ook wel een beetje gebrand om weer naar huis te komen.
rond 16u neem ik een taxi naar tongsala daar neem ik om 17u de boot naar turasani. dan de bus op naar 't station, vermoedelijke aankomst tussen 20u & 20u30. nog 3 uurtjes tussentijd en dan akkeakketuuttuut naar bangkok.
11u15 terug in de big city, nog een dagje rondkuieren en shoppen.
tegen 21u inchecken in de luchthaven en dan over istanboel naar brussel.
het einde is in zicht.
ik kom eraan...
dikke knuffels xxx
ik zit hier voor de laatste keer achter de computer in het anande resort.
heb vanmorgen mijn laatste yogaclass meegedaan.
stilaan neem ik van iedereen afscheid en doe ik alles voor een laatste keer.
ik blijf het pakken van mijn rugzak maar uitstellen maar dat zal seffes toch moeten gebeuren.
na alle emoties en evoluties vind ik het jammer om hier weg te gaan maar ben ik ook wel een beetje gebrand om weer naar huis te komen.
rond 16u neem ik een taxi naar tongsala daar neem ik om 17u de boot naar turasani. dan de bus op naar 't station, vermoedelijke aankomst tussen 20u & 20u30. nog 3 uurtjes tussentijd en dan akkeakketuuttuut naar bangkok.
11u15 terug in de big city, nog een dagje rondkuieren en shoppen.
tegen 21u inchecken in de luchthaven en dan over istanboel naar brussel.
het einde is in zicht.
ik kom eraan...
dikke knuffels xxx
zaterdag 8 augustus 2009
the struggle & het genieten
maandag 3 augustus
start van een nieuwe yoga week.
eerste ochtendsessie die ik bijwoon. het beoefenen van de yoga voelt fijn, vertrouwd, geruststellend, ontspannen. het leggen van contacten daarentegen vraagt veel inspanning. het loopt niet zo vlot.
caroline kom ik als eerste weer tegen. korte begroeting, goed geslapen...? bij de inschrijving wordt opgemerkt dat er veel belgen deelnemen aan de yogalessen. ik heb er nog geen een ontdekt, laat staan gesproken.
tegen 11 u een hapje eten, ik vraag of ik me bij 2 meisjes uit zweden mag zetten. een fijne babbel. de ene into yoga, de andere hangt terwijl in haar hangmat en de rest van de tijd liggen ze aan het zwembad. ik vang ook op dat er in de kamer over me een vlaams meisje zit. ze is vandaag met een detoxkuur begonnen. ze zal dus ook dicht in de buurt blijven, maar we hebben nog geen contact gelegd.
na m'n heerlijke falefelburger met houmous, onderneem ik een strandwandeling. zie het niet zo zitten vandaag weer uren in mijn hangmat te hangen of meten te stranden aan het zwembad. beetje beweging en zeelucht zal me goed doen. misschien dat de wind mijn gedachten ook wat uitwaait?
ondertussen zit ik wat te schrijven op het strand, daarna vat ik de terugtocht weer aan. het valt me op dat ik nog veel bezig ben met TIJD en dan vooral met hoe deze op te vullen. niks moet, alles kan en toch ben ik niet helemaal ontspannen, de vraag of ik meer moet ondernemen, werpt zich meermaals op. wat voor 'zinnigs' kan en zou ik moeten doen wanneer ik geen yoga doe? hoe spendeer ik mijn verblijf hier nuttig? hoe ontsnap ik aan mezelf? ;-)
is het dat? is het echt zo eng om helemaal alleen met jezelf te zijn? een boekje bij de hand helpt alvast zodat de vragen neergeschreven kunnen worden.
het antwoord...? is er dat? en als het er is, wil ik het dan echt weten?
op de terugweg zal het nog eens goed mogen waaien... ;-)
uiteindelijk ben ik net op tijd terug voor het hier als gek begint te regenen. geen ophouden aan, bakken uit de hemel, alles door en door nat.
mijn eerste regenbui die ik tijdens de dag meemaak.
om 16u weer yogales; 12 zonnegroeten, verschillende asanas, meditatie en diepe relaxatie. kan ik me nog meer rust voorstellen?
de strandwandeling en de regenbui hebben alvast een deeltje van mijn muizenissen doen opwaaien en wegspoelen, maar lang niet allemaal.
de avond wordt vervolgd met een lezing over vegetarisme. voor mij niet zo heel veel nieuws onder de zon.
terug op mijn kamertje grijp ik opnieuw naar mijn vertrouwde 'troost'kanalen. gsm in de aanslag, berichtjes van en naar belgie doorkruisen opnieuw het luchtruim.
goddank voor deze fenomenale uitvinding! en bedankt aan de sms'ers!
ik vond gister troost bij de synchrone meditatie met stef. vandaag doen we het opnieuw, een kleine houvast, een grote steun.
dinsdag 4 - woensdag 5 - donderdag 6 augustus
is het mijn stilaan hersteld zelfvertrouwen, of het wennen aan de omgeving, de intensieve yoga, het stukje bij beetje loslaten van de focus op sociaal contact en zelfbescherming...???
er verandert stilaan iets. er komt meer contact, zonder heel hard naar te zoeken of moeite voor te doen.
na de yogales samen ontbijten met 2 brazilaanse madammen, daarna praatje met de zweedse meisjes, dan op terras bij mijn vlaamse overbuurvrouw. een helse stortbui dwingt ons zelfs samen in haar kamer. na de regen enkele tevergeefse pogingen op het internet. en alweer tijd voor de namiddag yogasessie. time flies! :-) wie had dat ooit gedacht?
de avondlezingen zijn ook elke keer interessant. en zo vliegt de dag voorbij.
woensdag herhaalt zich hetzelfde fenomeen, de tijd tussen 2 yogasessies lijkt korter (ik zou bijna durven schrijven, te kort) te worden.
eindelijk op internet (voor de eerste indrukken op ko phangan - de post van woensdag dus) zoals jullie toen konden zien heb ik hard gewerkt om mijn blog wat bij te werken.
ben heel erg blij dat ik hier ondertussen wat luchtigere woorden kan neertypen.
de confrontatie was groot.
niet dat ik ondertussen alles overwonnen heb - ben nog niet echt weggeweest van het resort en de school (moet dat?) - maar voel me veel vrijer in mijn hoofd.
voor sommigen is dit waarschijnlijk ook allemaal wat teveel van het goede om dit proces helemaal mee te doorleven. never mind.
ik ben blij dat ik het eens kan ventileren. beetje exhibitionistisch zeker? ;-)
dus na de downs nu eindelijk wat ups. hen die ik verjaagd heb, zijn nu terug wat save met positieve verhalen. de evolutie is alleszins fascinerend. ik heb hier geen detox nodig, ik reinig dag na dag mijn gedachten.
donderdag: FULL MOON, dus parties op de zuidstranden van het eiland. agama yoga doet fullmoonmeditatie. de illusie dat ik geen terugreis naar bangkok hoefde te boeken en ik misschien vanzelf terug zou zweven is ondertussen al doorprikt. het was niet zo intens of spectaculair dan ik gedacht had maar niettemin een leuke ervaring.
ondertussen heb ik sacha uit engeland leren kennen. een ongeloofelijke madam. het klikte vanaf het eerste moment (en ik zette de eerste stap, toen ik alleen en vol zelfvrtrouwen in het restaurant mijn eten bestelde :-)) ze detoxt hier. we maken veel plezier, hebben ook al zeer serieuze gesprekken gehad. na de fullmoonmeditatie waren we blij dat we met mekaar konden wisselen van gedachten en doen dat ook vaak kritisch over andere dingen hier in de school.
morgen na de vrijwilligersbijdrage (karma yoga)(meehelpen bij het beplanten van de tuin aan de nieuwe yogahallen) trekken we samen eropuit om het eiland te verkennen. wordt vast veel fun!
voor hen die zich vragen beginnen te stellen. mijn naam is nog steeds ilse, ik draag nog steeds (gewone) kleren, eet alleen wat minder vis en veel veggie en experimenteerde 1 dag raw vegan, denk en doe nog steeds hetzelfde maar geniet van de yogasessies en haal het mijne uit de lezingen.
een avontuur als een ander. zeer interessant, rustgevend en inspirerend, maar absoluut nog met beide voeten op de grond!
en ben content :-)
het begint nu te korten.
maandagnamiddag verlaat ik het eiland en neem ik de nachttrein naar bangkok. nog een dagje in de chaos, tempelbezoek, thai massage, shopping op kao sanroad,... en tegen 21u naar de luchthaven. dinsdagavond 23u30 take off for belgium...
see you all very soon!
love you lots! x
start van een nieuwe yoga week.
eerste ochtendsessie die ik bijwoon. het beoefenen van de yoga voelt fijn, vertrouwd, geruststellend, ontspannen. het leggen van contacten daarentegen vraagt veel inspanning. het loopt niet zo vlot.
caroline kom ik als eerste weer tegen. korte begroeting, goed geslapen...? bij de inschrijving wordt opgemerkt dat er veel belgen deelnemen aan de yogalessen. ik heb er nog geen een ontdekt, laat staan gesproken.
tegen 11 u een hapje eten, ik vraag of ik me bij 2 meisjes uit zweden mag zetten. een fijne babbel. de ene into yoga, de andere hangt terwijl in haar hangmat en de rest van de tijd liggen ze aan het zwembad. ik vang ook op dat er in de kamer over me een vlaams meisje zit. ze is vandaag met een detoxkuur begonnen. ze zal dus ook dicht in de buurt blijven, maar we hebben nog geen contact gelegd.
na m'n heerlijke falefelburger met houmous, onderneem ik een strandwandeling. zie het niet zo zitten vandaag weer uren in mijn hangmat te hangen of meten te stranden aan het zwembad. beetje beweging en zeelucht zal me goed doen. misschien dat de wind mijn gedachten ook wat uitwaait?
ondertussen zit ik wat te schrijven op het strand, daarna vat ik de terugtocht weer aan. het valt me op dat ik nog veel bezig ben met TIJD en dan vooral met hoe deze op te vullen. niks moet, alles kan en toch ben ik niet helemaal ontspannen, de vraag of ik meer moet ondernemen, werpt zich meermaals op. wat voor 'zinnigs' kan en zou ik moeten doen wanneer ik geen yoga doe? hoe spendeer ik mijn verblijf hier nuttig? hoe ontsnap ik aan mezelf? ;-)
is het dat? is het echt zo eng om helemaal alleen met jezelf te zijn? een boekje bij de hand helpt alvast zodat de vragen neergeschreven kunnen worden.
het antwoord...? is er dat? en als het er is, wil ik het dan echt weten?
op de terugweg zal het nog eens goed mogen waaien... ;-)
uiteindelijk ben ik net op tijd terug voor het hier als gek begint te regenen. geen ophouden aan, bakken uit de hemel, alles door en door nat.
mijn eerste regenbui die ik tijdens de dag meemaak.
om 16u weer yogales; 12 zonnegroeten, verschillende asanas, meditatie en diepe relaxatie. kan ik me nog meer rust voorstellen?
de strandwandeling en de regenbui hebben alvast een deeltje van mijn muizenissen doen opwaaien en wegspoelen, maar lang niet allemaal.
de avond wordt vervolgd met een lezing over vegetarisme. voor mij niet zo heel veel nieuws onder de zon.
terug op mijn kamertje grijp ik opnieuw naar mijn vertrouwde 'troost'kanalen. gsm in de aanslag, berichtjes van en naar belgie doorkruisen opnieuw het luchtruim.
goddank voor deze fenomenale uitvinding! en bedankt aan de sms'ers!
ik vond gister troost bij de synchrone meditatie met stef. vandaag doen we het opnieuw, een kleine houvast, een grote steun.
dinsdag 4 - woensdag 5 - donderdag 6 augustus
is het mijn stilaan hersteld zelfvertrouwen, of het wennen aan de omgeving, de intensieve yoga, het stukje bij beetje loslaten van de focus op sociaal contact en zelfbescherming...???
er verandert stilaan iets. er komt meer contact, zonder heel hard naar te zoeken of moeite voor te doen.
na de yogales samen ontbijten met 2 brazilaanse madammen, daarna praatje met de zweedse meisjes, dan op terras bij mijn vlaamse overbuurvrouw. een helse stortbui dwingt ons zelfs samen in haar kamer. na de regen enkele tevergeefse pogingen op het internet. en alweer tijd voor de namiddag yogasessie. time flies! :-) wie had dat ooit gedacht?
de avondlezingen zijn ook elke keer interessant. en zo vliegt de dag voorbij.
woensdag herhaalt zich hetzelfde fenomeen, de tijd tussen 2 yogasessies lijkt korter (ik zou bijna durven schrijven, te kort) te worden.
eindelijk op internet (voor de eerste indrukken op ko phangan - de post van woensdag dus) zoals jullie toen konden zien heb ik hard gewerkt om mijn blog wat bij te werken.
ben heel erg blij dat ik hier ondertussen wat luchtigere woorden kan neertypen.
de confrontatie was groot.
niet dat ik ondertussen alles overwonnen heb - ben nog niet echt weggeweest van het resort en de school (moet dat?) - maar voel me veel vrijer in mijn hoofd.
voor sommigen is dit waarschijnlijk ook allemaal wat teveel van het goede om dit proces helemaal mee te doorleven. never mind.
ik ben blij dat ik het eens kan ventileren. beetje exhibitionistisch zeker? ;-)
dus na de downs nu eindelijk wat ups. hen die ik verjaagd heb, zijn nu terug wat save met positieve verhalen. de evolutie is alleszins fascinerend. ik heb hier geen detox nodig, ik reinig dag na dag mijn gedachten.
donderdag: FULL MOON, dus parties op de zuidstranden van het eiland. agama yoga doet fullmoonmeditatie. de illusie dat ik geen terugreis naar bangkok hoefde te boeken en ik misschien vanzelf terug zou zweven is ondertussen al doorprikt. het was niet zo intens of spectaculair dan ik gedacht had maar niettemin een leuke ervaring.
ondertussen heb ik sacha uit engeland leren kennen. een ongeloofelijke madam. het klikte vanaf het eerste moment (en ik zette de eerste stap, toen ik alleen en vol zelfvrtrouwen in het restaurant mijn eten bestelde :-)) ze detoxt hier. we maken veel plezier, hebben ook al zeer serieuze gesprekken gehad. na de fullmoonmeditatie waren we blij dat we met mekaar konden wisselen van gedachten en doen dat ook vaak kritisch over andere dingen hier in de school.
morgen na de vrijwilligersbijdrage (karma yoga)(meehelpen bij het beplanten van de tuin aan de nieuwe yogahallen) trekken we samen eropuit om het eiland te verkennen. wordt vast veel fun!
voor hen die zich vragen beginnen te stellen. mijn naam is nog steeds ilse, ik draag nog steeds (gewone) kleren, eet alleen wat minder vis en veel veggie en experimenteerde 1 dag raw vegan, denk en doe nog steeds hetzelfde maar geniet van de yogasessies en haal het mijne uit de lezingen.
een avontuur als een ander. zeer interessant, rustgevend en inspirerend, maar absoluut nog met beide voeten op de grond!
en ben content :-)
het begint nu te korten.
maandagnamiddag verlaat ik het eiland en neem ik de nachttrein naar bangkok. nog een dagje in de chaos, tempelbezoek, thai massage, shopping op kao sanroad,... en tegen 21u naar de luchthaven. dinsdagavond 23u30 take off for belgium...
see you all very soon!
love you lots! x
woensdag 5 augustus 2009
2de tussendoortje
typ mijn 'dagboek' met wat delay.
voel me dus ondertussen al heel wat beter.
de verder evolutie volgt nog op de blog, maar ik zit hier vandaag al bijna 2 uur te typen
wees dus niet ongerust.
ik ben van mening dat ik niets hoef achter te houden in mijn evolutie, dus ook de slechte dagen niet. de mooie verhalen zullen dus nog volgen maar 't wordt dik tijd dat ik efkes van dit bakje verdwijn.
tot heel gauw!
ilse x
voel me dus ondertussen al heel wat beter.
de verder evolutie volgt nog op de blog, maar ik zit hier vandaag al bijna 2 uur te typen
wees dus niet ongerust.
ik ben van mening dat ik niets hoef achter te houden in mijn evolutie, dus ook de slechte dagen niet. de mooie verhalen zullen dus nog volgen maar 't wordt dik tijd dat ik efkes van dit bakje verdwijn.
tot heel gauw!
ilse x
dinsdag 4 augustus 2009
thailand - part II: Ko Phangan, agama yogaschool
zondag 2 augustus
op zoek naar rust, innerpeace en yoga.
vrijdagavond rond 18u vat ik mijn lonely travellersavontuur aan.
een bus- en bootreis om u tegen te zeggen waar ik op dit moment liever niet aan terugdenk, maar waar ik later misschien wel de grap of relativiteit van kan inzien. momenteel wordt ik geconcumeerd door onrust, eenzaamheid en onzekerheid. het vraagt bakken energie. in mijn hoofd gonst telkens opnieuw dezelfde vraag; "waarom zo hoognodig alleen, zo ver de uitdaging gaan zoeken? is dit het nu?" als een mantra... en hij werkt... zeer effectief... om mijn zelfbeeld, -vertrouwen en -respect stilaan met de grond gelijk te maken. ben ik darom hier?
NEEN!
zaterdagavond na een dutje en douche en wat smsjes over en weer naar stef verman ik mezelf om nog deel te nemen aan de laatste yogales van de week met daarna nog een lecture. ik herinner me weer waarom ik met yoga begon...
vandaag was er geen yoga - zondag. de dag invullen en ontspannem doorkomen is een helse klus. wat gisteravond of zelfs vanochtend nog fantastisch leek - een godganse dag rusten, luieren en ontspannen - lijkt nu (20u30) een eindeloze tijd. uitslapen rekt de nacht al een beetje, dus verkort de tijd die je actief zou kunnen benutten, alsook langzaam en uitgebreid douchen. garderobe uitkiezen - alsof er veel te kiezen valt uit een trekkersrugzak? - ontbijten in je eentje als enige aan een tafeltje. terug naar de kamer, in de hangmat op m'n terrasje, uren liggen lezen. beetje contact met overbuurvrouw - die binnen uurtje blijkt te vertrekken naar chiang mai?! verder lezen. andere buurvrouw ligt nu ook te lezen. we glimlachen... ze verdwijnt, komt weer terug, trekt bikini aan, verdwijnt weer, keert na enige tijd weer terug, het herhaalt zich nog enkele keren, tot ze zich weer in de hangmat nestelt. nu wordt er wat gezegd. ze blijkt een detoxkuur te doen, een goedgevuld programma van shakes drinken, kruidenpillen slikken, darmspoelingen, massages, sapjes drinken, sauna en ga zo maar door. geen langer interval dan 1.5 uur, dus wel even de tijd voor een babbel. caroline is 22, nederlandse en student cultuurmanagementswetenschappen, of zoiets, in amsterdam. we zitten hier nog samen tot zaterdag. misschien gaan we dan samen wel eens fietsen want dan eindigt haar detox en heeft ze eindelijk wat vrije tijd om iets van het eiland te zien.
ik daarentegen heb hopen tijd. vandaag - zondag. tegen 13u vertrek ik tevoet naar het dichtst bijgelegen "dorpje" voor een 7/11 (supermarkt) en een ATM (geldautomaat) halfuurtje heen, halfuurtje terug. wel wat bekijks want niemand wandelt, alles gebeurt hier met de scooter. dat durf ik echter niet, bovendien vraag ik me af hoeveel dorpjes verder ik dan best zou rijden om mijn tijd te kunnen vullen?! ;-)
om 15u - na een croissantje, soyamelkje en 2 mottige toastboterhammen met smeltkaasplakjes die toch heerlijk smaakten - hang ik opnieuw in mijn hangmat. lulu wang vult momenteel mijn tijd. haar heldere maan kan mijn aandacht enige tijd vasthouden. even vallen mijn ogen toe, ik schrik op van iets vremmds aan mijn hand. een nieuwe vriendin dient zich aan. een hondje nestelt zich bij mij op het terra. aan haar lenigheid te zien, gaat ze haar springende vriendjes overal te lijf. eens passeren bij stef met zijn kammetje zou haar deugd doen ;-)
daar is caroline weer. opnieuw wat tijd voor een babbel. reisverhalen gaan makkelijk van de hand. ondertussen valt de avond. misschien toch tijd om nog eens iets te eten? alleen dan, want caroline detoxt...
ik ga voor de vertrouwde padthai. als enige aan een tafeltje. algauw krijg ik gezelschap van een klagende poes. ik raak niet verder dan de helft van mijn bord. thaise hitte en belgische eenzaamheid beinvloeden de eetlust.
in die golf van eenzaamheid trek ik me terug in mijn bloedhete kamertje. smsjes aan en af. bellen we, bellen we niet? stefs goedheid wordt op de proef gesteld. tal van berichtjes leggen razendsnel de afstand belgie-thailand (en terug) af. hierboven heeft het vast even gezinderd...
om 21u (16u belgie) beslissen we samen te mediteren. dat is bij mij al geleden van het einde van mijn eerste week thailand. vanaf toen heeft mijn geest geen bewuste rustpauze meer gehad. vreemd dat ik dan nu een beetje uit mijn lood geslagen ben? ik denk het niet...
maar, oh my big buddha - zoals de thai het zo mooi zeggen - wat is het confronterend om alleen op reis te zijn!
al bij al weet ik dat het goed is wat ik nu doe. dat het een grote stap is en de verwezenlijking van een lang bebroed plan. nu het eindelijk zo ver is, lijkt het opeens allemaal zo zwaar, hard en moeilijk dat meteen terug naar huis geflitst worden nu even een lust zou zijn. maar ben ik daarom helemaal naar hier gekomen? ik denk het niet.
morgen maandag 3 augustua starten de yogalessen weer.
dagen met structuur en bezigheid. tijd voor een ontspannen geest.
misschien wordt het leven hier toch nog mooi? ;-)
op zoek naar rust, innerpeace en yoga.
vrijdagavond rond 18u vat ik mijn lonely travellersavontuur aan.
een bus- en bootreis om u tegen te zeggen waar ik op dit moment liever niet aan terugdenk, maar waar ik later misschien wel de grap of relativiteit van kan inzien. momenteel wordt ik geconcumeerd door onrust, eenzaamheid en onzekerheid. het vraagt bakken energie. in mijn hoofd gonst telkens opnieuw dezelfde vraag; "waarom zo hoognodig alleen, zo ver de uitdaging gaan zoeken? is dit het nu?" als een mantra... en hij werkt... zeer effectief... om mijn zelfbeeld, -vertrouwen en -respect stilaan met de grond gelijk te maken. ben ik darom hier?
NEEN!
zaterdagavond na een dutje en douche en wat smsjes over en weer naar stef verman ik mezelf om nog deel te nemen aan de laatste yogales van de week met daarna nog een lecture. ik herinner me weer waarom ik met yoga begon...
vandaag was er geen yoga - zondag. de dag invullen en ontspannem doorkomen is een helse klus. wat gisteravond of zelfs vanochtend nog fantastisch leek - een godganse dag rusten, luieren en ontspannen - lijkt nu (20u30) een eindeloze tijd. uitslapen rekt de nacht al een beetje, dus verkort de tijd die je actief zou kunnen benutten, alsook langzaam en uitgebreid douchen. garderobe uitkiezen - alsof er veel te kiezen valt uit een trekkersrugzak? - ontbijten in je eentje als enige aan een tafeltje. terug naar de kamer, in de hangmat op m'n terrasje, uren liggen lezen. beetje contact met overbuurvrouw - die binnen uurtje blijkt te vertrekken naar chiang mai?! verder lezen. andere buurvrouw ligt nu ook te lezen. we glimlachen... ze verdwijnt, komt weer terug, trekt bikini aan, verdwijnt weer, keert na enige tijd weer terug, het herhaalt zich nog enkele keren, tot ze zich weer in de hangmat nestelt. nu wordt er wat gezegd. ze blijkt een detoxkuur te doen, een goedgevuld programma van shakes drinken, kruidenpillen slikken, darmspoelingen, massages, sapjes drinken, sauna en ga zo maar door. geen langer interval dan 1.5 uur, dus wel even de tijd voor een babbel. caroline is 22, nederlandse en student cultuurmanagementswetenschappen, of zoiets, in amsterdam. we zitten hier nog samen tot zaterdag. misschien gaan we dan samen wel eens fietsen want dan eindigt haar detox en heeft ze eindelijk wat vrije tijd om iets van het eiland te zien.
ik daarentegen heb hopen tijd. vandaag - zondag. tegen 13u vertrek ik tevoet naar het dichtst bijgelegen "dorpje" voor een 7/11 (supermarkt) en een ATM (geldautomaat) halfuurtje heen, halfuurtje terug. wel wat bekijks want niemand wandelt, alles gebeurt hier met de scooter. dat durf ik echter niet, bovendien vraag ik me af hoeveel dorpjes verder ik dan best zou rijden om mijn tijd te kunnen vullen?! ;-)
om 15u - na een croissantje, soyamelkje en 2 mottige toastboterhammen met smeltkaasplakjes die toch heerlijk smaakten - hang ik opnieuw in mijn hangmat. lulu wang vult momenteel mijn tijd. haar heldere maan kan mijn aandacht enige tijd vasthouden. even vallen mijn ogen toe, ik schrik op van iets vremmds aan mijn hand. een nieuwe vriendin dient zich aan. een hondje nestelt zich bij mij op het terra. aan haar lenigheid te zien, gaat ze haar springende vriendjes overal te lijf. eens passeren bij stef met zijn kammetje zou haar deugd doen ;-)
daar is caroline weer. opnieuw wat tijd voor een babbel. reisverhalen gaan makkelijk van de hand. ondertussen valt de avond. misschien toch tijd om nog eens iets te eten? alleen dan, want caroline detoxt...
ik ga voor de vertrouwde padthai. als enige aan een tafeltje. algauw krijg ik gezelschap van een klagende poes. ik raak niet verder dan de helft van mijn bord. thaise hitte en belgische eenzaamheid beinvloeden de eetlust.
in die golf van eenzaamheid trek ik me terug in mijn bloedhete kamertje. smsjes aan en af. bellen we, bellen we niet? stefs goedheid wordt op de proef gesteld. tal van berichtjes leggen razendsnel de afstand belgie-thailand (en terug) af. hierboven heeft het vast even gezinderd...
om 21u (16u belgie) beslissen we samen te mediteren. dat is bij mij al geleden van het einde van mijn eerste week thailand. vanaf toen heeft mijn geest geen bewuste rustpauze meer gehad. vreemd dat ik dan nu een beetje uit mijn lood geslagen ben? ik denk het niet...
maar, oh my big buddha - zoals de thai het zo mooi zeggen - wat is het confronterend om alleen op reis te zijn!
al bij al weet ik dat het goed is wat ik nu doe. dat het een grote stap is en de verwezenlijking van een lang bebroed plan. nu het eindelijk zo ver is, lijkt het opeens allemaal zo zwaar, hard en moeilijk dat meteen terug naar huis geflitst worden nu even een lust zou zijn. maar ben ik daarom helemaal naar hier gekomen? ik denk het niet.
morgen maandag 3 augustua starten de yogalessen weer.
dagen met structuur en bezigheid. tijd voor een ontspannen geest.
misschien wordt het leven hier toch nog mooi? ;-)
Op doorreis naar Ko Chang
Na mijn laatste internetsessie dacht ik braaf en slim te zijn en kroop ik stilletjes in bed in de kamer waar liesbeth al sinds 20:30 in dromenland verkeerde.
De trekking was vermoeiend geweest qua inspanning maar vooral door de hitte EN door mijn wankele toestand sinds het innemen van de malariatabletten. Eens goed slapen zou me deugd doen en dus ook een wijze beslissing zijn.
Uit gewoonte en vooral om af te koelen nam ik eerst nog een koude douche - al had het water best nog wat kouder gemogen... onwaarschijnlijk hoe liesbeth al enkele uren in een diepe slaap verzonken was. hoewel ik twijfelde of ik toch ook niet nog even de stad in zou trekken naar de rest van de groep die zich vast goed amuseerde, koos ik voor de optie van mijn gezond verstand en ging ik voor de horizontale positie. Met wat belgische muziek op de oren om het geluid van de onontbeerlijke ventilator te temperen, vertrok ik naar dromenland. (+/- 23u45)
Big Buddha mag weten waarom, maar om 1u30 was ik alweer klaarwakker, badend in het zweet, exploderend van de hitte die van binnen naar buiten wou. Heel gek, maar ik zit er wel mee...
dan nog maar eens onder de douche en naar toilet. liebeth slaapt onverstoord verder. opnieuw wat muziek op de oren. het truckje werkt deze keer niet. +/- 2u, dus 22u in belgie, even smsen naar het thuisfront. evie vertrekt naar de zomerbar in antwerpen. stef zit na een lange wandeldag met juani op z'n hollands terrasje. ik kan de slaap niet vatten. nog wat parovitta's tegen een nachtelijk hongertje, de wakkere toestand houdt aan. gestommel in de gang, gelach en wensen voor een goede nachtrust... in het nederlands - 2u30 - de feestvierders van onze groep zijn thuis. ik ben klaarwakker. had dus toch beter voor de feestoptie gekozen!?
uren voor de wekker sta ik alweer onder een koude douche. wanneer mijn bed helemaal vol ligt met de inhoud van mijn rugzak en ik aan de inpakpuzzel wil beginnen, ontwaakt liesbeth langzaamaan uit een diepe slaap. een vlekkeloze nacht, 1 vlot parcours zonder nachtelijke interrupties, fris als een hoentje. ze kan er maar deugd van hebben!
tegen 7u40 wordt er op onze hotelkamerdeur geklopt. 2 thaise dametjes zijn er met onze op maat gemaakte spullen. 1 van de 2 murwt zich nog bij in onze kamer en dringt aan op een pasbeurt. tussen alle rommel en vuile kleren kruipen we in onze nieuwe garderobes. alsof we klaar zijn voor de suite van een prachtig trouwfeest. de nacht kan dus toch nog mooi eindigen ;-) (hier zijn het dus geen pompoenen om 12u en kan je dus wel in een prinses veranderen. geen feestjes in augustus? i'll be there ;-))
de topjes zitten als gegoten en zijn minutieus afgewerkt. de broek staat achteraan mijn taille wat te ver open. ik voeldoe dan ook niet aan de thaise pasvormen, in afrika daarentegen pas ik beter bij de vrouwelijke idealen... al zou ik er nog wat harder moeten oefenen ;-)
anyway, little thai lady verdwijnt opnieuw met mijn broek. om 11u moeten we vandaag uit onze kamers, om 10u55 staat ze opnieuw aan de deur. het wordt even heel stil: de broek gaat niet over mijn heupen..., of toch? geen zin om ze bij de 2de pasbeurt al aan flarden te trekken. van al het rugzak pakken sta ik wel een beetje in het zweet, even rustig ademhalen. daar gaat ie. de stralend zijden turkooisen broek past perfect. een iets langere rits was een oplossing geweest maar daar zijn ze hier niet op voorzien.
een goeie motivatie dus om thuis geen gram meer bij te komen... :-)
na de ochtendrituelen en het verlaten van onze kamers, duiken we nog een laatste keer chiang mai in bij wijze van afscheid. vanavond stappen we de nachttrein op naar bangkok, vanwaaruit we onmiddellijk verder reizen naar het eiland ko chang.
we verkennen chinatown nog even, pikken nog een tempel en een waanzinnige chinese "innovation" mee. primitiever dan de onze, dat wel, echt op zijn oosters maar super fascinerend: van offermaterialen over kleding, kruiden, vuurwerk, voeding, noem het en het is hier ergens te verkrijgen, al zal je even zoet zijn met het te vinden.
na dit chinese bad keren we stilaan terug naar de guesthouse, onderweg begint het te motregenen. ik ben in mijn nopjes, eindelijk wat verkoeling...
van aan de guesthouse worden we naar het station gevoerd, de trein staat al te wachten op het perron. we hebben allemaal vaste plaatsen per 2, dicht bij elkaar in de buurt. de trein is fris vanwege de airco, de zetels zijn breed en comfortabel. straks worden deze omgevormd tot perfecte bedden, afgeschermd met gordijntjes voor een optimale nachtrust. wanneer de trein in beweging komt, ontsteken we de kaarsjes voor dag's verjaardag. 34 (dus ik ben net niet de oudste ;-p) zijn t-shirt van "singha" (het locale pintje) trekt hij meteen aan. er worden nog gezelschapspelletjes gespeeld, kruiswoordraadsels gezamenlijk ingevuld, sommigen lopen op en neer naar de barwagon - waar het personeel helemaal mee uit de bol gaat?! - anderen lezen of kletsen nog wat. de lichten zouden om 22u inverbiddelijk uitgaan alsook zou de barwagon dan sluiten, in thaise tijd steekt dat allemaal iets minder nauw en kunnen we een halfuurtje langer van een pintje genieten. de lichten daarentegen blijken gewoon niet uit te gaan, wat voor de bovenslapers niet zo grappig is omdat de gordijntjes pas 10 cm onder het plafond beginnen. klaarlicht dus in mijn slaapholletje. ik mag liesbeths ooglapjes lenen en ga een heerlijke nacht tegemoet. fris, verduisterd en zalig wiegend op de kadans van voorbijglijdende spoorbiels. heerlijk! een volle nacht in dromenland.
van bangkok statie met de bus over land naar de overzet naar ko chang.
nog eens een 5tal uren bus, een uur boot, een uur songtauw (plaatselijke taxi - jeepversie van de tuktuk)
en dan eindelijk het veelbelovende strandverblijf om de vakantie af te sluiten. de groep nestelt zich in gezellige bungalows op 100m van de zee. het strandje lijkt gezellig en aangenaam. dat checken we later nog wel even... liesbeth en ik trekken nog even verder en hebben een nacht geboekt in de buddha view op bang bao pier, het volgende dorpje. the buddha view is een lounge restaurant boven de zee met gastenkamers. een van de uitbaters is jan snick, (medestudent in sint-lucas - 2 jaar hoger) ooit kreeg ik zijn kaartje, altijd bewaard en nu klaar om te ontdekken waar en wat het is.
heerlijk, zalig, rustig, paradijslijk, mooi, verbluffend, rustgevend, vriendelijk, lekker, deugddoend,...
heel fijn om jan nog eens te ontmoeten, we praten gezellig bij en luisteren naar mekaars verhalen. een schitterende plek om tot rust te komen, een fijn moment om even te onttrekken aan het leven in groep. ik geniet.
op de kaart treffen we voltreffers aan als tomaat mozzarella en chocolademousse. even heel decadent maar oh zo heerlijk!
de volgende dag - na een zalige nacht met superstille airco boven ons en klotsende zee onder ons - zijn we als herboren. de groep vindt ons op de pier. samen stappen we de boot op voor een dagje zee; snorkelen, zwemmen, zonnen,... een geslaagde dag.
's avonds nemen we chun hee nog eens mee naar de buddha view en doen we ons weer tegoed aan heel veel lekkers. we drinken, kletsen en lachen. jans gezelschap maakt het allemaal nog wat gezelliger. het uur van de taxi's is al gepasseerd maar we moeten nog terug naar onze bungalows. na een fotosessie in de buddha view en een laatste rondje op jans gezondheid, biedt hij ons zelfs een lift aan naar lonely beach, onze thuishaven. aangekomen nog eentje om de avond te besluiten. 't zijn hier echter halve liters, dus een lange babbel en wat dansen op het strand bij de strandbar maakt de avond nog gezelliger. wij zijn ondertussen al helemaal in de gin-tonic gevlogen ;-)
een superfijne avond!
dit ritueel herhaalt zich nog een tweede keer op lonely beach. jan is er die keer niet bij want ziekjes in bed met last van de luchtwegen.
we hebben een heerlijke tijd op ko chang, een fijne afsluiter van een toffe groepsreis.
natuurlijk dringt zich ook een terugreis op; songtauw, boot, bus, bangkok.
nog een laatste nacht in bangkok en een hele dag om nog wat laatste tempels en shopping te doen.
dan komt de tijd voor afscheid...
tegen 18u verlaat ik in siam II guesthouse de groep en ga ik naar de busstop. chun hee en liesbeth vergezellen me nog. het valt me toch wel zwaar. wat gaat dat allemaal geven, zo alleen?
18u45 de bus is er. rugzakken in het ruim, dikke knuffel aan liesbeth (chun hee is nog voor een allerlaatste massage gegaan)
en nu weg, verder naar ko phangan en de agama yoga school.
spannend!
De trekking was vermoeiend geweest qua inspanning maar vooral door de hitte EN door mijn wankele toestand sinds het innemen van de malariatabletten. Eens goed slapen zou me deugd doen en dus ook een wijze beslissing zijn.
Uit gewoonte en vooral om af te koelen nam ik eerst nog een koude douche - al had het water best nog wat kouder gemogen... onwaarschijnlijk hoe liesbeth al enkele uren in een diepe slaap verzonken was. hoewel ik twijfelde of ik toch ook niet nog even de stad in zou trekken naar de rest van de groep die zich vast goed amuseerde, koos ik voor de optie van mijn gezond verstand en ging ik voor de horizontale positie. Met wat belgische muziek op de oren om het geluid van de onontbeerlijke ventilator te temperen, vertrok ik naar dromenland. (+/- 23u45)
Big Buddha mag weten waarom, maar om 1u30 was ik alweer klaarwakker, badend in het zweet, exploderend van de hitte die van binnen naar buiten wou. Heel gek, maar ik zit er wel mee...
dan nog maar eens onder de douche en naar toilet. liebeth slaapt onverstoord verder. opnieuw wat muziek op de oren. het truckje werkt deze keer niet. +/- 2u, dus 22u in belgie, even smsen naar het thuisfront. evie vertrekt naar de zomerbar in antwerpen. stef zit na een lange wandeldag met juani op z'n hollands terrasje. ik kan de slaap niet vatten. nog wat parovitta's tegen een nachtelijk hongertje, de wakkere toestand houdt aan. gestommel in de gang, gelach en wensen voor een goede nachtrust... in het nederlands - 2u30 - de feestvierders van onze groep zijn thuis. ik ben klaarwakker. had dus toch beter voor de feestoptie gekozen!?
uren voor de wekker sta ik alweer onder een koude douche. wanneer mijn bed helemaal vol ligt met de inhoud van mijn rugzak en ik aan de inpakpuzzel wil beginnen, ontwaakt liesbeth langzaamaan uit een diepe slaap. een vlekkeloze nacht, 1 vlot parcours zonder nachtelijke interrupties, fris als een hoentje. ze kan er maar deugd van hebben!
tegen 7u40 wordt er op onze hotelkamerdeur geklopt. 2 thaise dametjes zijn er met onze op maat gemaakte spullen. 1 van de 2 murwt zich nog bij in onze kamer en dringt aan op een pasbeurt. tussen alle rommel en vuile kleren kruipen we in onze nieuwe garderobes. alsof we klaar zijn voor de suite van een prachtig trouwfeest. de nacht kan dus toch nog mooi eindigen ;-) (hier zijn het dus geen pompoenen om 12u en kan je dus wel in een prinses veranderen. geen feestjes in augustus? i'll be there ;-))
de topjes zitten als gegoten en zijn minutieus afgewerkt. de broek staat achteraan mijn taille wat te ver open. ik voeldoe dan ook niet aan de thaise pasvormen, in afrika daarentegen pas ik beter bij de vrouwelijke idealen... al zou ik er nog wat harder moeten oefenen ;-)
anyway, little thai lady verdwijnt opnieuw met mijn broek. om 11u moeten we vandaag uit onze kamers, om 10u55 staat ze opnieuw aan de deur. het wordt even heel stil: de broek gaat niet over mijn heupen..., of toch? geen zin om ze bij de 2de pasbeurt al aan flarden te trekken. van al het rugzak pakken sta ik wel een beetje in het zweet, even rustig ademhalen. daar gaat ie. de stralend zijden turkooisen broek past perfect. een iets langere rits was een oplossing geweest maar daar zijn ze hier niet op voorzien.
een goeie motivatie dus om thuis geen gram meer bij te komen... :-)
na de ochtendrituelen en het verlaten van onze kamers, duiken we nog een laatste keer chiang mai in bij wijze van afscheid. vanavond stappen we de nachttrein op naar bangkok, vanwaaruit we onmiddellijk verder reizen naar het eiland ko chang.
we verkennen chinatown nog even, pikken nog een tempel en een waanzinnige chinese "innovation" mee. primitiever dan de onze, dat wel, echt op zijn oosters maar super fascinerend: van offermaterialen over kleding, kruiden, vuurwerk, voeding, noem het en het is hier ergens te verkrijgen, al zal je even zoet zijn met het te vinden.
na dit chinese bad keren we stilaan terug naar de guesthouse, onderweg begint het te motregenen. ik ben in mijn nopjes, eindelijk wat verkoeling...
van aan de guesthouse worden we naar het station gevoerd, de trein staat al te wachten op het perron. we hebben allemaal vaste plaatsen per 2, dicht bij elkaar in de buurt. de trein is fris vanwege de airco, de zetels zijn breed en comfortabel. straks worden deze omgevormd tot perfecte bedden, afgeschermd met gordijntjes voor een optimale nachtrust. wanneer de trein in beweging komt, ontsteken we de kaarsjes voor dag's verjaardag. 34 (dus ik ben net niet de oudste ;-p) zijn t-shirt van "singha" (het locale pintje) trekt hij meteen aan. er worden nog gezelschapspelletjes gespeeld, kruiswoordraadsels gezamenlijk ingevuld, sommigen lopen op en neer naar de barwagon - waar het personeel helemaal mee uit de bol gaat?! - anderen lezen of kletsen nog wat. de lichten zouden om 22u inverbiddelijk uitgaan alsook zou de barwagon dan sluiten, in thaise tijd steekt dat allemaal iets minder nauw en kunnen we een halfuurtje langer van een pintje genieten. de lichten daarentegen blijken gewoon niet uit te gaan, wat voor de bovenslapers niet zo grappig is omdat de gordijntjes pas 10 cm onder het plafond beginnen. klaarlicht dus in mijn slaapholletje. ik mag liesbeths ooglapjes lenen en ga een heerlijke nacht tegemoet. fris, verduisterd en zalig wiegend op de kadans van voorbijglijdende spoorbiels. heerlijk! een volle nacht in dromenland.
van bangkok statie met de bus over land naar de overzet naar ko chang.
nog eens een 5tal uren bus, een uur boot, een uur songtauw (plaatselijke taxi - jeepversie van de tuktuk)
en dan eindelijk het veelbelovende strandverblijf om de vakantie af te sluiten. de groep nestelt zich in gezellige bungalows op 100m van de zee. het strandje lijkt gezellig en aangenaam. dat checken we later nog wel even... liesbeth en ik trekken nog even verder en hebben een nacht geboekt in de buddha view op bang bao pier, het volgende dorpje. the buddha view is een lounge restaurant boven de zee met gastenkamers. een van de uitbaters is jan snick, (medestudent in sint-lucas - 2 jaar hoger) ooit kreeg ik zijn kaartje, altijd bewaard en nu klaar om te ontdekken waar en wat het is.
heerlijk, zalig, rustig, paradijslijk, mooi, verbluffend, rustgevend, vriendelijk, lekker, deugddoend,...
heel fijn om jan nog eens te ontmoeten, we praten gezellig bij en luisteren naar mekaars verhalen. een schitterende plek om tot rust te komen, een fijn moment om even te onttrekken aan het leven in groep. ik geniet.
op de kaart treffen we voltreffers aan als tomaat mozzarella en chocolademousse. even heel decadent maar oh zo heerlijk!
de volgende dag - na een zalige nacht met superstille airco boven ons en klotsende zee onder ons - zijn we als herboren. de groep vindt ons op de pier. samen stappen we de boot op voor een dagje zee; snorkelen, zwemmen, zonnen,... een geslaagde dag.
's avonds nemen we chun hee nog eens mee naar de buddha view en doen we ons weer tegoed aan heel veel lekkers. we drinken, kletsen en lachen. jans gezelschap maakt het allemaal nog wat gezelliger. het uur van de taxi's is al gepasseerd maar we moeten nog terug naar onze bungalows. na een fotosessie in de buddha view en een laatste rondje op jans gezondheid, biedt hij ons zelfs een lift aan naar lonely beach, onze thuishaven. aangekomen nog eentje om de avond te besluiten. 't zijn hier echter halve liters, dus een lange babbel en wat dansen op het strand bij de strandbar maakt de avond nog gezelliger. wij zijn ondertussen al helemaal in de gin-tonic gevlogen ;-)
een superfijne avond!
dit ritueel herhaalt zich nog een tweede keer op lonely beach. jan is er die keer niet bij want ziekjes in bed met last van de luchtwegen.
we hebben een heerlijke tijd op ko chang, een fijne afsluiter van een toffe groepsreis.
natuurlijk dringt zich ook een terugreis op; songtauw, boot, bus, bangkok.
nog een laatste nacht in bangkok en een hele dag om nog wat laatste tempels en shopping te doen.
dan komt de tijd voor afscheid...
tegen 18u verlaat ik in siam II guesthouse de groep en ga ik naar de busstop. chun hee en liesbeth vergezellen me nog. het valt me toch wel zwaar. wat gaat dat allemaal geven, zo alleen?
18u45 de bus is er. rugzakken in het ruim, dikke knuffel aan liesbeth (chun hee is nog voor een allerlaatste massage gegaan)
en nu weg, verder naar ko phangan en de agama yoga school.
spannend!
donderdag 30 juli 2009
tussendoor
even snel tussendoor...
zit nu terug in bangkok. vertrek hopelijk vanavond naar ko phagnan.
zo meteen ticket boeken.
gauw meer!
zit nu terug in bangkok. vertrek hopelijk vanavond naar ko phagnan.
zo meteen ticket boeken.
gauw meer!
zaterdag 25 juli 2009
chiang mai zonder geheimen
nog steeds chiang mai.
ondertussen sinds gisteren terug van de trekking naar de bergvolkeren. ondertussen dacht ik dus dat ik toch een beetje kon zweten hier in thailand. nu weet ik dat ik vocht kan verliezen via elke centimeter van mijn lijf. man man man, ik geloof het zelf nog niet. echt onwaarschijnlijk hoe warm en drukkend het hier kan zijn en sommige mensen trekken dan dus toch hun stapschoenen aan, zwieren hun rugzak op hun rug en gaan op pad.
beklimmingen om u tegen te zeggen, voor mijn part dan toch. de triatleten onder ons hebben er duidelijk iets minder moeite mee. maar een jokergroep bestaat dan ook niet helemaal uit sportlui. gelukkig maar of ik had nog harder afgezien ;-)
de natuur was echt wel prachtig, de inspanningen mijn inziens dus bewonderenswaardig en de nevenactiviteiten ontspannend. een duik in de rivier, een bamboevlottentocht die iets spectaculairder mocht en een olifantentrip met gemengde gevoelens. je vraagt je best wel af wat je in zo een stoeltje bovenop dat imposant beest zit te doen, allemaal achter elkaar met begeleiders die hun dier constant aanporren en hen gebieden waar te lopen. op zich wel een mooie trip maar je kan je afvragen wat de meerwaarde ervan is en of het uberhaupt een waarde heeft deze dieren als toeristische attractie in te zetten. soit, een kleine filosofische noot tussendoor...
slapen deden we in bergdorpen bij gastvrije mensen in hun paalwoningen, voorzien van slaapplaats voor rondtrekkende groepen. weer even back to basic maar best aangenaam. broeiheet en niet altijd evident om met 14 in 1 ruimte te slapen. neem daar nog de psychedelische effecten van malarone-verbruik (malatiapillen) bij en dan schrijf je dus je nachtrust op je buik. of hij loopt uit je buik en je rept je een zestal keer per nacht naar die ingebouwde pot in de grond waar je geen toiletpapier mag ingooien... niet echt uitgerust dus. maar wel overleefd en al bij al het einde van de wereld niet. uiteindelijk wint toch ook de avonturier in jezelf en verbijt een echt globetrotter zijn miserie om ten allen tijde te genieten van het moois dat zich rondom haar voltrekt. prachtige natuur, onwaarschijnlijke geluiden en gewoon schitterend dat je van s werelds mooie plekken kan genieten.
bij terugkeer in chiang mai overvalt de drukte van een aziatische stad je dan wel even, maar even later onder de douchespoelt alle zweet samen met de laatste zuchten door de afvoer en blijft een tevreden mens over. een westers hapje in de stad kallefatert de verwende westerling dan weer op en een afsluitend degustiefje maakt dit jungle-avontuur alweer tot een schitterende belevenis en mooi gevulde pagina in het dagboek van een reiziger.
chiang mai biedt meer.
vandaag deed ik met liebeth tegoed aan een uitstap naar "the factories" op zoek naar haar fel gegeerde oosterse parasol. door sin van het guesthouse werd voor ons vervoer geregeld. eigenlijk niet goed wetend waaraan ons te verwachten, belandden we buiten het stadscentrum en kwamen we aan bij een zijde'fabriek'. we werden door een net gekleed hostesje onthaald net voorbij de inkompoort, kregen een bloemetje opgespeld en werden rondgeleid in een ruimte waar het verwerkingsproces van zijde werd uitgelegd. na een beknopte uitleg werden we naar de aanpalende ruimte begeleid. een showroom/winkel om u tegen te zeggen, bijna type schutterhofstraat, of hen die dat iets meer zegt den emernegildo zegna van vroeger onder ons in de armeduivelstraat. echt ni te doen, sjiek! maar we keken er onze ogen uit en onze handen jeukten, om te passen en uiteindelijk ook om geld uit te geven...
morgenvroeg zullen onze op maat gemaakte kleren in pure zijde afgeleverd worden in onze guesthouse. voor liesbeth een beige rokje en zwart topje. ik ben gegaan voor de turkooisen broek met zwart topje en met turkooisen print topje.
heel spannend!
deze avond hebben we nog een thaise kookcursus gevolgd. alle keukengeheimen zijn ons nu onthuld. een thema etentje bij het bekijken van de reisfoto's dringt zich dus wel op natuurlijk ;-)
't was leuk en lekker maar na ettelijke dagen tekort aan slaap, kreeg ik er een slagje van de hamer en bleek concentreren en genieten tot op het einde moeilijk.
de anderen trokken de stad nog in naar een gogobar, liesbeth ligt al te ronken sinds 20u30. ik probeer het risico te vermijden weer wakker te worden in het holst van de nacht en schrijf dus eerst mijn blog nog maar vol maar voel nu wel dat het slapensuur begint te naderen.
morgen stappen we na nog een laatste dag chiang mai, de verzadiging zal beraikt zijn, de nachttrein op naar bangkok waar we ineens verder zullen reizen met de bus naar ko chang, het eiland in het oosten vlak onder noord thailand vlak bij de camodjaanse grens. ik hoop er jan snick te ont;oeten in zijn resort, ben benieuwd. en voor de rest wacht ons nog een heerlijke welverdiende strandafsluiter!
tot op ko chang! binnen enkele dagen.
hopelijk alles goed in belgie?
groetjes!!!
ondertussen sinds gisteren terug van de trekking naar de bergvolkeren. ondertussen dacht ik dus dat ik toch een beetje kon zweten hier in thailand. nu weet ik dat ik vocht kan verliezen via elke centimeter van mijn lijf. man man man, ik geloof het zelf nog niet. echt onwaarschijnlijk hoe warm en drukkend het hier kan zijn en sommige mensen trekken dan dus toch hun stapschoenen aan, zwieren hun rugzak op hun rug en gaan op pad.
beklimmingen om u tegen te zeggen, voor mijn part dan toch. de triatleten onder ons hebben er duidelijk iets minder moeite mee. maar een jokergroep bestaat dan ook niet helemaal uit sportlui. gelukkig maar of ik had nog harder afgezien ;-)
de natuur was echt wel prachtig, de inspanningen mijn inziens dus bewonderenswaardig en de nevenactiviteiten ontspannend. een duik in de rivier, een bamboevlottentocht die iets spectaculairder mocht en een olifantentrip met gemengde gevoelens. je vraagt je best wel af wat je in zo een stoeltje bovenop dat imposant beest zit te doen, allemaal achter elkaar met begeleiders die hun dier constant aanporren en hen gebieden waar te lopen. op zich wel een mooie trip maar je kan je afvragen wat de meerwaarde ervan is en of het uberhaupt een waarde heeft deze dieren als toeristische attractie in te zetten. soit, een kleine filosofische noot tussendoor...
slapen deden we in bergdorpen bij gastvrije mensen in hun paalwoningen, voorzien van slaapplaats voor rondtrekkende groepen. weer even back to basic maar best aangenaam. broeiheet en niet altijd evident om met 14 in 1 ruimte te slapen. neem daar nog de psychedelische effecten van malarone-verbruik (malatiapillen) bij en dan schrijf je dus je nachtrust op je buik. of hij loopt uit je buik en je rept je een zestal keer per nacht naar die ingebouwde pot in de grond waar je geen toiletpapier mag ingooien... niet echt uitgerust dus. maar wel overleefd en al bij al het einde van de wereld niet. uiteindelijk wint toch ook de avonturier in jezelf en verbijt een echt globetrotter zijn miserie om ten allen tijde te genieten van het moois dat zich rondom haar voltrekt. prachtige natuur, onwaarschijnlijke geluiden en gewoon schitterend dat je van s werelds mooie plekken kan genieten.
bij terugkeer in chiang mai overvalt de drukte van een aziatische stad je dan wel even, maar even later onder de douchespoelt alle zweet samen met de laatste zuchten door de afvoer en blijft een tevreden mens over. een westers hapje in de stad kallefatert de verwende westerling dan weer op en een afsluitend degustiefje maakt dit jungle-avontuur alweer tot een schitterende belevenis en mooi gevulde pagina in het dagboek van een reiziger.
chiang mai biedt meer.
vandaag deed ik met liebeth tegoed aan een uitstap naar "the factories" op zoek naar haar fel gegeerde oosterse parasol. door sin van het guesthouse werd voor ons vervoer geregeld. eigenlijk niet goed wetend waaraan ons te verwachten, belandden we buiten het stadscentrum en kwamen we aan bij een zijde'fabriek'. we werden door een net gekleed hostesje onthaald net voorbij de inkompoort, kregen een bloemetje opgespeld en werden rondgeleid in een ruimte waar het verwerkingsproces van zijde werd uitgelegd. na een beknopte uitleg werden we naar de aanpalende ruimte begeleid. een showroom/winkel om u tegen te zeggen, bijna type schutterhofstraat, of hen die dat iets meer zegt den emernegildo zegna van vroeger onder ons in de armeduivelstraat. echt ni te doen, sjiek! maar we keken er onze ogen uit en onze handen jeukten, om te passen en uiteindelijk ook om geld uit te geven...
morgenvroeg zullen onze op maat gemaakte kleren in pure zijde afgeleverd worden in onze guesthouse. voor liesbeth een beige rokje en zwart topje. ik ben gegaan voor de turkooisen broek met zwart topje en met turkooisen print topje.
heel spannend!
deze avond hebben we nog een thaise kookcursus gevolgd. alle keukengeheimen zijn ons nu onthuld. een thema etentje bij het bekijken van de reisfoto's dringt zich dus wel op natuurlijk ;-)
't was leuk en lekker maar na ettelijke dagen tekort aan slaap, kreeg ik er een slagje van de hamer en bleek concentreren en genieten tot op het einde moeilijk.
de anderen trokken de stad nog in naar een gogobar, liesbeth ligt al te ronken sinds 20u30. ik probeer het risico te vermijden weer wakker te worden in het holst van de nacht en schrijf dus eerst mijn blog nog maar vol maar voel nu wel dat het slapensuur begint te naderen.
morgen stappen we na nog een laatste dag chiang mai, de verzadiging zal beraikt zijn, de nachttrein op naar bangkok waar we ineens verder zullen reizen met de bus naar ko chang, het eiland in het oosten vlak onder noord thailand vlak bij de camodjaanse grens. ik hoop er jan snick te ont;oeten in zijn resort, ben benieuwd. en voor de rest wacht ons nog een heerlijke welverdiende strandafsluiter!
tot op ko chang! binnen enkele dagen.
hopelijk alles goed in belgie?
groetjes!!!
Abonneren op:
Posts (Atom)